Ze komt terug!

Over een week is het officieel zo ver, dan komt ze terug. Na een looptocht door het vlakke Vlaamse land, de Ardennen, de Jura en de Alpen naar Zuid-Frankrijk en een fietstocht die ze via Italië, Griekenland, Turkije, Iran, Turkmenistan, Kazachstan, Tadzjikistan, China (inclusief Klein-Tibet), Thailand en Laos naar Cambodja voerde. Ja, inderdaad, dat is nogal een ritje. Mijn zus kan dat!

Mijn zus en zwager (ze zijn al ruim twintig jaar bij elkaar, maar kort voor de reis nog even op een maandagochtend getrouwd) kozen er voor om met de fiets op pad te gaan. Ze zaten op een zonnige dag aan de Amstel en blikten terug op hun wereldreis die ze zes jaar eerder hadden gemaakt. Ze zagen een stel toeristen op de befaamde gele fietsen voorbij komen en zo kwam het… Ja, wat moet ik er van zeggen, een droom naleven. Niks dan waardering daarvoor en een diepgegronde jaloezie.

Mijn zus en mijn zwager zijn op 14 juli 2009 vertrokken, nu komen ze op de dag af 25 maanden later weer terug. Ik vind dat het ook wel lang genoeg heeft geduurd. Nou is et niet zo dat ik mijn zus niet gesproken heb al die tijd, gelukkig zijn er dingen als e-mail, Skype en om eerlijk te zijn, ik heb haar ook nog wel gezien in de tussenliggende periode.

Zo kwamen ze in het najaar van 2009 aan op een camping van vrienden in Zuid-Frankrijk en daar ben ik toen ook heen geweest voor een weekje. Leuk, ik miste ze toen al. In februari van 2010 overleed mijn opa en daarvoor zijn ze teruggekomen uit Turkije. Een maand later ben ik nog even naar Turkije bij ze langs geweest, omdat de gelegenheid zich voordeed.

Dat was maart 2010, de laatste keer dat ik ze zag. Nu toch nog anderhalf jaar geleden. Nu komen ze dus eindelijk terug en ik kan niet wachten. De laatste symbolische etappe fiets ik mee met ze, van Bloemendaal naar Amsterdam, terug naar huis. Ik zit te springen op mijn stoel om haar en mijn zwager weer te zien.

Want ik mis mijn zus. Haar manier van redeneren, het is er eentje die ik niet kan en dan leg ik mijn dingen bij haar neer en dan gaat zij er tegenaan schoppen. Dat helpt mij. Verder haar onverwoestbare rechtvaardigheidsgevoel, vele malen sterker dan het mijne. En oh wee als ik het niet met haar eens was! Die blik, die manier van de discussie dan beëindigen. Je keihard laten voelen, zonder een echt woord te zeggen dat je gewoon fout zit.

Dat doet ze bij mij, mijn ouders, mijn broer, mijn zwager en stuk voor stuk hebben we op dat vlak een ontzag voor haar. Ze is ons moreel kompas. Er zijn de laatste tijd momenten dat ik mij stuurloos voel, zo zonder moreel kompas. Daarom ben ik des te blijer dat zij weer terugkomt. Los natuurlijk van het feit dat het mijn kleine zussie is (ze is ruim een kop kleiner dan ik) voor wie ik door de grootste vuren zal gaan.

Er zijn weinig mensen aan wie ik mijn onvoorwaardelijke trouw, toewijding en devotie geef. Ik ben daar niet zo ruimhartig in. Nou is het mijn zus, maar ik geef die dingen bijvoorbeeld niet aan mijn broer of mijn ouders. Ik heb ze aan een aantal andere mensen gegeven, zij weten dat, ik denk eigenlijk dat mijn zus het niet eens weet.

Ik ben zo blij dat ze er weer is. Dat ik weer gewoon even op de trein kan stappen om een biertje te gaan halen, met de belofte om bijtijds naar huis te gaan en de volgende ochtend dan pas om half zeven een matrasje te pakken om daar te gaan slapen. Nachten hebben we gehad. Over alles gesproken. Nooit uitgesproken. Altijd weer daar weggegaan met een berg stof tot nadenken, nieuwe inzichten,. het besef dat ik weer eens een kokervisie had, of zoiets.

Lieve zus, welkom terug, ik heb je gemist!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: