De trip (1)

Vanochtend schreef ik over mensen die hun dromen najagen en ik denk dat ik mijn eigen droom ook maar eens moet neerzetten. Om het concreet te maken. Soms is dat nodig, iets gewoon tegen anderen zeggen, dat maakt het concreet. Vooruit met de geit, niet afdwalen.

Mijn droom gaat over reizen, het zal menigeen niet verbazen dat ik dat dan met de trein wil gaan. Niet alles, dat gaat simpelweg niet, maar wel zoveel mogelijk. Niet om ergens heen te reizen, maar om het reizen zelf. Ik zal onderweg zijn, weken lang, maar ik zal mijn eindbestemming pas weer thuis vinden. Mensen ontmoeten, landen doorkruizen, opsnuiven.

Het idee kwam toen mijn zus en zwager hun plan voor hun wereldreis bekend maakten. Ze zouden uiteindelijk in Peking eindigen en vanuit daar met de Trans-Mongolië Express naar Amsterdam terugkeren. Het eerste plan was om hun in Peking met de trein op te halen, lijkt me wel een geinig reisje en al snel rees de vraag hoe ik dan in Peking zou komen. Vliegen was een optie, maar dat is mij te snel. Goed, je doet er 22 uur over, maar dan nog. Met de trein heen en dan dezelfde route weer terug vond ik dubbel werk.

De naam van de Zijderoute was al vaak gevallen, met name omdat met wat omwegen mijn zus en zwager die zouden gaan volgen. Waarom zou ik ze niet achterna reizen? Niet op de fiets natuurlijk, maar met de trein! “Nou… omdat dat waarschijnlijk niet gaat?”; klonk het. Eigenwijs als ik ben, waagde ik dat te betwisten.

Veel van de landen op de route die ik wil gaan afleggen hebben een Britse of communistische geschiedenis, beiden ideaal voor de treinreiziger. De britten legden overal waar ze maar kwamen de afgelopen anderhalve eeuw rails neer en de communisten hebben sinds begin vorige eeuw niet anders gedaan. Propaganda, militaire strategie? Maakt mij niet uit, als er maar rails liggen.

Het plan is om van Amsterdam naar Istanbul te reizen, niet zo moeilijk en tot op de minuut te plannen, want dat is Europa en daar rijden gewoon genoeg treinen met een dienstregeling. Daarna door Turkije naar Iran, Pakistan, India, Bangladesh en Myanmar (Birma).

Vervolgens Thailand in, Cambodja en Vietnam om zo naar het noorden richting Peking te gaan. Als ik dan toch bezig ben, dan maar door naar Vladivostok, om vanuit daar de route van de Trans-Sibirië Express helemaal naar Moskou te volgen. Vanuit Moskou is het weer makkelijk, gewoon de nachttrein naar Amsterdam.

De route klinkt lang, dat is hij ook. Ruim 26 duizend kilometer, iets minder dan het dubbele van wat ik in een jaar in Nederland aan treinkilometers maak. koud kunstje dus. Makkelijk toch? Niet echt. Er zijn stukken waar geen rails liggen, grenzen die ik niet zomaar over mag, talen die ik niet spreek en geschriften die ik niet kan lezen, los van allerlei praktische problemen.

Het zal een uitdaging worden, een beproeving voor mijn flexibiliteit, een zwaar beroep op mijn improvisatievermogen en een test voor mijn kennis, begrip en inlevingsvermogen zijn. Dat is wat ik aanga, dat is wat ik wil. Kijken hoe ver ik kom, met welke middelen en kijken of ik kan doorzetten. Daarnaast de indrukken, snel, maar vooral veel.

We gaan het meemaken!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: