Koffie

Ik ben duidelijk koffie-verslaafd. Ik moet en zal ’s morgens koffie hebben, hoe dan ook. Voor mij is niet olie, maar koffie het zwarte goud. En dan heb ik het niet over de waarde van koffie, hoewel ik er best veel aan uitgeef. Voor mij zit dat goud meer in het Groningse woord voor ‘goed’; da’s ja goud ja!

Elke ochtend is daar het ritueel. Ik schroef de bovenkant van de percolator open, spoel deze om, pak het koffie-reservior uit de waterhouder en tik hard op de rand van de vuilnisbak om de koffie er uit te halen. De kleine restjes spoel ik af en daarna vul ik de waterhouder met teveel water.

Dan gaat het koffie-reservoir er in en er zit altijd een laagje water in, omdat ik de waterhouder dus te vol heb gevuld. Even afgieten en dan kan het donkerbruine poeder er in. Bovenkant er op en op het vuur er mee. Een minuut of acht later begint het gepruttel, dat zich langzaam naar een harde climax werkt ten teken dat de koffie klaar is.

Twee schepjes gaan er in, hoewel er drie schepjes in zouden passen, maar dan heb je espresso en ik zit op koffie te wachten, niet op spul dat smaakt naar zwarte drukinkt. Goed, ik drink hem sterker dan de meeste mensen, maar overdrijven is niet mijn stijl. Lavazza, dat dan weer wel. Bussen vol heb ik in de afgelopen jaren er doorheen gejaagd.

Zwart, gitzwart, geen melk, geen suiker. Melk drink ik liever apart en suiker… Dat heb ik op een skivakantie afgeleerd. We zaten in een huis en de suiker was in een ander huis. Te belazerd om naar dat andere huis te lopen door de sneeuw, ging ik mijn koffie maar zonder drinken. Sindsdien zwart dus.

De inhoud van een percolator koffie (sommigen corrigeren mij, het zou een mokka-express heten) past precies in een groot glas van de Ikea. Ik heb ze er op gekocht. Niet te hard schenken, want dan gaat het mis, dan mors ik. Verspilling.

Die eerste slok, ik merk weer dat ik Lavazza waardeer om haar ‘aardse’ smaak. Bitter, maar niet naar, een vage zoete zweem zit er overheen. Net genoeg om te prikkelen op mijn tong wat geprikkeld moet worden. De gloed van de warme koffie warmt mijn keel op, ik voel het gewoon door mijn slokdarm stromen.

Haast apathisch zit ik daar, op de bank of achter de computer. Te ontwaken. Te genieten wat er tot mij komt. Nieuws, twitter, een forum, sjekkies, maar toch vooral de koffie. Hoeveel ik mij ook verslapen heb, dit gaat voor. Daarna wordt er pas gedoucht, aangekleed en besloten wat ik die dag ga doen.

Vaak is dat werken, dat is jammer, want daar hebben ze geen lekkere koffie. Soms onderweg een lekker bakkie bij een of andere tent, maar nooit die aardse smaak van Lavazza. Terwijl ik dit tik, gaat er weer een bak Lavazza in, ik geniet en heb gelijk geen zin meer om ergens anders heen te gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: