De aangifte (1)

Meneer (89) komt met zijn dochter naar het loket van mijn collega. De vrouw is inmiddels verhuisd naar een verzorgingstehuis, maar meneer komt nog zelf de aangifte laten invullen op de computer. Als mijn collega klaar is met de aangifte, komt zij tot het treurige bericht dat er €399 terugbetaald moet worden, tijd om even mij er bij te roepen. €399 wegwerken, dat betekent zo even snel in mijn hoofd dat ik het inkomen met ruim duizend euro moet verlagen, dus we gaan er even voor zitten…

Bij ouderen is de eerste post waar ik naar kijk het inkomen, uiteraard is dat door mijn collega goed ingevuld, dus daar kunnen we weinig mee. Als dat niet door de uitkerende instanties verlaagd is, dan moeten we het verder in de aangifte oplossen. We duiken meteen door naar de zorgkosten, altijd een leuke aftrekpost, hoewel onze regeringen daar flink in hebben lopen te snijden, wat de meeste bejaarden zo’n vijfhonderd euro per jaar scheelt.

Bejaarden hadden tot 2008 recht op de vaste aftrek voor 65+, die ongeveer €800 was, omgerekend naar het eindresultaat scheelt dat zo’n €250. Het was dan ook niet verbazend dat vorig jaar met de aangifte de meeste ouderen met een AOW en een klein pensioen bij moesten betalen. Raad eens, de meeste van die bedragen lagen rond de €200-300.

Deze man moest dus €399 bijbetalen, iets dat ik totaal onrechtvaardig vind. Nu heb ik alleen niks te vinden. Ik moet uitvoeren wat de wetgever verzonnen heeft en ik mag daar geen mening over hebben tijdens mijn werk. Echt niet, dat staat in de Ambtenarenwet. Ik voer alleen de regels uit, zonder aanziens des persoons en zonder aanziens des gevolgen. De regels zijn er en die dienen uitgevoerd te worden.

Owja? Dat zullen wij nog wel eens zien! Dat zei ik ook tegen mijn collega en ik nam de aangifte over van haar. Er zijn namelijk heel veel regeltjes en die ken ik allemaal… Leuk spul, regeltjes. Eerst maar eens de standaard vragen verder afhandelen; Heeft u geen medische kosten gemaakt, zoals tandartsrekeningen met een eigen bijdrage? Nee, meneer had zijn eigen tanden niet meer… Ow, maar dan heeft u toch een kunstgebit? Hoppa… vijf tubes Steradent van €15 elk. Uw vrouw? Die is opgenomen in een verzorgingstehuis? Die bezoekt u toch? Hoppa; reiskosten ziekenbezoek.

Goed, kleine bedragen, het zette allemaal geen zoden aan de dijk. Dan eens kijken naar een gehoorapparaat. Batterijtjes? Jahoor, tuurlijk kunnen we die aftrekken. Goed, weer €45 verder, maar nog steeds schoot het allemaal niet op. Dan maar eens verder de gezondheid in duiken. Hartfalen, voedselallergie, sacharide-intolerantie disnogwattes misschien? Niks, meneer en mevrouw waren nog redelijk gezond, dus geen dieetje. Jammer… Het was ooit een standaard aftrekpost, ouderen hadden hypertentie (hoge bloeddruk) of diabetes (suikerziekte( en dat leverde altijd wel een bedragje op. Helaas, die hebben ze ook ‘omgebogen’.

Ik baal er enorm van dat de verschillende kabinetten Balkenende dit onderdeel van de aangifte zo hebben uitgekleed. Niet alleen bejaarden, maar ook chronisch zieken en arbeidsongeschikten vallen zo door de mand en behoorlijk hard ook. Het zijn ook nog eens de lagere inkomens die gepakt worden, niet de rijken (die hadden toch al een te hoge drempel en hadden geen verdubbelaar). Het zijn juist de mensen die zo een baat hebben bij deze aftrekpost, vooral omdat ze hem dubbel uitbetaald krijgen.

Maar goed, verder met meneer, dan maar intiem worden; “Is er een reden waarom u meer moet wassen dan anderen, bijvoorbeeld uw kleding of uw beddengoed, heeft u bijvoorbeeld wel eens ongelukjes ’s nachts?” Meneer knikte wat beschaamd en voor de dochter was het blijkbaar ook nieuw. Misschien wil je dat ook niet over je vader  horen… Toch, ik wilde het wel horen, want dat betekent €300 aftrek voor extra kleding en beddengoed.

En zo bleek er nog een rolator gekocht te zijn, in de aanbieding bij de ANWB… €169, wel, ik vind dat een hulpmiddel en zo niet, dan toch. We waren al aardig onderweg. Meneer en de dochter werden al een stuk blijer en ik berekende in mijn achterhoofd een tussenstand. Ik had zo het idee dat ik nog maar honderd euro op de aanslag zou hebben, mijn collega kreeg een beetje de slappe lach.

“Goed!”; zei ik tegen de dochter; “Ik denk dat we al aardig op weg zijn, verzint u ook eens wat!” Niet bepaald de manier om je klanten aan te spreken, maar zij begon ook de slappe lach te krijgen en zelfs Pa begon te lachen. Dat had de dochter, zo vertrouwde ze me na afloop toe, al jaren niet meer meegemaakt. We schoten alledrie wat raak… De meest gekste opties kwamen naar boven. Gebruikte mevrouw soms de anticonceptiepil? Cocaïne op doktersvoorschrift?

Toch kwam de dochter met een postje dat eigenlijk niet aftrekbaar is, namelijk nieuwe vloerbedekking. Iedereen moet aan nieuwe vloerbedekking, dus dat is geen extra uitgave. Ze hadden hun hoogpolig tapijt dat er net twee jaar lag vervangen voor laminaat, dat had wel €1.400 gekost. Ik kon hier weinig mee, want, zo zeggen mijn twee bijbels (De Almanak en de wet), dat is gewoon niet aftrekbaar. Dat staat zelfs expliciet vermeld in de Almanak.

Maar, de wet is anders gemaakt dan dat hij is geschreven. De wetgever heeft toch bedoeld dat extra, abnormale kostren, die een gezond mens niet maakt, aftrekbaar zijn? De wetgever wilde deze mensen toch ooit steunen? We hadden een socialistisch-christelijk kabinet toen de vorige wet werd geschreven en deze wet komt uit een sociaal-liberaal kabinet. Ze willen mensen toch steunen? Dat blijkt wel uit de behandeling, althans, dat denk ik. Ik heb de behandeling van beide wetten nooit doorgelezen. Ik vind wel dat het zo is.

Die vloer, die vervangt een normaal mens pas na tien jaar en deze mensen hadden hem al na twee jaar moeten vervangen, vanwege hun handicap. En ja, dan zijn het ineens wel abnormale kosten… dan is er ineens wel aftrek, dan is het ineens wel een aanpassing aan de woning. Goed, meteen een compromis, slechts de helft aftrekken, maar dan nog, ik dacht er ruim te zijn.

Mijn collega klikte op de akkoord-knop onder in het scherm en het programma ging door een aantal vragen heen, maar kwam uiteindelijk bij de berekening. Hokuspokus en weg waren de vierhonderd euro… Er stond een terug te ontvangen bedrag van €89 en de dochter, mijn collega en de vader waren perplex. Ik stond een beetje nonchalant op en vroeg op een luchtige toon of dit beter was. “Briljant!” zei de dochter en de vader, die een oud-boekhouder bleek te zijn verzekerde mij dat ik er wel zou komen.

Ik liep weg van het plaats delict en hoorde Pa en de dochter tegen mijn collega met waardering over mij spreken. Ik was ergens trots, ik had het systeem verslagen, ik had de onrechtvaardige uitwerking een halt weten toe te roepen en ik had mensen blijgemaakt.

Ik mag dan het meest saaie vak ter wereld hebben, ik mag dan een van de droogste studies doen die daarover gaan en ik mag dan overkomen als een saaie nerd. Het boeit mij niet, want je kan er leuke grappen en grollen mee uithalen, je kan er mensen mee helpen. Stiekem, ik zal het niet hardop zeggen, maar heel stiekem hou ik van mijn vak! Ik ben er soms, heel soms trots op om een fiscalist te zijn!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: