De knipperende cursor…. |

Daar zit ze dan, de schrijfster. Geen professionele schrijfster, dat niet, maar schrijven doet ze. Ze heeft de tekstverwerker opgestart, nonchalant wrijft ze eens door haar haren en kijkt naar het programma dat een wit vlak vertoont met de knipperende cursor. Die staat er een beetje ongeduldig, als een hardloper, die graag afstanden wil afleggen. Ze moet en tikt braaf een titel bovenaan…

Ze is geen professionele schrijfster, zoals zovelen niet, maar ze wil iets kwijt, iets van haarzelf en zoekt een uitlaadklep. De professionele schrijfster zou zich overigens niet anders gedragen, tenzij de deadline echt in haar nek begint te hijgen. Maar schrijven zullen beiden. Ach, het hoeven niet eens vrouwen te zijn, schrijvers zijn precies eender. Ook zij schrijven en gaan zich eerst eens tien minuten vermaken met een knipperende cursor op een maagdelijk wit vlak.

De eerste zin wordt getikt, de eerste alinea staat een paar minuten later op het scherm en resoluut wordt met een lange druk op de backspace-knop de alinea weer teniet gedaan. Anders beginnen. Er vormt zich een verhaal, een goedlopende tekst rond het onderwerp waar ze over willen schrijven, al dan niet in opdracht of zelfgekozen. Al dan niet ver van de schrijver vandaan, of juist heel dicht bij de schrijver. Misschien duurt het laatste wel het langst.

Afgelopen week verscheen op het blog van Martijn Krullaars een verhaal over zijn depressie in 2008. Een verhaal over dat hij zich aan het voorbereiden was om verslag te gaan doen van de Olympische Spelen in Peking in 2008, maar dat in de kiem gesmoord leek te worden. Hij ging toch en kon de angst om zijn familie niet aan, waardoor hij na een paar dagen al terugkeerde naar Nederland.

Dichterbij de schrijver kan je met een onderwerp niet komen. Je kan over zijn stijl twisten, over zijn woordkeuze, de chronologie van het verhaal en uiteraard de grammatica, maar over de authenticiteit van het onderwerp kan je niet twisten. Dichter bij deze Martijn Krullaars kan je dus niet komen. Is het een goed onderwerp om je blog mee te beginnen? Het hangt er vanaf wat je wil.

Ik kan me voorstellen dat deze Martijn ook lang naar het witte scherm heeft gestaard. Hij is dan wel journalist van beroep (schrijvende pers meen ik zelfs), maar over jezelf schrijven is toch wat anders dan een observatie beschrijven. Aan de andere kant is het weer een kunst om jezelf bij een bericht buiten beschouwing te laten, in elk van mijn stukjes komt wel de ‘ik’ naar boven. Een doodzonde als je voor een blad of krant schrijft, op blogs mag het.

Maar wat dit verhaal van Martijn zo aangrijpend maakt is dat het hem heeft aangegrepen, een open deur natuurlijk, want het gaat immers over hem. Maar over aangrijpende zaken schrijven gaat toch moeilijker dan over feitelijkheden schrijven. Zo is er op het blog van Angelique een mooi stukje over Anne verschenen onder de titel ‘Ave Maria’. Anne ligt in het ziekenhuis waar Angelique werkt en is stervende. Hoewel de schrijfster in dit geval een verpleegster is, die met meerdere patiënten te maken heeft, krijgt ze met sommigen toch een soort van band. Het grijpt haar dan ook aan als ze hoort dat ze afscheid moet nemen, een ontroerend moment aan het bed van Anne is het gevolg en het wordt mooi neergezet, ik was er als lezer bijna bij.

Heel anders beschrijft Angelique het verhaal in Een ijsje voor het meisje, waarin ze het verhaal van een meisje beschrijft dat uit haar werk komt en op het station nog een ijsje koopt. Het meisje heeft een obsessie met haar lichaam en het gevecht wordt beschreven wat dit meisje doormaakt. Zonder de naam te noemen van het meisje, schrijft ze heel gedetailleerd op wat het meisje denkt, bijna te gedetailleerd om het niet zelf meegemaakt te hebben.

Ik weet niet of het een coming-out is, ik kende het verhaal al een paar weken, maar dan ineens verschijnt er vandaag een stuk op haar blog met de titel Vingerverven, maar dat schrijven lijkt me moeilijk. Waar de depressie van Martijn een maatschappelijk geaccepteerd fenomeen is, zijn de gevoelens die Angelique in dat stukje beschrijft het wat minder. Obsessies met eten en gewicht staan niet bepaald positief in de schijnwerpers.

Misschien is Angelique de schrijfster uit de eerste alinea van dit stukje, ik bedacht mij dat beeld, zo na het lezen van haar blog. Het leek mij leuk om er iets over te zeggen, want het viel me op. Ik kan dat namelijk niet, zo schrijven, ik vraag me ook wel af waarom. Maar ik bewonder het wel, zo dicht bij jezelf schrijven.

Het is aan de ene kant moeilijk, om jezelf zo prijs te geven in een stuk, maar misschien is schrijven dan weer makkelijker dan het vertellen. Aan de andere kant is het makkelijker, je hoeft namelijk niks te verzinnen, niks in te vullen aan ontbrekende details, je kent ze namelijk. Maar het is schrijven, niet een stukje dat je zomaar in de krant zal tegenkomen, maar een persoonlijke noot, in de gevallen van Martijn en Angelique hele persoonlijke noten, hele zware noten.

Mooi.

Advertenties

2 responses to “De knipperende cursor…. |

  • Aaltje

    Ik heb Martijn zijn verhaal gelezen, met groeiende respect. Ik weet hoe moeilijk het is om iets wat onzichtbaar is zo te schrijven dat het niet alleen zichtbaar wordt, maar dat de lezer ook begrijpt hoe jij je voelt.
    Diep respect voor zijn verhaal.

    De andere links van je verhaal ga ik morgen aanklikken en lezen.

  • Aaltje

    Btw ook mooi dat jij er op deze manier aandacht aan schenkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: