Moe

Hoewel er al maanden niks uit haar handen kwam, was ze moe. Zoveel om te verwerken, om over na te denken, om te regelen en steeds weer dat andere tussendoor. Dat andere, welk andere? Nou, van alles. Steeds maar weer. Mentaal uitgemergeld door dingen die bleven liggen, die groter werden, zonder, of juist doordat, ze er niets aan deed. Niets aan kon doen.

En waarom? Omdat ze dingen nog niet verwerkt had. Het was nog te vers misschien, ze had nog geen tijd gevonden, niet willen maken. Er werd op haar gerekend, dus ze kon niet. De verplichtingen waren alleen maar meer geworden en die hadden prioriteit. Eerst de rest, dan zij. Ze ging er aan onderdoor. Te lang geleden had ze te lang geleden.

Het hoofd vol, herinneringen, nare herinneringen. Ze ging ze uit de weg, hoewel iedereen haar kon vertellen dat ze er doorheen moest. Ze kon niet meer, ze zat stuk. Stuk als een rat in de val, wachtend op het moment dat ze opgehaald werd om afgemaakt te worden. Hoe fatalistisch was haar toestand nu. Ze kon de herinneringen niet eens aan, wat slecht van haar, vond ze.

Althans, ze kon ze wel aan, ze moest alleen de tijd hebben. Even gereguleerd instorten, door de bende heen. Ruimte maken. Daar had ze alleen de ruimte niet voor, want dan konden andere niet op haar rekenen. Stel je voor dat ze een maand uit de running was? Of zelfs een paar weken? Men zou dat niet begrijpen van haar, men kon het begrip niet opbrengen. Dat wist ze zeker, men zou slecht over haar denken.

De mensen die haar wilde helpen hadden ook hun eigen shit, daarom kon ze het niet verlangen van ze. Hulp vragen? Never! Zelf doen, zo was ze altijd geweest. Ze had gewoon niet door dat ze uitgeput was, of ja, dat wist ze wel, maar toch vond ze dat ze het alleen kon doen. Moest doen.

Men begreep haar niet als ze zei dat ze er aan onderdoor ging, dat het teveel was, men geloofde haar niet. Onbegrepen en ongeloofd doolde ze verder, alleen. Sloeg alles van zich af wat te dichtbij kwam, ze schaamde zich dood. Zelfs als mensen haar begrip toonden, haar niet anders beoordeelden of veroordeelden, toch sloeg ze het van zich af.

En zo gebeurde er niks. Er werden geen dingen opgepakt, er werden geen dingen aangepakt. Ze zou niet vragen en ze zou alle aanbiedingen afslaan. Zelf doen, hoewel ze wist dat ze het zelf ook niet zou redden. Ze stond er alleen voor en ze zou het alleen opknappen. Het was haar gewoon niet gegund. Dit verhaal kent twee eindes, een goed einde en een slecht einde, met een hoop varianten ertussen. Zij zag alleen het slechte einde.

En toch, het goede einde kon nog steeds, ze zag het niet, soms leek het wel of ze het niet wilde zien. Steeds maar weer dezelfde vraag. opdringerig dat het beklemmend werd. Steeds maar weer hetzelfde antwoord. Zoals de mensen haar niet geloofden, zo geloofde zij de mensen niet. Ze zette haar masker weer op en ging verder. Lachend naar de buitenwereld.

Er gebeurde niets.

Advertenties

Reacties zijn niet mogelijk.

%d bloggers liken dit: