Hou me tegen!

Waarom is het zo moeilijk? Gewoon, accepteren dat het waar is? Ik ben fantastisch, ik ben bijzonder, ik ben speciaal, ik ben goed, ik ben grappig, ik ben groots, ik ben een schat, ik ben slim, ik ben lief…

Althans, als ik anderen moet geloven, het is de feedback die ik de laatste tijd krijg van vrienden, van bekenden, van zomaar mensen. Zelf zie ik het niet zo, ik word er verlegen van. Dat is geen valse bescheidenheid, dat is geen vissen naar complimentjes nu, dat is gewoon hoe ik het voel, ervaar, beleef, wat is het juiste woord?

Ik heb het gevoel dat ik er niets speciaals voor doe, dat klinkt alsof ik gewoon zo ben en dat lijkt op mezelf ophemelen. Misschien ben ik ook zo wel, gewoon zoals ik ben en is dat speciaal. Het is moeilijk om dat vanuit mijn standpunt te bevestigen, daarom kies ik er voor om het te ontkennen.

Niet dat ik onzeker ben en mijn kwaliteiten niet onderken. Ik heb ze en ik gebruik ze, stel ze ten toon. Ik kan met recht zeggen dat ik in een aantal dingen gewoon goed ben. De nadruk op gewoon. Ik probeer er niet mee te pochen, mij niet daarin beter te voelen dan anderen. Of andersom, anderen zich daarin slecht te laten voelen. Ik wil niet arrogant zijn, cijfer ze toch onbewust weg.

“Doe niet zo gek!”; hoor ik dan. Ik ga er niet tegenin, hoewel ik dat zou willen. “Waarom dan!”; wil ik het liefst uitschreeuwen. “Ik ben niet perfect, ik ben dat allemaal niet. Ik maak ook fouten. Grote fouten, kleine fouten. Fouten die geen gevolgen hebben, fouten die mensen diep kwetsen. Of gewoon, dingen verkeerd aanpakken.

Mijn fouten zorgen ervoor dat ik weer met mijn poten op de grond kom. Ik weet weer waar ik sta. Dat ik niet alles goed doe en kan. Ik maak ze niet graag, zeker niet opzettelijk, maar ik heb ze zo hard nodig. Ik leer er van, ik onderga de gevolgen. Hoe pijnlijk ook. Ik word er alleen maar beter van, zonder dat de ambiëren.

Gelukkig heb ik mensen in mijn omgeving die mij het liefste niet naast mijn schoenen zien lopen. Niet dat ze mijn voeten vinden stinken, maar die hebben een afkeer tegen de ik, die naast zijn schoenen loopt. Ik word dan teruggefloten, weer even met mijn poten op de grond gezet. Het beste middel tegen dat wat ik absoluut niet wil zijn: arrogant.

Het devies is steevast jezelf blijven, maar ik ben ook diegene die naast zijn schoenen loopt. Het is raar. De wedervraag is dan natuurlijk wanneer ik mijzelf ben en dat levert zulke waardevolle feedback op, met name als het gaat over wanneer ik mijzelf niet ben. Ik ben die mensen zo dankbaar, zeker nu ik weer eens met mijzelf bezig ben.

Ja, dat ben ik, ik kom er voor uit. Ik vraag mij af wie ik ben. Dat is een vraag die uit veranderingen in mijn omgeving voortkomt. Wat hebben die voor een gevolgen? Hoe ga ik daarmee om?  Hoe stel ik mij daar tegenover op? Wat is de goeie reactie, wat is de foute? Vragen, ze knallen door mijn kop. Als een vuurpijl die in de lucht uiteenspat, alle kanten op.

Ga vooral door met de complimentjes, ik vind ze wel leuk om te horen, misschien accepteer ik wat je zegt. Ga vooral door met mij weer met mijn poten weer op de grond te zetten, ik waardeer dat. Waardeer mij, ik verlang er naar. Maar doe dat in daden, niet in woorden. Maar hou mij in Godsnaam tegen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: