Voor niets meer in Den Haag zijn

Ik ben Amsterdammer, in hart en nieren. Mijn moeder is geboren en getogen in de Jordaan, mijn vader geboren in de Pijp en opgegroeid in Geuzenveld. Zelf ben ik geboren in de Bijlmermeer, maar op mijn derde verhuisd naar Hoorn. Toen ik op mijn twaalfde naar de middelbare school moest, was dat een school in Amsterdam, en ik herontdekte Amsterdam,, ik hou nog steeds van die stad.

Ik woon nu al zeven jaar in Den Haag, weg van mijn familie, weg van mijn roots en weg van mijn zo geliefde Amsterdam. Waarom? Ik kreeg een vriendin in Den Haag en zij kreeg een zoon van mij. Toen we uit elkaar gingen, nu bijna vier jaar geleden, bleef ik in Den Haag, dicht bij mijn zoon, puur een pragmatische keuze. Ik had hier ook werk en er was hier snel aan woonruimte te komen, maar toch vooral voor mijn zoon. Hij gaat Den Haag verlaten.

Mijn ex heeft de knoop doorgehakt, ze gaat verhuizen, buiten Den Haag wonen. Ze gaat in een dorp om de hoek wonen, niet hier om de hoek, dat dan weer niet, nee, bij Emmen om de hoek. Slik! In plaats van de ene kilometer die mijn huis van dat van mijn zoon ligt, komen er nu ruim tweehonderd kilometer te liggen tussen onze huizen. Ik heb net een uurtje geleden een gesprek met haar gehad van een klein uur.

Dat is even slikken en ik werd vanavond door mijn ex er eigenlijk ook mee overvallen. We hebben het er vlak nadat we uit elkaar gingen een keer over gehad, dat plannen had om terug naar het noorden te gaan. Ik heb haar toen gezegd dat ik het prima vond als zij naar het noorden zou gaan, maar dat onze zoon in Den Haag zou blijven wonen. Die mogelijkheid heb ik als vader en ik zou daar ook gebruik van maken.

Nu zijn de zaken anders. Ik wist toen nog niet dat ik vier jaar later nog erg goed met mijn ex door één deur kon, dat we eigenlijk gewoon gewezen vrienden van elkaar werden, die elkaar bijstaan als het nodig is. Ook werd mijn zoon in de tussentijd ouder, de band met mij werd sterker, ondanks dat ik er minder was.

Een paar maanden geleden kwam mijn ex met haar visie op de toekomst, ze had een paar opties in Den Haag qua werk en dus de optie om terug te gaan naar Emmen. Haar ouders hebben daar een bedrijf en dat moet voortgezet worden. Als een van de twee dochters werd zij gevraagd. Het zou wel betekenen dat zij naar Emmen zou gaan verhuizen, met mijn kind. Ons kind.

En nu, nu is de knoop doorgehakt. Redelijk onverwachts, ook voor haar. Over vijf weken gaan ze verhuizen, zodat mijn zoon het nieuwe schooljaar op zijn nieuwe school kan beginnen. Dat is snel, razend snel. Maar midden in het schooljaar verhuizen is ook weer zo wat, dus op zich heeft ze wel een goede keuze gemaakt. Er zitten ook wat andere praktische haken en ogen aan haar beslissing en waarom het handiger is om niet te wachten. Ik ben blij voor haar.

Het is aan de andere kant wel alsof ze in het buitenland gaat wonen, ge;lokkig niet zo’n eng verhaal wat je wel eens hoort, maar gewoon een pokke-eind weg. Laten we wel wezen, Drenthe hoort op papier bij Nederland, maar ik ben vanuit mijn huis net zo snel in Emmen, als dat ik in Parijs zit. Ik mag dus echt wel zeggen dat ik het wel een heel eind weg vind. Als vader zou ik razend moeten zijn.

Ik ben dat niet, ik gun het haar, een nieuwe start of zoiets. Voor mijn zoon zitten er ook weinig nadelen aan en voor mij ook niet echt. Ja, ik zal haar kat niet even eten gaan geven, of even langsfietsen om mee te eten omdat ze weer eens teveel gekookt of besteld heeft. Sorry, maar ik ben geen wielrenner.

Het stelt mij meer voor iets anders, een bizar feit. Ik blijf in Den Haag, zonder dat ik hier nog wat te zoeken heb. Ik kan overal wel wonen en werk is ook overal wel te vinden, dus wart dat betreft ben ik niet aan Den haag gebonden. Wat zoek ik hier nog? Niks… helemaal niks. Dat is een vreemde gewaarwording, zeker als Amsterdammer, want ik wil in Amsterdam wonen.

De oplossing is even duidelijk, als simpel: wegwezen daar! Ik zou graag willen, maar ik heb hier een huis dat betaald moet worden. Daarover gesproken, ik heb het niet zo breed dat ik in Amsterdam snel wat kan kopen, dus dat maakt het aan de andere kant ook lastig. Daar zit ik dan… totaal geen band met Den Haag meer straks en toch voorlopig hier vast.  Gevangen in een omgeving die niet de mijne is.

Het heeft ook een voordeel. Ik ben weer vrij om te gaan. Ik was gebonden aan Den Haag, doordat mijn zoon hier woonde. Nu hij in een uithoek van het land woont, kan ik ook weer verder. Ik zou naar Utrecht kunnen, een stad die mij meer ligt. Of Zwolle, lekker centraal in mijn leven, dat zich toch tussen het noorden en de Randstad afspeelt. Als er zich een gelegenheid voordoet, dan kan ik ook naar Amsterdam.

Het is wat tweeslachtig, dat gevoel dat ik nu met Den Haag ga hebben. Aan de ene kant vast aan een huis, maar aan de andere kant ook niet meer gebonden zijn aan die stad. Het is bevreemdend. Ik wil hier niet zijn als het niet meer hoeft, maar toch is dit kleine stukje Den Haag dat ik bezit, wel mijn thuis. Aan die zeventig vierkante meter waarop ik woon, daar ben ik wel gehecht aan, ware het niet dat het mij geen flikker uitmaakt waar die meters liggen. Het wordt vreemd, mijn verblijf in Den haag. Overbodig. Toch verwacht ik hier nog wel vijf jaar te zitten, gewoon, omdat het zo gaat lopen. We zien het wel.

En over mijn zoon… het is wat verder weg, maar dat weten we ook wel te overbruggen. Ik zal niet meer zo spontaan langs kunnen gaan, zoals ik nu regelmatig doe. Ik zal een vader van eens in de zoveel tijd worden. Maar de band met mijn zoon en ook met mijn ex is goed. Daar komen we met ons drieën wel uit. We wennen er aan en over een paar jaar zet zij hem gewoon op de trein, dat kan dan.

De toekomst neemt een andere wending, eentje die ik misschien wel had kunnen zien aankomen, maar die nog niet concreet was. Vanavond hoorde ik dus dat het wel snel gaat gebeuren. Het maakt dingen lastiger, het biedt ook kansen. We gaan het meemaken…

Advertenties

One response to “Voor niets meer in Den Haag zijn

  • Ivon

    Jeetje… Zit hier echt even met kippevel te lezen… Je wist inderdaad dat die optie er was, maar nu is ie echt!! En zo snel al… Maar ook weer lekker jou om ook t positieve te zien dat je nu kan gaan en staan waar je wil. Kom je in ieder geval maar s wat dichter bij Arnhem wonen. :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: