Emotie 2.0

Op twitter draait het om de cijfers: Hoeveel volgers heb ik? Hoeveel tweets heb ik? Hoeveel mentions? Hoeveel DM’s? Als je veel volgers hebt, dan ben je de moeite waard,veel mensen vinden je blijkbaar interessant en dus ben je interessant! Je hebt een publiek en dus heb je wat te melden. Het is eigenlijk net als met de vrienden op Hyves en Facebook, hoe meer je er hebt, hoe meer status. Er is al eens onderzocht hoe dit zich verhoudt tot de werkelijkheid, de cijfers waren schokkend. Hoe meer online vrienden, hoe beperkter de sociale kaart IRL.

Hoewel ik er zelf voor waak dat ik niet de werkelijkheid voor ogen verlies (mijn sociale kaart 1.0 is prima op orde), merk ik wel dat mijn sociale kaart 2.0 toch invloeden op mij heeft, die ik 1.0 voel, maar die compleet 2.0 zijn.

Ik wil er best aan gaan staan hoor, een wiskundige analyse van een ratio tussen het aantal volgers, gedeeld door het aantal dat ik volg en dat afzetten tegen het aantal tweets. Niet nodig, daar zijn sites voor. Er is een site die bijhoudt hoeveel mentions men krijgt en op basis daarvan een top vijf samenstelt. Op zich een goed criterium. Tot je mensen als Lieke van Leksmond en Humberto Tan in die lijst ziet staan. Ik kan mij niet voorstellen dat die mensen veel op twitter te melden hebben, maar eerlijk gezegd, ik heb er nog nooit naar gekeken. Je kan ook de waarde van je twitteraccount laten uitrekenen, uitgedrukt in dollars.

Ik heb momenteel ongeveer 150 volgers, een heel bescheiden aantal als ik kijk naar de mensen die ik volg, die er veelal ergens in de vijfhonderd tot duizend hebben. Een aantal van die mensen volg ik terug, dat wil zeggen dat zij mij volgen en ik hun en daarmee heb ik gesprekken. Soms een paar tweets, soms hele verhalen. Ik vind dat leuk, het is een soort chatten en daar hou ik nou eenmaal van. Verstand op nul.

Om de meeste van de mensen die ik volg geef ik niet veel. Sorry, maar het is nou eenmaal zo. Oppervlakkig zcontact, eenzijdig contact of gewoon omdat ik alleen maar wil weten wat ze te melden hebben. Al is het om dingen bij te houden (@Volkskrant, @BBCBreaking), gewoon voor een plotselinge glimlach (NSCommunicatie, @dc_commandostorm, @DagboekMP) en soms omdat mensen gewoon leuke verhalen hebben.

Zo volg ik ene @MajaMischke omdat de immer grappige @Relpoez haar vaak noemde. Echter bleek @MajaMischke erg goed op de hoogte van de situatie in het Midden-Oosten, waar ik ook altijd erg in geïnteresseerd ben. Een ware toevalstreffer tijdens het rumoer in Tunesië en Egypte. Ik volg @Glamourmam omdat ze leuk schrijft over haar ervaringen over haar dreumes, ik volg @Thamar_, over wie ik eerder al schreef, om haar blogs te vinden en omdat ze in gedrogeerde staat ook wel leuke tweets heeft.

Zo kan ik mijn hele lijst wel afgaan, het zijn er ongeveer 125. ik volg mensen, ik ontvolg mensen. Ik merkte toen ik ongeveer rond de honderd zat, dat ik het niet meer kon bijhouden. Ik raakte de draad kwijt in discussies, ik miste tweets, ik volgde de gesprekken niet meer. Iemand zei me met lijsten te gaan werken, maar ik heb het nog niet onder de knie. Ik ben wel heel erg spaarzaam geworden met wie ik volg, omdat eerlijk gezegd, mijn timeline vol zit.

Ik ben enigszins interessant omdat ik 150+ volgers heb, ik heb die lijst doorgenomen en wat daar instaat, verbaasde me. Zo word ik gevolgd door de redactie van Rondom 10, een EO-programma. Ik heb niks met dat programma, maar zij volgen mij. Ik heb ze op de man af gevraagd waarom ze mij volgden en het antwoord was even vaag als nietszeggend; “Welkom in het tijdperk 2.0!”. Juist.

Ik word gevolgd door Tophoesjes, een recvlameaccount, waarschijnlijk omdat ik nog weleens de woorden iPhone en iPad in mijn tweets heb staan. Huizen- en nieuwsaccounts in Enschede, Eindhoven en Groningen, D66 Flevoland, een vacaturesite voor loodgieters (WTF?), de Delifrance in Delft, Verhuisdieren.nl… Geen van de volgers waar ik op zit te wachten. Als ik deze volgers er uitfilter, dan hou ik de helft van die 150 over. Zo erg interessant ben ik dus toch niet. Ik vraag me af hoe dat bij die mensen van duizend volgers zit.

Het boeit mij niet heel erg of mensen mij ontvolgen, ze doen maar. Ik ben interessant genoeg of niet. Toch zijn er veel mensen die daar wel erg op letten. Zo ontvolgde ik een tijdje geleden @MijnMeningTelt, puur omdat hij teveel drukte in mijn tl veroorzaakte met mentions aan gemeenschappelijke volgers. Ik kreeg meteen de vraag waarom en als repercussie werd ik ontvolgd. Ik heb ook een keer iemand beledigd, die mij vervolgens ontvolgde en blockte. Vervolgens kwam ze wel met een ander account terug in mijn lijst, dus dat snap ik niet helemaal.

Het aantal volgers interesseert mij niet zo, net zo min als wie mij volgt en ontvolgt. De meeste contacten zijn er niet of te oppervlakkig om echt iets om te geven. Ik betrap me er op dat ik het wel bijhou, maar zelden of nooit zal je van mij een tweet zien waarin ik bedel om meer volgers. “Nog twee volgers en dan heb ik er 100, wie wordt mijn 100ste volger?” Ik doe wel mee aan het fenomeen dat FolowingFriday heet, waarin je je beste tweeps aanraadt aan anderen en ik word ook genoemd in de #FF als die op vrijdag weer voorbijkomt. Ik heb niet het idee dat ik daar veel volgers extra door krijg, maar ach, het is een blijk van waardering.

Met sommige volgers heb ik wel een soort van band, hoe mager die band ook is. Het is en blijft een virtuele band. Ik ken de mens erachter niet in het echt, ik ken hun stem niet, ik weet niet hoe ze lachen. Hoe kan je een band met zo’n iemand opbouwen? Dat kan. Ik ben behept met nogal wat mensenkennis, ik doe aan inlegkunde. Je krijgt een deel van een mens te zien op twitter, een deel van diens gedachten en de rest, die leg je zelf in. Zo wordt de puzzel compleet en heb je een redelijk totaal beeld van iemand. In mijn geval zit dat beeld verdomd vaak in de richting van de werkelijkheid.

Ja, ik heb een band met sommige mensen in mijn tl, laat ik het een sterke voorkeur noemen. Als ik die avatars voorbij zie komen, dan lees ik de tweets, waar ik anderen gewoon doorscroll. Je bouwt een soort van band op, je hoopt dat het wederzijds is en je lult wat vaker tegen die mensen dan tegen anderen. Ik ben die mensen ooit gaan volgen, omdat ze iets zeiden wat ik wel wilde lezen en ik was nieuwsgierig naar meer. Tegenwoordig volg ik die mensen omdat het virtueel iets van vrienden zijn geworden.

Gisteren werd ik ontvolgd door een van mijn eerste volgers, iemand waarmee ik een soort van band had opgebouwd, iemand die ik grappig vond en zij vond mij ook wel de moeite waard. We bespraken een beetje wat lief en leed, lachten om elkaars tweets en hadden het op de twitter wel leuk met elkaar. Ze is direct, ze neemt geen blad voor de mond en zegt waar het op staat. Vorige maand begon ze mij een beetje te negeren, ze was niet zo gecharmeerd van mijn gedrag op dat moment. Na een paar weken radiostilte kwam er een opmerking uit waarop we in DM’s het een en ander uitwisselden aan meningen. Haar opmerking deed pijn, want hij was raak. Vreemd, want ze is toch maar een ‘tweep’, ze is toch maar een van de miljarden mensen?

Gisteren ontvolgde zij mij dus. Ik heb er van wakker gelegen vannacht, enerzijds tobbend over de vraag waarom ze me ontvolgd had (de verklaring en de geruststelling van haar vriendin hielpen daar niet veel bij). Anderzijds lag ik er verbaasd van wakker dat het me raakte. Ze is immers maar een naam, een paar woorden en een foto. Ze is zes jaar jonger dan ik, ze komt uit een gebied dat ik redelijk ken, ze zit in een heel andere levensfase dan ik, maar het klikte. Niet op een manier waar menigeen aan denkt bij een klik tussen een heteroman en -vrouw, maar een klik tussen twee personen, los van welke pikante getinte intentie dan ook.

Ik geef om een paar van mijn volgers, ze zijn me dierbaar, ze zitten toch een beetje diep. Ik sta daar met grote ogen naar te kijken, het overkomt me gewoon. Net als mensen in mijn gewone leven. Het overkomt me, ik kan er niets aan doen. Ik ben beledigd, boos en verdrietig tegelijk door haar actie, hoewel ik internet nooit serieus neem, laat staan de mensen die ik daar ontmoet. Het is emotie 2.0, het is een band met mensen hebben 2.0 en zo blijkt twitter voor mij toch meer op het echte sociale leven dan ik wil. Social media met recht.

Ze zal me wel weer gaan volgen, zo zei haar vriendin, als ik een belofte maak. Ik weet niet wat ik daarvan moet vinden, net zo min als dat ik weet wat ik er van moet vinden als zij me niet meer gaat volgen. Jezus, ik weet niet eens wat ik er van moet vinden dat dit mij bezighoudt. Ik wil uitschreeuwen dat ze terug moet komen, ik wil mij op mijn knieën voor haar werpen en alles beloven wat ze vraagt, hoewel ik weet dat ik het toch niet kan waarmaken.

Aan de andere kant zoekt ze het maar uit, ze is immers maar iemand die ik niet ken. Waarom zou ik er om geven wat ze van mij vindt, hoe ze mij beoordeelt en waarom ze me ontvolgt. Ik zou dat bij de meeste mensen inderdaad denken, daarvoor ben ik nuchter genoeg. Kut voor mij, maar zij valt niet onder ‘de meeste mensen’.

Toch ga ik het niet zomaar oplossen. Mijn mogelijkheden om met haar te praten zijn alleen openbaar nu ze me ontvolgd heeft. Het heeft iets van schreeuwen tegen elkaar op een druk plein als ik het via de tl ga proberen op te lossen. Ik weiger dat. Daarnaast heb ik nog een bijsmaak aan hetgeen mij gisteren duidelijk werd gemaakt, en die bijsmaak is niet lekker, die moet weg.

Mijn sociale leven 2.0 staat even op zijn kop, het is vreemd dat ik daar in de 1.0-wereld van wakker lig, maar ik heb ook emoties, zelfs 2.0.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: