Brainorkaan

Het is weer zover, er waart een orkaan aan gedachten door mijn hoofd. Het is het ethische vraagstuk waar ik toch wel erg over aan het nadenken ben. Een probleem met zoveel facetten. Ik kan het gewoon niet laten rusten tot ik een uitgedacht standpunt heb. Ik wil een keuze maken, maar kan dat niet.

Dan iets totaal anders, gewoon, de problemen van iemand die me dierbaar is. Lastig, want niet zomaar op te lossen. Geen idee hoe ik het moet formuleren. Voor mezelf, voor haar. Ik weet dat er een uitweg is, maar kan mezelf niet overtuigen van de hapklare oplossing. Laat staan dat ik het kan overbrengen.

Dan ikzelf, toekomst. Licht aan de horizon, maar te weinig geduld. Wat moet ik nu, gevangen in een stad waar ik niks meer mee heb, gebonden aan een baan die mij niet meer interesseert, levend in een patroon… Een patroon is het niet echt. Ik leef wel, van maand tot maand. De opleiding begint weer, ik moet keuzes maken. Waar? Wanneer? Ja, zelfs waarom?

En buiten? Wat denk ik van Libië, Syrië, DSK is niet boeiend genoeg, maar wat is er verder? De crisis, het baart me geen zorgen, maar de politiek er achter. En dan? Nederland, de wij-zij-scheiding? Ik denk er over na. Allemaal nu. Tussendoor mijn zoon, drie uur verderop.

Het raast allemaal door mijn kop. Ongeorganiseerd, allemaal tegelijk. Ik spring van het een op het ander. Werk met mijn gedachten als een grote hoop boetseerklei. Rust? Even niet. De prikkels zijn de verhalen, ik ben er dol op! Ook de nieuwsberichten. Ik verafschuw ze, ik waardeer ze, ik zet er vraagtekens bij.

Tussendoor komt er een confrontatie. Met mijzelf, met mijn verleden. Iemand die hetzelfde doet als ik. Als ik heb gedaan.Ik weet welke kant zij opgaat, ik herken het en ik voel het zelf weer. Het is een afzichtelijke waarschuwing voor mijzelf. Waarvoor dank, ik waarschuw terug.

Ik ben de helft van de topics alweer vergeten, die zijn al opgeslagen voor later gebruik. Het gaat al de hele dag door en ik geniet er van. Ik draai top-uren. Niet heel erg productief, maar het geeft rust. De drukte in mijn hoofd, het malen, het formuleren, het herdefiniëren. Razendsnel en zonder rem.

Ik hou er van, ik zou er alleen ook eens aan moeten denken dat ik tussendoor nog moet eten, want dat ben ik dan weer vergeten vanavond.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: