Verwachtingsvol

Hij stond te leunen tegen het hekje aan het einde van het perron. Zo had hij dat ook aangekondigd aan haar. Hij was met de tram naar het station toegekomen en zag in de hal, die door de verbouwing geen dak had, dat de zon op het einde van het perron scheen op dat hekje. Daar maar eens genieten van de rust, dat was immers het toverwoord van die dag. Zo hadden ze afgesproken.

Op zich was er niets nieuws aan. Iemand ontmoeten die hij alleen maar van twitter kende, dat was al vaker gebeurd. Zowel in groepen, maar ook zoals nu ‘een op een’, zoals hij dat noemde. Het was weer een vrouw, ach ja, zo was hij. Meer van vrouwen dan van mannen, ook in de omgang. Prettigere wezens, die vrouwen.

De minuten tikten weg op de stationsklok, hij was zoals altijd veel te vroeg Hij hield niet van te laat komen en wachten vond hij niet erg, zeker niet als hij wist waarop hij wachtte. Eigenlijk wist hij niet waarop hij wachtte. Wat wist hij nou van haar? Ja, haar naam, haar kleine fotootjes bij haar tweets en verder alleen wat ze gezegd had.

Haar stem, haar manier van praten, hoe zij haar handen hield tijdens het praten, haar lach en misschien nog voor hem het meest belangrijk: haar ogen. Hij wist het niet, maar had er verwachtingen van, van alles. Het waren naast wat hij in haar woorden had gelezen de andere belangrijke details, zo vond hij. Altijd benieuwd naar mensen.

Er was een storing op haar treintraject en zij had niet opgegeven. Ze was het halve land doorgereisd om hem te zien. Opmerkelijk, want hij zou het begrepen hebben als ze had opgegeven. Zij moest wel nieuwsgierig zijn om zo door te zetten, of gewoon een doorzetter. Nu besefte hij het.

Zij was natuurlijk ook gewoon nieuwsgierig naar hem, net zoals hij dat naar haar was. Zij had verwachtingen zoals hij die ook had. Het schoot even door zijn hoofd. Hoe waren haar verwachtingen en wat moest hij daarvan waarmaken? Wat als hij de verwachtingen niet waarmaakte? Eigenlijk leek het logisch dat zij zijn verwachtingen wel waarmaakte, dus waarom zou hij dat niet doen?

Hij keek langs het spoor en zag de trein al binnenrollen. Als hij had gewild, dan was dit het moment om te vluchten en eens na te gaan denken wat hij moest. Snel resumeerde hij de verwachtingen die hij van haar had en welke zij dan van hem zou moeten hebben. Hij wist het beide eigenlijk niet. Wat verwachtte hij van haar eigenlijk?

Met piepende remmen kwam de trein tot stilstand en de deuren openden. Zou ze vooraan ingestapt zijn of achterin? Zenuwachtig keek hij de drommen reizigers af op zoek naar een beeld van herkenning, hij herkende haar niet, het beeld dat hij had zou toch niet kloppen. De foto’s waren voor hem niet genoeg geweest.

Daar kwam ze aanlopen, ze was blijkbaar achterin gestapt en kwam als een van de laatste van het perron. Zij moest het zijn, want ze had als een van de weinigen een verwachtingsvolle blik in haar ogen. Bijna vragen naar wat hij was. Misschien keek hij ook zo, hoewel hij eigenlijk nonchalant wilde lijken. Het was hem misschien niet gelukt.

Hij was verwachtingsvol, hij probeerde het ijs te breken en begon halfstamelend een gesprek. Het lukte en hij kreeg het antwoord op zijn vragen. Haar schouders, haar ogen, haar lach, haar stem. Hij leerde ze kennen. Of ze aan zijn verwachtingen voldeden? Hij wist het niet meer. Hij was zijn verwachtingen kwijt. Zij misschien ook, hij wist het niet, maar hij in ieder geval wel.

Hij had veel van haar verwacht, het was niet nodig geweest en nu, nu was hij verwachtingsleeg. Het zou een mooie dag worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: