Inge (3)

“Poes, ik wil je spreken!”; ze vermeldde verder nog dat het ging om iets waarvan ze dacht dat ik zo een beetje de enige in haar omgeving was, die het zou begrijpen. Zonder enige aarzeling stapte ik op de tram naar het station om de trein naar haar toe te pakken.

Ik weet eigenlijk niet eens waarom. Zo ben ik, zou ik zeggen, maar iets in de toon van haar berichtje zei me dat het nodig was dat ik ging. Er doorheen zitten, kent u dat gevoel? Zij blijkbaar wel. Het welkom op het station in haar woonplaats was allesbehalve warm, hoewel de late lentezon zijn best deed. Ik stond helaas in de schaduw te wachten op haar, want zij zou mij afhalen van het station.

Een vreemde stad voor mij, ik kende de weg wel een beetje, maar ik zou niet weten hoe ik bij haar huis moest komen. Bellen, Whatsapp, sms, niks gaf gehoor. Een tijdje later een telefoontje, met schorre stem; “Ik was in slaap gevallen op de bank”. Kan gebeuren, ik had stiekem al gekeken naar de tijden van de trein terug.

Opgewekt als altijd kwam ze aanlopen, ik stond blijkbaar aan de verkeerde kant van het station en terwijl ik haar aan het uitleggen was waar ik stond, hoorde ik haar zowel door de telefoon, als een paar meter verderop.

We liepen naar haar huis, veel had ze niet te drinken. Water wilde ik mee beginnen, dat scheelde dan weer. Samen namen we plaats op de Fatboy en ze kroop tegen me aan. Iemand die bescherming zocht, een arm om haar heen, hoewel ze aan mannelijke aandacht niets te kort kwam.

Praten wilde ze en dat deed ze, en ik maar luisteren. Ik begreep waar ze het over had, haar problemen kwamen mij maar al te bekend voor, de gevoelens die er bij hoorden misschien nog meer. Je bent ergens in de dertig en niks wat je wilde is nog gelukt.

Het werd een lang gesprek en beiden moesten we de volgende dag weer aan de slag, werken. Het was tijd om naar bed te gaan. Ze kleedde zich uit en ik rookte een laatste sjekkie op het balkon. Toen ik terugkwam in de slaapkamer, lag ze al onder de dekens, hoog tegen haar kin opgetrokken. Ik ontdeed mezelf ook van kleding en kroop naast haar in bed.

“Vind je het erg als ik tegen je aan kom liggen?”; vroeg ze en bemoedigend tikte ik op mijn linker sleutelbeen ten teken dat ze daar haar hoofd maar neer moest leggen. Ze deed dat en duwde zich met haar hoofd en schouder har tegen mijn borstkas aan.

Zo lagen we, we spraken nog wat en ze viel in slaap. Ik kon niet slapen, ik weet niet meer waarom niet, maar zo lag ik daar. Luisterend naar haar ademen, rustig en totaal ontspannen. Niet hoe ze eerder die avond had geademd, rustiger.

Ik heb daar twee uur wakker gelegen, langer misschien nog, genietend van haar aanwezigheid. Ik merkte twee uur later waar ik zo van aan het genieten was. Ze had rust gevonden, misschien voor even, maar ze had rust. Genegenheid kwam in mij op, om het moment te beschrijven.

Ik viel tevreden in slaap, gaf haar met één arm een soort van knuffel. Ze was misschien blij met mij geweest, ik was het zeker ook met haar…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: