Regen

Zij weet het, ik weet het, het gaat er van komen, ik moet eens vertrekken. Ze zal me krijgen, helemaal inpakken. Mijn verkillen tot het diepste. Mij ellendig laten voelen van binnen. Zij kan dat, mij om niets ellendig laten voelen, mij doorweken met haar koude karakter, met haar allesdoordringende klamme aard. Toch hou ik nog steeds van haar, want ze reinigt. Ze kan iets heel moois brengen!

Het regent en grauwe wolken bepalen het uitzicht vanuit mijn grauwe kantoorgebouw. Ik moet zo naar buiten, maar het regent. Toch kan het wel wat hebben die regen, iets heel moois. Iets bevrijdends. Veel mensen zien het niet, want ze zijn geen kind meer. Grote mensen vinden de regen alleen maar irritant. Nat, klam, koud en nat.

Een kind ziet plassen, daar kan je in stampen. Lekker een aanloop nemen en met beide voeten in de plas springen, zodat je het water alle kanten op ziet spetteren op straat. Daarna wachten tot de plas weer is volgelopen en de oefening herhalen. Hoe dieper de plas, hoe leuker, want dan spat het water hoger en verder.

Of, wat dacht je van met de fiets er doorheen rijden? De plas met je voorband doorklieven, de voeten op je stang en hopen dat je genoeg snelheid hebt om aan de andere kant van de plas te komen. Nog leuker als je meerdere plassen achter elkaar op het fietspad hebt, tussendoor één keer trappen en hoppa! De volgende plas inrijden.

Maar er is nog meer lol met water te beleven. Een kind ziet het verschil niet tussen natgesptoen worden met de tuinslang in de zomervakantie, of natregenen. Beiden zijn leuk, zelfs als je helemaal doorweekt bent. Lachen, gieren, brullen! Water is er nou eenmaal om lol mee te hebben. Onder de douche, in het zwembad, in de regen… Terecht dat zij het onderscheid niet heel erg maken. Ze associëren water met lol maken.

De laatste keer dat ik helemaal door de regen doorweekt was, is al een tijdje geleden. Ik heb er geen tijd meer voor om dat bewust te doen, maar het overkwam mij. Ik moest een eind lopen en met alleen een dun overhemd en een T-shirt boven een spijkerbroek, werd ik overvallen door een flinke regenbui.

Eerst was er de irritatie: shit, regen, waarom nu? Vervolgens de zelfmedelijden, want ik was nat en koud, een verzopen kat. Daarna de berusting. Totale berusting. In alles. Mijn lot. Het was niet alleen de berusting in het nat en koud zijn, maar in alles. Het was mooi, gewoon mooi, zo alles van je af laten. Het gevoel van predestinatie. Dat je eigenlijk nergens wat aan kan doen. Dat je het maar te ondergaan hebt.

En ik onderging het. Ik besefte dat het nou eenmaal zo was. Lot, goddelijk ingrijpen (alhoewel ik dan het hogere doel niet echt zag), of gewoon stom toeval. Ik op de verkeerde plek in de verkeerde omstandigheden. Maar ik genoot er van, en hoe! Alles leek van me af te spoelen. Waarom zou ik mij over dingen druk gaan maken als ik er toch niets aan kan doen?
Ik belandde daar op dat lange fietspad in een soort van trance. Zen bijna.

Ik was nat, zeiknat, maar ik kon er toch niks tegen doen. Alles viel van mij af en het kind in mij ontwaakte…

Advertenties

One response to “Regen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: