De vanzelfsprekendheid der dingen

De vanzelfsprekendheid der dingen, ik geloof dat ik er weer eens ingetuind ben. Ik nam iets als vanzelfsprekend aan. Nam aan dat het vanzelf was gekomen, dat het er vanzelf was en dat het vanzelf zou blijven. Maar het kwam weliswaar uit het niets, maar daarom niet vanzelf. Het betekent veel, maar dat betekent niet dat het blijft. Het is er niet met een vanzelfsprekendheid.

Het is een van de meest waardevolle dingen die ik ooit van iemand heb mogen krijgen, een gift die niet velen geven, maar waar een waardering uitspreekt die eindeloos groot is. Natuurlijk krijg je dat niet zomaar van iedereen. Daar moet je wat voor doen en dat heb ik gedaan. Blijkbaar, want ik kreeg het.

Ik ben er erg blij mee, ik vond en vind het een eer, zeker in het begin. Na een tijdje raak je er aan gewend en is het gewoon. Dit was het niet, maar ergens is het er ingeslopen dat het gewoon werd. Vanzelfsprekend, alsof het zo gewoon ging. Het hoorde ook wel zo, maar het was er niet gewoon. Ik had het gekregen.

Dingen die vanzelfsprekend zijn, die je dagelijks ziet, daar wen je aan. Ze worden gewoon en je neemt ze op een zekere dag mee als zoiets vanzelfsprekends als je aansteker. Toch had dat met dit nooit en te nimmer mogen gebeuren. Het gebeurde.

Dit mooiste geschenk kwam, was en is niet vanzelfsprekend, toch heb ik het zo behandeld. Ik werd er onvoorzichtig mee, liet het klakkeloos slingeren, haalde het uit de hoes die mijn hart er voor is en liet het ergens liggen bij mijn gevoelens. Geen goeie bewaarplek. Toch beschaamde ik het niet, dat geschenk.

Ik was het op een gegeven moment kwijt, zomaar. Althans, ik wist niet meer of ik het had. Toch beschaamd? Ik wist echt niet meer waar het was. Toen viel ineens dat kwartje wat ook al gevallen was toen ik het kreeg. Verdomme, dit was er niet vanzelfsprekend. Waar was het ineens? Het moest daar toch liggen, ergens naast mijn gevoelens?

Ik haalde de kast met gevoelens overhoop. Ik was het ècht kwijt! Nu ik toch in die kast met gevoelens bezig was, kwamen daar meteen het verdriet en spijt uitrollen. Daar had ik op dat moment genoeg aan. Nog andere emoties kwamen uit die kast rollen, verrassende, maar op dat moment pijnlijke emoties. Ik werd bedolven.

Met mijn wanhopige zoektocht op zijn hoogtepunt, en ik een wrak als nooit tevoren, ging daar ineens de telefoon. Ik wilde niet opnemen, dat klopte niet, het lukte niet. “Verdomme! Niet nu!”; schreeuwde ik nog naar de afbeelding op mijn telefoon, maar ik nam op, als vanzelfsprekend. Het was gevonden, Goddank! Een gevoel van vreugde gloeide door mijn lijf. Ik had mijn geschenk alvast weer gevonden, mijn minst vanzelfsprekende, maar mooiste geschenk ooit.

Ik moest het maar weer eens op komen halen. En niet meer zo eikelen.

You gave me your trust. Thanks!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: