Wat zie je in?

Het klinkt als een vraag die niet af is. Wat zie je in? Ja, waarin? In het donker of zo? Gisteren voor het slapen gaan douchte ik in het donker, geen licht aan in de badkamer. Alleen het water en mijn lijf. Even bewust worden van mijn lijf, haast erotiserend, zonder dat ik nou echt narcistische trekjes heb. Maar dat was de vraag niet, de vraag is wat ik inzie. Ah, het koppelwerkwoord inzien. Inzicht.

Wat zie ik in? Jemig pfief, daar vraag je me wat. Zoveel eigenlijk de laatste tijd. Ik zie een hoop in, steeds meer zelfs. Inzien, inzicht, ik ben er mee bezig. Maar weet je? Ik heb nog geen totaalbeeld van mijn inzicht. Wat zie ik in als ik naar mijzelf kijk? Ik kijk de laatste tijd naar niks anders. Ik zie vooral anderen, spiegels. Mensen die zijn zoals ik ben, in de slechte zin en de goede zin. Mensen zoals wie ik wil zijn, voornamelijk in positieve zin.

Ik zie mijn fouten in pfief, die heb ik. Dat wist ik al dat ik fouten had, maar ik zie ze steeds meer in. En weet je wat het mooie is? Ik zie ook oplossingen in. Althans, manieren om te verbeteren, hoewel ik niet overal zie waar het moet gebeuren. Pfief, ik zie dat ik meer moet sturen dan leiden, ik zie alleen nog niet in hoe. Ik had allang ingezien dat ik niet perfect was, juist het tegendeel was ik van overtuigd.

Ik zie nu haast gedwongen in dat het niet zo is. Komt door mensen om mij heen. Mensen die mijn ego strelen en ja, dat ligt in mijn lijf te spinnen als een kat met een megafoon. Jullie schuld, hoewel ik het niemand verwijt. Het is ook niet echt schuld, dat weet ik ook wel. Maar ik zie het nu wel in en dat maakt me sterk. Sterk om andere dingen in te zien. Het zijn daar ook niet de woorden die het mij laten inzien, maar daden.

Wat zie je in? Ik weet het niet, veel wat ik hier niet kan noemen, want ik zie niet alleen dingen bij mezelf in pfief, ook bij anderen. Moet ik daar een oordeel over geven? Moet ik er wat mee doen? Wil ik er wat mee doen? Ik moet er soms wat mee doen, hoe moeilijk dat ook klinkt en is. Ga ik wel doen pfief, ik weet dat het moet. Moet ik anderen verbeteren? Corrigeren op z’n negatiefs gezegd? Nee toch pfief? Ik mag het je trouwens niet eens vragen, want dat heb ik al ingezien. Dat is niet meer aan mij.

Ik zie in pfief en ik ben de nieuwe mensen om mij heen daar zo dankbaar voor, stuk voor stuk, jou ook. Ze zullen het er niet allemaal mee eens zijn welke conclusies ik trek aan mijn inzichten. We gaan het weer vanuit mij benaderen, een lang verhaal, van eigenlijk maar een paar zinnen van een lief. Ik zie in dat er deuren open mogen, dat er deuren dicht moeten, dat er niet meer gefrummerld moet worden aan deuren die dicht zitten, of juist wel. Voorzichtjes. Niet meer open- of dichtslaan, maar zachtjes open en dicht doen.

Pfief, ik zie zoveel in, Openbaringen is er niks bij, net zo min als Salomons Hooglied, want ik word ook verblind door het licht. Ik sta even stil om keihard vooruit te gaan, maar eerst even te kijken waar ik heen ga en welke kant ik op ga. Met mijn heggenschaartje in het doolhof, niet op weg naar de uitgang, maar naar de juiste weg.

Ik zie in dat ik maar het licht weer even uit moet laten zometeen onder de douche. Misschien is het anders in de ochtend, maar met mijn ogen dicht zie ik heel veel beelden voor mij. Niet om mij heen, maar binnen in mij. Niet de blik vooruit, of naar achteren of naar mijn navel en ook niet op mijn neus kijken. Ook niet de blik naar binnen gericht, zoals ze dat zo handig kunnen zeggen.

Het is inzien.

Wat zie jij eigenlijk in?

Advertenties

One response to “Wat zie je in?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: