Nomofobie

Nomofobie… Volgens een van mijn twitter-contacten is dat de angst om je mobiel kwijt te raken. De symptomen zijn het constant checken van de aanwezigheid van je mobiel in je zak, het constant bij je hebben van een oplader en het in vreemde en openbare ruimtes zoeken naar stopcontacten. Ook constant op de hoogte blijven van je batterijpercentage is een symptoom. Ik heb deze symptomen… allemaal!

Ik check altijd waar mijn mobiel is, de linker broekzak, standaard gegeven. Je kan van veraf al aan de slijtplekken zien wat voor een mobiel ik heb. Het is een iPhone 4, 32GB voor de geïnteresseerden. Niet omdat de iphone nou zo geweldig is, of omdat ik Apple zo geweldig vind, maar… omdat ik thuis ook alles van Apple heb, ik het een geweldig merk vindt en deze telefoon zonder poespas gewoon werkt met mijn spul thuis.

Ja, ik ben een Apple-man, geen fanboy, als ik kijk naar het gevloek en getier als mijn apparaten eens niet doen wat ik wil. Het merk boeit mij niet en ik lig zeker niet in de rij voor een nieuwe iPad of iPhone. Goed, ik ben moderator op de grootste Apple-fanboysite, ik loop altijd met minstens twee Apple-apparaten op zak en regelmatig gaan mijn iPad, iPods, iPhone en MacBook Air allemaal mee op pad.

Afgelopen maandag liep ik ook te vloeken op alles wat los en vast zat, ik was gewoon zwaar geïrriteerd. Niet omdat ik onderweg was naar een hele lieve dame om samen wat Limburgs zuurvleesch te eten, integendeel, dat maakte me alleen maar vrolijk. De oorzaak van mijn ellende was mijn provider van een navelstreng met de wereld.

Het was maandagavond 28 maart 2011, een datum die bij T-Mobile als een zwarte dag de geschiedenis in zal gaan. Hun netwerk klapte er uit en ik was onderweg van Eindhoven naar Sittard. Nu ben ik niet altijd even vleiend over Limburg, maar het moet ongeveer op de provinciegrens van Noord-Braband en Limburg geweest zijn dat mijn iPhone de ironische melding ‘Geen Service’ gaf.

Ik was bezig met iets op internet en goh, het zou kunnen dat er ergens een rekening misgelopen is, maar ik heb twee abonnementen, dus dan hebben we de iPad nog. Ik verder op de iPad en ik kon vinden en invoeren wat ik moest doen. Ik drukte op verzenden, kreeg de bevestigingspagina en er werd omgeroepen in de trein dat we Weert naderden. Jawel, ook mijn iPad gaf nu de melding dat ik toch echt niet meer op service kon gaan rekenen.

Limburg is natuurlijk een fantastische provincie, het wormvormige aanhangsel van Nederland, ingeklemd tussen Duitsland en België. Het zuurvlees was ook lekker, maar qua telefonie heeft Limburg toch ook iets speciaals. Ik zocht uiteraard naar netwerken en ik kreeg de drie Nederlandse netwerken, maar ook een aantal Duitse en Belgische. Ik had aan mijn afspraak beloofd om bij Roermond een sms, Wahtsapp-bericht of een DM te sturen, zodat zij tijdig van huis kon vertrekken, maar helaas, mijn netwerk wilde niet. Ik heb het -in het besef dat me dat veel ging kosten- nog contact gezocht met alle Belgische en Duitse netwerken om in Godsnaam maar wat van me te kunnen laten horen, maar ook daar werd mij de deur geweigerd.

Ik raakte licht in paniek, wat nou als zij zou denken dat mijn komst een hoax was en er niet zou staan? Was ik toch mooi voor de kat z’n kut helemaal naar het zuiden afgereisd. Had ik drie kwartier voor niks mijn vloeken in katholiek Limburg ingehouden (wat voor mij heel moeilijk is, ook weer een leermomentje). Hoe zou ik haar nu vinden? Goed, ze had me gezegd de trap af te gaan en dan naar rechts, ze had me gezegd dat ze met haar gloednieuwe scheurijzer zou komen en ik probeerde mij de foto’s daarvan op twitter te herinneren… die kon ik immers ook niet offline bekijken.

Gelukkig, ik zag aan het einde van de tunnel op station Sittard een parkeerplaats, leeg, maar verderop herkende ik de auto van de foto’s. Ik moest ook even nadenken hoe zij er ookalweer uitzag en gelukkig, ik werd herkend. Met mijn ogen altijd weer een genot als ik niet zelf hoef te zoeken, maar gezocht wordt. Gelukt! Maar de timing van een massale netwerkstoring kon wat mij betreft niet slechter zijn.

We gingen eten in een restaurant, ik heb eigenlijk niet eens gezocht naar een wifi-netwerk daar, zo erg was ik van slag van het niet online zijn. Ik verwachtte het eerlijk gezegd ook niet daar. Het gaf mij wel de gelegenheid om mij te concentreren op een gesprek, hoewel ik er met mijn hoofd na een zware dag op mijn opleiding en zwaar geïrriteerd door de netwerkstoring, niet helemaal bij was, was het toch een gezellig gesprek.

Zij was ook gezellig, nieuwsgierig, vrolijk, maar later wist ze te melden dat ik meer moest lachen. Zij had Vodafone, dus wel ‘bereik’, ik heb denk ik in dat uurtje dat we zaten te eten zeven keer gecontroleerd of ik al eens service kreeg. Nada. We maakten kennis, vroegen naar elkaars cv’s, lachten wat, genoten van ons zuurvleesch en ik heb er weer een erg leuke kennis/vriendin bij.

De treinen in :Limburg rijden niet zo vaak als in het westen, dus het was op een gegeven moment weer tijd om richting het station te gaan, wilde ik op nog een beetje net tijdstip weer in Den Haag zijn. Het was immers 2,5 uur rijden en als je al zo laat begint met de avond, dan duurt die maar kort. Ik stapte in de trein naar Eindhoven en onmiddellijk kwam mijn telefoon weer uit mijn zak; nog steeds niks. Ik grapte tijdens het eten nog dat ik blijkbaar niet in Limburg mocht bellen, maar onderhand geloofde ik het bijna.

Ik kwam met de trein langs Weert, het punt waar ik voor het laatst contact met de buitenwereld had gehad, maar nog steeds niks. Eindhoven, nog steeds niks en ook Tilburg en Breda brachten geen verandering in mijn situatie. Het was ergens bij Barendrecht dat ik weer eens op mijn telefoon keek en er stond nu eindelijk ‘T-Mobile’, wat er altijd hoort te staan. Er hoort ook nog een blauw rondje achter te staan, of in dikke letters ‘3G’, ten teken dat ik internet heb, maar dat bleef uit. Niks, wel contact, maar geen internet…

Ik probeerde uit wanhoop een smsje te versturen, maar ook die wilde niet doorkomen. Ik had beloofd om te laten weten waar ik zat, maar het wilde gewoon niet. Op zich niet zo erg, maar ik verveelde me dood. Ik reis nogal veel met de trein en kom mijn tijd doorgaans door met internet, maar het was drie keer niks zo zonder. Frustratie maakte zich van mij meester en ik had de neiging om zowel de iPad, als de iPhone het raam uit te gooien. Gelukkig kunnen de ramen in de trein niet meer open…

Dan de tunnel in Rotterdam, daar heb ik nooit contact met mijn netwerk, dus dat accepteerde ik gelaten, maar ook aan de andere kant van de tunnel, in het centrum van Rotterdam niks. Ik had ergens de vale hoop dat T-Mobile Rotterdam met voorrang weer zou aansluiten op het internet, maar helaas. Rotterdam bracht mij weer eens niks. Alhoewel…

We reden met de trein Rotterdam Centraal in en op het spoor naast ons stond een Koploper. De NS zijn bezig met het inbouwen van wifi in dit type treinstellen, maar ze zijn nog niet allemaal voorzien. Deze Godzijdank wel! Ik maakte verbinding met het netwerk in de trein en kon eindelijk weer bij twitter, bij internet, bij mijn mail, bij alles! Ik las op dat moment pas van de grote storing bij T-Mobile, het lag niet aan mij, ik was niet alleen. het was geen stomme smoes…

De frustratie was er nog steeds, er kwam een soort van gelatenheid in, just my luck. iets van woede, maar niet eens naar T-Mobile. Zij werken met techniek en dat gaat nou eenmaal mis af en toe. De woede was gericht tegen het stomme toeval, dat het juist op een avond moest gebeuren dat ik onderweg was, niet op een avond dat ik gewoon thuis op mijn vaste internet verder kon.

Verder… teleurstelling, ik was mezelf niet geweest die avond, een slechte kennismaking, ik had meer moeten lachen, want dat zit wel in mij. ook een beetje schrik: was het echt zo erg met mij? Was ik echt zo verslaafd aan die navelstreng met het internet? Kon ik niet zonder sociale media zoals Whatsapp en twitter en fora en ander internet? Problematisch blijkbaar… Eenmaal thuis zat ik weer op mijn eigen vertrouwde vaste netwerk, ik had weer twitter, ik had weer communicatiemogelijkheden, ik was weer online!

Ik denk dat dit ook een soort van nomofobie is, er zal vast een nog mooiere term voor zijn, maar ik heb er last van. Was ik voor 1996 nog afhankelijk van telefooncellen, een goed geheugen om telefoonnummers te onthouden en was ik gewoon onbereikbaar, anno 2011 kon ik niet meer zonder.

Eerst was daar de buzzer, men kon mij altijd laten weten dat men mij zocht. Gratis, bij een bankrekening gekregen. In 1998 kwam daar een melkpak op de markt met een gsm er in van Telfort en ik had een telefoon. Ik was bereikbaar in de Randstad op het verse netwerk van Telfort. Later zou ik ook bereikbaar zijn buiten de Randstad, toen de klanten van Telfort op het netwerk van Libertel mochten. ik kon zelfs in Gieterveen gebeld worden!

Met bellen en smsen redde ik het toch tien jaar. Internet had ik op mijn werk, thuis en bij vrienden en kennissen, ik landde altijd wel ergens aan. het was in het najaar van 2008 dat ik internet kreeg bij mijn eerste iPhone en sindsdien kan ik blijkbaar niet meer zonder. Ik heb een navelstreng met het internet. Ik ben overal en altijd te bereiken via sms, twitter, Whatsapp, e-mail en God mag weten wat nog meer. Mijn familie en vrienden worden al ongerust als tijdens een tentamen of als ik gewoon buiten het bereik van een netwerk ben en ze mij niet te pakken krijgen.

Wat ben ik maandag van slag geweest! Dat lag niet aan Inge 3 (laat ik maar doorgaan daarmee), ze was geweldig, hartelijk, goedlachs, leuk en aardig. Dat lag niet aan het limburgsch zuurvleesch dat we aten, dat was heerlijk, onbekend en goed klaargemaakt. Dat lag ook niet aan het gesprek, ik had oprecht interesse, want ik hou van verhalen en zij vertelde met een heerlijke stem en dito accent haar verhaal. Dat lag, en laat ik er maar gewoon voor uitkomen, dat lag simpelweg aan het feit dat ik geen contact had.

Is er een therapeut in de zaal?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: