Inge (2)

Zelden heb ik mij zo snel zo warm gevoeld bij een vrouw, allemachtig, wat een vrouw! Deze keer is Inge een andere dan de vorige, hoewel beide Inges wat overeenkomen op een bepaalde manier. Zo zijn ze beiden uit het zuiden, zo zijn ze beiden net iets ouder dan ik en ze hebben beide ook een verhaal, en laat ik daar van houden, van verhalen.

De ontmoeting met deze Inge was anders dan met de andere Inge. Eerst in de timeline van twitter, daarna een DM, ze gaat de uitnodiging aan om langs te komen om te kijken wie wie onder tafel drinkt. Vervolgens WahtsApp, omdat 140 tekens lang niet meer genoeg zijn en spontaan is er een afspraak.. Ik heb vanavond niks te doen, ik heb hier een strand om de hoek liggen en ik beloof kou, strand en reten. Goed, leve de autocorrectie, dat had dus regen moeten zijn. Ze komt eraan… wat? Ze komt, allemachtig, ze komt!

Het voelt een beetje aan als wat Amerikaanse jongens zeggen als ze een meisje hebben: First base, second base, third base, getting home. Het eerste honk is contact in de timeline, het tweede honk is DM, het derde honk is een ander medium, in het geval van Inge en mij WhatsApp, maar het kan ook msn of skype zijn. De thuisplaat is uiteraard een afspraakje en jawel, ik heb een afspraak. Ik heb lang op het eerste honk gestaan, het tweede honk heb ik ook al een paar weken geleden bereikt en binnen een paar uur ben ik ineens langs de thuisplaat.

Het schiet door mijn hoofd… Waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Hoe maak ik mijn huis een beetje toonbaar aan een dame? Waarom doe ik dit? Heb ik genoeg drank en eten in huis? Had ik niet al een afspraak voor vanavond? Wie is zij dat ze zomaar op mij afstapt? Wat heb ik nou weer mezelf aangedaan? Wat wil ze van me? Hoe vermaak ik een dame zolang ze hier is? Heb ik een programma? De BSO-leider die ik een blauwe maandag ben geweest staat ineens op en flanst een programma in elkaar. Kletsen, strand, eten, drinken, zoiets.

De onzekerheid slaat toe. Want wat als ze hier is, met name die laatste vraag. Wat te doen? Ik moet presteren, zo’n man ben ik dan ook nog wel.  Ik weet nog niet op welk vlak, maar presteren zal ik. Ze zal me aardig vinden, ik zal niet tegenvallen, ik zal niet onderdoen voor de persoon die ik op twitter ben. Ik zal zijn wie ik ben. Of ze het nou leuk vindt of niet, ik ben wat ik ben. Ergens gieren er zenuwen door mijn lijf, ergens roetsj ik kalm en met beleid door mijn huis heen, even luchten, even een stofzuiger, even een afwasje wegwerken, even bier halen (ik moest toch mijn weekvoorraad halen) en uiteraard wat chocola. Niet eens voor haar zo zeer, ik weet niet eens of ze er van houdt, maar zowel, dan is dat alleen maar goed.

Via WhatsApp word ik op de hoogte gehouden van haar reis, ik heb haar mijn adres gegeven, gelukkig kent de tomtom het, want ik ben geen ster in aanwijzingen geven. “Ik heb het ingesteld, ik kom eraaaaan poesie :D” schrijft ze, ze zal er ongeveer half twee zijn. Goed, dan heb ik nog een uurtje. Ik zie om iets voor tweeën een autootje voorbij zoeven en ik herken het postuur van de beschrijving. Oh hemel! Ze is er! Een beetje reddeloos had ik door het huis gedrenteld, niet goed wetende wat voor een houding ik me moest aanmeten. Ze whatsappt me dat ze er aan komt wandelen en ik ga maar vast bij de deur staan. Kijken of de vrouw van de foto er aan komt lopen.

Ze komt de hoek om… ze is nog mooier dan ik had verwacht, ze heeft iets van een vroegere vriendin van mijn broer, alleen een veel minder rond gezicht, een grotere neus (wat in dit geval een goed ding is) en een veel eleganter postuur. Ze heeft dus eigenlijk niets van mijn oude schoonzus, maar ze doet me er wel ergens aan denken. Het moet voor haar ook vreemd zijn, ze heeft immers nog nooit een foto van mij gezien, ze weet niet wat ze moet verwachten. Ik heb van haar wel een foto gezien, dus ik weet waar ik aan begin, maar ze is heel anders dan op de foto. Dan die stem! Het eerste woord dat ze zegt slaat in als een bom; “Hallo!”; is het eerste wat ze zegt.

Ik wist dat ze niet lang is, onwillekeurig had ik een hoge stem verwacht, niet een stem die piept, maar een een hogere stem dan dat ik nou hoor. Ze heeft ook een accent, een zuidelijk accent dat ik ergens halverwege Limburg plaats. Had ik ook niet verwacht, ik had eigenlijk een accentloze stem verwacht. Haar stem is lager dan verwacht, hij bromt niet, hij zoemt niet, maar heeft een heerlijke toon om naar te luisteren. De combinatie met haar wat zangerige accent maakt het tot een warme douche aan woorden, die ik in de loop van de avond met enorm veel genoegen onderga.

Het is wat onwennig, het is wat standaard; “Wil je wat drinken?” vraag ik maar in een wanhopige poging mijn eigen ijs te breken. “Koffie graag.”; antwoord ze. Ik vraag wat naar haar reis en Godzijdank, er komt een gesprek op gang. Ze had als grap op de WhatsApp gegooid dat we misschien niets tegen elkaar te zeggen hadden en ik vreesde daarvoor, maar gelukkig, er is een gesprek.

Ze zit op de bank en ik zit ernaast. Ik weet me geen houding te geven, ik zit er wat onwennig bij. Vaak heb ik al een paar biertjes op op dit moment, maar ik kom net van mijn werk en het is pas kwart over twee. Ik weet nog steeds niet wat ze wil van me, ik weet ook nog steeds niet wat ik van haar wil, wat moet ze hier?

Twitter is hoe we elkaar hebben leren kennen en dus het meest geëigende onderwerp. De gemeenschappelijke tweeps passeren de revue. Zij is duidelijk meer ervaren met twitteren en kent ook meer mensen, zelfs persoonlijk. Voor mij is het de eerste keer dat ik iemand van twitter ontmoet. Goed, ik heb wat bekenden in mijn timeline, die ik ook persoonlijk ken, maar dit is nieuw, dit is terra incognita voor mij. Ik heb via een forum wel eens een meeting gehad waar ik onbekenden ontmoette, maar dit is eng. Dit is één op één.

Ik gooi de vraag er maar meteen uit; “Wat bezielt jou om alleen naar een totaal onbekende man toe te gaan? Hoe weet je in Godsnaam dat ik te vertrouwen ben, dat ik je niet helemaal overhoop haal?” Intuïtie, ze doet dat op haar gevoel. Ze vertelt verhalen over andere ontmoetingen en over andere mensen. Dat ze een paar keer ook tegenvallende mensen heeft ontmoet, die in het echt toch minder leuk bleken te zijn dan op twitter. Ze vertelt over vriendinnen die ze via twitter heeft leren kennen, ze praat en praat.

Ik onderga nog steeds de warme douche, de woordenstroom is heerlijk. Zij praat, ik stel her en der een vraag, ik vertel af en toe wat en we kabbelen zo de middag door. Ze wil niks drinken, ik blijf het vragen, want ik wil een goede gastheer zijn. Ik vraag het nog maar eens wat haar bezielt en of ik tegeval; “Nee, anders had ik hier niet meer gezeten…” Ik bloos ongemerkt, ik ben gewoon weer dat verlegen jongetje van zes. Naar het strand hoeft ze niet zo, hoewel inmiddels de zon schijnt, gezellig op de bank kletsen is genoeg voor haar en ik stem in, de warme douche is nog steeds heerlijk.

Opeens is het zeven uur… wat doet ze hier nog? Inmiddels zijn we veel verder met kletsen, we hebben het over werk, over mensen, over onze persoonlijkheden. We lijken in een aantal opzichten op elkaar. Heel diep, ze heeft het op een gegeven moment over de oorzaak van haar onzekerheid, maar toch die grote bek opzetten overal. Ik barst zowat in tranen uit, het doet pijn, heel erg pijn. Haar verhaal is herkenbaar, tè herkenbaar. Inmiddels heb ik al een paar halve liters achter mijn kiezen, wat mijn natuurlijke remming om mijzelf niet prijs te geven niet goed doet.

Er vallen in de hele middag ook stiltes, geen pijnlijke stiltes, maar prettige stiltes. Het geeft niet, het doet er allemaal niet meer toe, we praten, zij vertelt, ik luister, de warme douche is heerlijk. Op een gegeven moment wil ze ook wel een drnakje; “Dat is er toch wel uit als ik ga rijden…”. Even later schenk ik haar voor de tweede keer in; “Je weet waar je aan begint?”; vraagt ze. Ik weet dondersgoed waar ik aan begin. Naar huis rijden zit er voor haar niet meer in, maar ik heb een logeerbed. Ze blijft slapen…

Had ik het doel om haar mee in bed te krijgen? Geen idee. Ik sta niet op springen en zij blijkbaar ook niet. Ik wist niet wat ik met haar aanmoest en ik weet het nog steeds niet. Het is inmiddels een aantal halve liters verder en de klok geeft bijna drie uur aan, we moesten maar eens naar bed. Niet eens door de drank, maar ik heb geen bijbedoelingen meer. Niet dat ze onaantrekkelijk is, zeker niet, niet omdat ik geen zin heb, zeker wel, maar ze is me nu al te dierbaar. Ze heeft zich binnen dertien uur (eigenlijk al binnen twee uur) diep bij mij naar binnen gewerkt.

Ze durft het aan, ze vraagt om een shirt om in te slapen en ik doe in de kamer de lichten uit. Zij kleedt zich ondertussen om in mijn slaapkamer en als ik binnenkom, ligt ze al onder de deken. ik doe het licht uit en kruip naast haar. “Als jij niet aan mij komt, zal ik niet aan jou komen”; zeg ik als halve grap, als halve geruststelling en als halve uitnodiging. Ik doe niet wat ik normaal in deze situatie zou doen, maar ik geniet net zoveel van het moment. We praten nog wat, maar dan gaan we toch echt slapen.

Het is een nacht die ik vaker heb meegemaakt, maar alles loopt anders, heel anders. Ik hou mijn woord en zij onderneemt ook niets. Het is goed, ik geniet van het moment. Ik voel me volmaakt gelukkig, gewoon zo een moment waar je jezelf helemaal perfect voelt. Momenten die gewoon eeuwen mogen duren. De hele avond had van mij een week mogen duren. Ik vind het gezellig, ik geniet van de warme douche, ik geniet van de gesprekken, ik geniet!

Ik lig te kijken naar haar achterhoofd op het kussen naast mij, naar haar haren, ik denk terug aan de avond die achter mij ligt en er verschijnt een enorm tevreden grijns op mijn gezicht als ik in slaap val.


 

 

 

 

Haar haar is zwart
De band is hard
Ik voel de bassen tot in m’n stuit

Ze heeft haar trots
En ik de mijne
En langzaam, langzaam gaan we onderuit

Dood in haar armen
Doodgaan en opstaan in een T-shirt van haar
Onderuit
Dood in haar armen
Doodgaan, even maar

Haar lichaam groot
Haar lippen rood
Ik maak m’n tiende whiskey uit

Ze vangt me op
Ze gooit me terug
En langzaam, langzaam gaan we onderuit

Dood in haar armen
Doodgaan en opstaan in een T-shirt van haar
Onderuit
Dood in haar armen
Doodgaan, heel even maar
Dood in haar armen
Onderuit

Dood in haar armen
Doodgaan en opstaan in een T-shirt van haar
Onderuit
Dood in haar armen
Doodgaan, heel even maar

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: