Inge (1)

Over de msn kreeg ik een berichtje van Inge, dat krijg ik wel vaker van haar, Maar deze keer klonk het toch wel erg alsof ze zichzelf weer goed in de nesten had gewerkt. Het verhaal kon niet over msn, nou ja, het kon wel, maar dan in codetaal. Er kunnen immers mensen meelezen, want ze zat op haar werk… Ik bood aan om weer eens langs te komen, ik moest toch in die hoek van het land zijn.

Ik heb dat al een paar keer eerder gedaan, afgesproken als ik toch in de buurt was, om even bij haar langs te gaan en te praten en te drinken. Inge haalt dan een fles wijn, omdat ze weet dat ik dat ook drink. Deze keer had de fles wel zes euro gekost, dus dat moest goed zijn. Ze wist dat ik geen zin had om deze keer te koken, dus bestelde ze ook een pizza.

De vorige keer had Inge al verteld over een collega, die was vijftien jaar ouder dan haar, maar ze valt op oudere mannen. Daar was ze dus mee naar bed geweest, maar dat was alleen uit pure lust, no strings attached. Op zich geen probleem, hoewel het nu van kwaad tot erger was geworden, ze waren toch wel een beetje verliefd op elkaar.

Op zich geen probleem, ware het niet dat Inge toen ik haar had leren kennen uit een erg nare relatie kwam, waarin hij zijn handjes niet thuis kon houden. In de rebound raakte ze verliefd op een of andere alcoholist en toen kwam ik haar tegen toen ze iets van twintig weken ongewenst zwanger was van de alcoholist. Inge werkt zichzelf nogal eens in de nesten.

Ze is toen uit het westen gehaald door aar vader, die ze tien jaar niet had gezien of gesproken. Hij heeft haar er weer bovenop gehouden, heeft een abortus geregeld en ze heeft een andere baan gevonden in de uithoek van het land waar ze nu woont. Ik had inmiddels geen contact meer met haar, ze was verdwenen uit mijn zichtveld. Een half jaar geleden ineens over de mail; “Leef je nog?”.

Na wat heen en weer gemail spraken we af dat ik bij haar langs zou komen, ik moest toch aan die kant van het land zijn en na mijn bezigheden daar was het nog maar een kwartiertje verder met de trein. Owja, ik werd tussendoor ook nog aan een oude belofte herinnerd dat ik ooit eens voor haar zou koken. Afijn, ik daarheen, koken (lasagne), wijtje erbij en kletsen maar… kletsen tot het wel erg laat werd om een trein te halen.

De keer daarna weer afgesproken, weer kletsen, weer een fles wijn achter de kiezen… Opeens kwam het hoge woord er uit. Kwam ik voor de seks? Inge is nogal onzeker, maar des te directer in haar vragen. Men zou haar naïef kunnen noemen. Haar moeder had haar gezegd dat als hij (ik dus) van zover kwam, hij dan vast wel meer zou willen dan alleen praten. Euhm… Eigenlijk niet moest ik bekennen. Inge is zeker geen lelijke vrouw, zeker niet! Ze heeft een appeal waar ik denk ik weinig weerstand tegen zou kunnen bieden. Niet dat ik aseksueel ben, maar daar kwam ik niet voor.

De afgelopen keer dat ik daar zat had ze het dus weer over die collega, ze was smoorverliefd op hem. Via haar zus was haar vader er achter gekomen en gezien haar geschiedenis met mannen had die haar relatie in de kiem al afgekeurd, ze moest er mee stoppen. Niet dat haar vader afkeurend tegenover elke relatie van zijn dochter staat, maar het feit dat de collega al twee jaar in zijn tweede huwelijk zat, maakte het verhaal wat ingewikkelder.

Doorgaan met Inge betekende voor de collega dat zijn huwelijk op de klippen zou lopen, hij had inmiddels door veel zuipen thuis en door opvallend romantische muziek op te zetten thuis al argwaan bij zijn vrouw gewekt, het was tot ruzie gekomen. Zijn zoon uit het eerdere huwelijk zou het afkeuren en hij zou zijn aangetrouwde kleinkinderen ook kwijtraken. Daarnaast zou zijn broer, met wie hij samen in de zaken zat, er ook niet echt blij mee zijn.

Ze spraken na het werk af bij haar thuis, of in een leegstaand huis, waar hij de sleutels van had. Stiekem. Daarna zette ze hem af in de buurt waar hij woonde, wel ver van zijn huis, zodat zijn vrouw, of nog erger, de buren het niet zagen. Soms ging hij ook ‘naar zijn zus’, of naar ‘de sportschool’, ik hoorde een arsenaal van smoezen voorbij komen die zo doorzichtig waren als maar kon. Blijkbaar geloofde zijn vrouw het allemaal.

Voor Inge was het de band met haar vader die telde en haar werk. Hoe kon ze samen met hem op het werk komen als een stel, zonder dat de collega’s haar zouden aankijken als het meisje dat hem (de collega) van zijn vrouw af had gepakt? In die streek wordt daar niet erg positief op gereageerd. Daar sta je dan als vrouw van 35, midden in de sores en geen vriendinnen om dat mee te bespreken.

Het werd dus met mij besproken… Maar wat moest ik in Godsnaam hiervan vinden? Ik ken ook de geschiedenis van Inge, tot in de meest intieme, maar nare details. Intiem in de negatieve zin, want dat kan ook. Vond ik er iets van dat hij zijn vrouw bedroog met haar, of dat zij in een relatie wilde stappen die door haar vader werd afgekeurd? Sowieso, wat vind ik van relaties waar vijftien jaar tussen zit? Vind ik iets van de betrouwbaarheid van een man die zijn vrouw voorliegt? Mocht ze hem in mijn ogen wel voor het blok zetten?

Inge had hem een paar weken de tijd gegeven om in alle rust na te denken over wat hij wilde. Ze wilde niet langer ‘voor erbij’ zijn. Ging hij voor zijn huwelijk kiezen, dan zou ze daar kapot van zijn, maar er wel weer overheen komen. Ging hij scheiden en koos hij voor haar, dan wilde ze dat nou wel eens weten. Ze wilde dat hij gewoon eens kon blijven slapen, ’s ochtends wakker worden naast hem.

Ik ben geen vrouw van 35, ik ben ook geen man van tegen de vijftig. Ik ben enkel een man en ik kan een beetje voor andere mannen bedenken wat zij denken. Maar goed, daar kan ik ook niks mee, omdat ik een andere achtergrond heb dan de man in kwestie. Ik heb nog nooit een huwelijk gehad en laat ik heel eerlijk zijn, ik heb nog nooit een vrouw bedrogen. Ja, eens, lang geleden en ook heel onschuldig. Ik geloof dat het een meisje was dat ik op vakantie alleen maar gezoend heb, terwijl ik thuis ook een vriendin had.

Ik vond er maar niks van, ik luisterde en Inge praatte. Ze vertelde van alles, ook dingen die ik niet wilde horen, maar ik bleef luisteren. Op een gegeven moment vroeg ik wat zij wilde; “Ja, hem natuurlijk!”; antwoordde ze. “Waarom ga je er dan niet voor en gooi je al je charmes in de strijd?” (want charmant is ze), “Ja, dat kan ik niet maken…”; “Hoezo kan je dat niet maken? Tegenover wie niet?”; “Ja, nou… tegenover háár niet.”

Medelijden voor de concurrentie, dat was ook misschien iets voor vrouwen. Ze vond het ook zielig voor die vrouw. En daarnaast, ze wilde dat hij voor haar koos omdat hij dat wilde en niet omdat zij hem veroverde. Maar Inge had wel sympathie voor haar, hoe vals ze ook sprak over haar. Ze kon het niet maken om haar in onwetendheid kansloos te laten toezien hoe haar man van haar afgepakt werd. Het klonk een beetje als een eervolle filmheld die geen ongewapende tegenstanders aanvalt.

Inge heeft geen vriendinnen met wie ze dit kan bespreken, haar zus vertrouwt ze niet en haar vader moet al helemaal niet weten hoe de vlag er bij hangt, zeker niet nadat zij hem had beloofd om er mee te kappen. Het was fijn dat ze haar verhaal bij mij kwijt kon, ondanks dat ik niet veel hulp kon bieden. Het was fijn om met mij te praten? Want ik was toch alleen gekomen om te praten? God, als ze toch eens op mij verliefd was geworden, met mij kon ze wel bij haar vader aankomen en ik gaf sowieso veel minder zorgen. Had ze maar een vent als mij aan de haak geslagen!

Het gesprek kwam weer eens op mijn platonische motieven en via-via kwam ze ineens met de vraag of het waar was dat mannen bij verschillende vrouwen op verschillende manieren klaarkomen. Ik zat nog met mijn hoofd bij wat ze nou aan haar vader moest vertellen over de collega en de treintijden en kreeg een verwarrend beeld in mijn hoofd uit een combinatie van die drie zaken.

De fles zeseuro-wijn was op en ik maakte aanstalten om te vertrekken. In de auto naar het station spraken we nog steeds over haar verhaal, maar het was toch echt tijd om naar de trein te gaan. Ietwat verneveld door de wijn zat ik verder te denken over haar verhaal. Waarom heeft nou zij een bad habit om in dit soort verhalen terecht te komen? Waarom heeft ze sympathie voor die vrouw? Waarom vallen vrouwen op getrouwde mannen? Waarom bedriegen mannen hun vrouwen? Waarom vind ik nooit zulke vrouwen?

Ik ging maar twitteren, om mijn gedachten op iets anders te zetten. Er was iemand onwel geworden in de trein, dus we stonden stil, een epileptische aanval las ik op twitter. Gelukkig, mijn gedachten dwaalden alweer af naar andere dingen en Inge verdween uit mijn gedachten.Als ik zou blijven denken aan haar, dan zou ik doormalen over haar en haar verhaal. Ik zat zo lekker in de roes van de wijn en opende mijn blikje bier, vrouwen ga ik toch nooit begrijpen.

Take care Inge!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: