Vaderdag

Mijn opa kon er smakelijk van vertellen, ergens in 1962 of 1963, dat hij met een grote groep ergens in een vakantieoord op de Veluwe zat en dat ze ’s avonds in de recreatieruimte naar het radionieuws aan het luisteren waren. Het was iedere avond stil tijdens het nieuws, omdat dat gehoord moest worden. In het bulletin kondigde de nieuwslezer aan dat voortaan in Nederland Vaderdag gevierd zou gaan worden op de derde zondag in juni en in ze zaal, zo vertelde mijn opa dan, steeg een massaal gejuich op van alle vaders.

Het is mijn veertigste Vaderdag dit jaar, dat is knap voor een (bijna) 33-jarige, maar sinds zeven jaar tellen ze voor mij dubbel. Niet alleen heb ik al een tijdje een vader, maar ik ben er dus ook een. Vroeger was het bij ons altijd feest thuis, hoewel mijn vader er net zo weinig mee had als ik nu heb.

Wij waren namelijk met z’n drieën als kinderen en dus was het in elkaar zetten van het obligatoire ontbijt makkelijk gedaan. Onze moeder lag dan ook nog op bed en dus hadden mijn beide ouders profijt van zowel Vader-, als Moederdag.

Nou had mijn moeder er ook wel wat voor gedaan hoor, die was met de drie kinderen de zaterdag ervoor de stad in gegaan om Het Vaderdagcadeau te kopen. Ik kan mij er geen herinneren, maar allicht dat er ergens een scheerapparaat bij heeft gezeten, of een goeie boor.

Maar eerst mocht Vader (zo noemden wij hem overigens nooit, wij waren van de voornamen) onze eigengemaakte cadeaus uitpakken. Ik kan me nog maar één ding herinneren wat ik heb gemaakt, maar dat komt misschien omdat die tien jaar aan de spiegel in de slaapkamer heeft gehangen; een kartonnen poes met lapjes stof, juist, een lapjeskat.

Zelf heb ik nu ook een bescheiden verzameling knutsels van zoonlief en aan de knutsels te zien is het creatief onderwijs er in die 25 jaar die ik met mijn zoon scheel er niet heel erg op vooruit gegaan, maar ik koester de knutsels wel.

De eerste die ik kreeg was een washandje, waarop de juf van zijn babygroep de omtrek van zijn handjes had getekend. Hij was toen amper twee maanden en het was voor de rest meer een geintje tussen mij en zijn moeder dat er Moeder- en Vaderdagcadeaus waren. Wat die cadeaus waren? Chocola, want daar zijn we beiden verzot op. Daarna volgden een met handafdrukken beschilderde sigarendoos, dito kleerhanger, een tekening, een ‘muismat’ met zijn foto en nog een tekening.

Ik hou zielsveel van mijn zoon, daar gaat het niet om, ik vind zelfs de knutsels een leuk gebaar en de chocola neem ik uiteraard graag aan, maar van mij hoeven beide dagen niet. Ik voel mij op zo’n dag absoluut niet meer vader, of wat dat betreft, meer zoon.

Mijn vader krijgt dan ook vandaag niet speciaal omdat het vaderdag is, iets van mij te horen. Zijn vader ook niet van hem, maar die is dan ook al ruim een jaar dood, dus dat wordt hem ook niet helemaal.

Dat kan op pijnlijke dingen stuiten, als de vader er niet is. Dan kan zo’n dag als deze pijn doen. Of dat de vader er wel is, maar dat er om de een of andere reden geen contact meer mee is. om de meest afschuwelijke redenen soms.

Wat te denken van mijn twee beste vrienden, waarvan er eentje zijn vader aan aids verloor op zijn vijftiende en de ander zijn vader zelfmoord pleegde toen hij (die vriend van mij dus) dertien was? Wat voelen zij bij een dag als vandaag?

Of wat te denken van mijn broer, die onlangs een kind heeft gekregen (zie Neefjesdag), maar eigenlijk al twee stiefkinderen had, die ik voor de gein een sms wilde sturen om hem te feliciteren met zijn eerste Vaderdag. Zijn die stiefkinderen van hem die hij al ruim zes jaar heeft dan geen kinderen?

Niet zo een heel prettige dag dit voor sommigen en er is ook moeilijk mee om te gaan in sommige gevallen. Wat te denken van die jongen die eind mei zijn vader verloor in een verkeersongeval en die op school de anderen een Vaderdagcadeau ziet maken…

Gelukkig zitten er niet alleen maar negatieve kanten aan Vaderdag, hoewel het voor mij nu anders is nu ik niet meer bij mijn zoon woon. In mijn geval is het contact er nog, dus ik zal verrast worden op een knutsel en bijbehorende chocola.

Mijn opa en alle andere vaders in die recreatiezaal juichten in de vroege jaren zestig natuurlijk ook vanwege de gein en dat is Vaderdag misschien nog wel het meest, een geintje. Zo heel erg zaten zij er ook niet op te wachten natuurlijk, maar een lol dat ze hadden.

Advertenties

One response to “Vaderdag

  • Aaltje

    Vaderdag en moederdag een eeuwige discussie.
    De een noemt het commercie de ander hypocrisie en weer een andere wil zich het liefst op die dag verstoppen.
    Hoe je het ook wendt of keert , het blijft een dag van blijdschap, ergernis, en verdriet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: