SM-verplichtingen

Twitter, het summum van sociale media. Ik vertaal het maar even, omdat het sociale aan twitter mij even de keel uithangt. Iets wat mij ook al stoorde aan Hyves en aan Facebook. De verplichtingen die men je oplegt…Op Hyves was het in 2006 al een ding; “Waarom ben jij nog geen vriendje van mij op Hyves?” en jawel hoor, daar moest je weer iemand toevoegen. Facebook idem dito. Mensen die je dan kent of ontmoet, waarmee je dan ook op sociale sites ‘vrienden’ moet worden. Mij niet gezien, dus vorig jaar ging de Hyves er uit en afgelopen week ook de Facebook.

Ik vond beide netwerken wel handig, je staat in een groot soort van telefoonboek en mensen kunnen je vinden. Andersom ook en dat is soms leuk. Zo kwam ik er achter dat twee van mijn klasgenootjes van de Mavo keurig terecht waren gekomen met een vent en kindertjes in de Flevopolder. Sluimerend had ik mij wel eens zorgen gemaakt om die twee en daar had ik ook reden toe.

Waar ik alleen wat minder blij van werd is dat ik door jan en alleman gevonden werd, ondanks dat ik niet veel deelde op die sites. Maar je kent dat wel, van die mensen waarvan je ooit afscheid hebt genomen en dat je dat helemaal niet erg vond. Je ging nauwelijks met ze om en toch willen ze ineens je vriendje zijn op Hyves of Facebook.

Collega’s, nog zo’n slag mensen waar ik weinig mee heb als ik niet werk. Wil ik die als ‘vriend’ op Hyves of Facebook? Nee! Maar oh wee als je ze niet accepteert. Ik heb daar gewoon nare opmerkingen over gehad. Van volwassenen dus. Zo wordt je profiel geleefd en verwatert het contact tussen mij en mijn profiel en heb ik er ook geen zin in.

Ik zou daar mij ongemakkelijk bij kunnen voelen, een sociale verplichting die ik niet nakom, maar daar heb ik al helemaal geen zin in. Het was de reden dat ik niks meer aan Hyves deed en dat ik die er op een gegeven moment uit flikkerde. Toen afgelopen week twee collega’s opmerkten dat het wel heel lang duurde eer ik hen accepteerde, heb ik ook mijn Facebook er uit gesodemieterd. Dan maar niet zo makkelijk vindbaar.

Bij twitter heb je iets vergelijkbaars. Het volgen en terugvolgen. De mensen die mij volgen, zien mijn tweets in hun timeline. Mooi, moeten zij weten. De mensen die ik volg, zie ik in mijn timeline en volgens mij moet ik dat vooral zelf weten. Ik hou mijn timeline graag voor mij prettig, want het is mijn timeline. Ik ben degene die het leest en het prettige is dat ik zelf kan bepalen wat ik lees.

Als ik iemand zie waarvan ik denk dat dat wel leuk is om te lezen, dan ga ik iemand volgen en verschijnen diens tweets in mijn timeline. Bevalt het niet, dan is het net zo simpel ontvolgen en de tweets zijn weg.  Mooi systeem!

De mores op twitter is echter dat als iemand jou gaat volgen, dat je diegene ook terugvolgt. De meeste mensen die ik volg hebben dan ook ongeveer net zo veel volgers als mensen die zij volgen. Terugvolgen wordt van je verwacht, een wederzijdse blijk van waardering. Als je het niet doet, dan heb je kapsones. Laat ik dat nou hebben, van de ongeveer 450 mensen die mij volgen, volg ik er 200 terug.

ik ‘vind’ mensen op twitter en als ik het idee heb dat het wel leuk kan zijn om hun tweets in mijn timeline te hebben, dan ga ik ze volgen. Blijkt het tegen te vallen, dan gaan ze er bij mij net zo makkelijk weer uit. Ik lees graag wat ik leuk vind. No big deal. het is niet dat ik de mensen dan onaardig vind, of dat ik ze minderwaardig vind, het is gewoon omdat ik gewoon niet teveel mensen in mijn timeline wil hebben en dus selecteer. Soms willekeurig, soms heel gericht.

Ik onderschat dat ontvolgen blijkbaar. Ik schend de regel van het terugvolgen en vaak is de ‘straf’ die ik krijg dat ik ook ontvolgd wordt. Van dat laatste merk ik niks, ik zie niets meer of minder, het enige waar ik het aan zou kunnen merken, is het aantal volgers dat ik heb. Afgezien van een paar gevallen (zie Emotie 2.0), interesseert het mij niet wie mij volgen en wie niet. Hun keuze! Net als dat het mijn keuze is wie ik volg. Toch word ik nog wel eens ter verantwoording geroepen; “Waarom heb je mij ontvolgd?”; en wordt mij het ontvolgen verweten.

Nou is er op twitter gelukkig nog een feature, waarmee je dit soort zeikerds recht in hun gezicht kan zeggen dat ze op moeten rotten met hun gejammer en niet meer moeten terugkomen. Het heet blocken en ik moest het maar eens vaker gaan toepassen. Ik ben een hartstikke sociaal dier, maar ik doe het blijkbaar niet zo goed met de sociale mediaverplichtingen.

Volgen, terugvolgen, ontvolgen… lekker boeiend!

Advertenties

2 responses to “SM-verplichtingen

  • motjes

    Eindelijk eens iemand die een blog maakt van dat waar ik ook al een tijdje mee rondloop. Blijk dus toch niet zo raar te zijn wat ik van sommige dingen vind. En dat over Twitter ben ik het helemaal mee eens, ook ik heb geen zin om iedereen in mijn TL te kunnen lezen, of gelezen te worden.

  • Willemvk

    Helemaal gelijk. Terugvolgen moet je pas doen wanneer de persoon dat ook waard is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: