Zon

Op de top van het duin zag ze hem, de grote rood-oranje bal die de zee dadelijk zou gaan raken. Het bijna roze licht deed iets met haar. Ze wilde er heen. Ze rende van het duin af het strand op. Het zand van het strand was warm aan haar voeten en kleurde mee met het grote licht.

Rennen in het zand was zwaar, haar voeten gleden iedere keer weg als ze wilde afzetten. Dichter bij het water werd het beter, daar was het zand steviger en kon ze harder rennen. Het zand was daar ook ouder, ze voelde het aan haar voeten.

Ze werd wakker toen ze de eerste stappen in het koude zeewater deed. Ze schrok van haar eigen dommigheid, ze kon er helemaal niet heen. Maar ze bleef wel staan, tot haar enkels in het water, dat naarmate ze wende aan de temperatuur, aangenaam over haar voeten spoelde.

Zo mooi, zo puur, zo onbereikbaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: