Boek

Voor mij op het scherm staat een boek. Een boek dat ik ken. Ik heb het al twee keer eerder onder mijn hoede gehad. Nederlands, toen Engels, nu alweer Nederlands. Herziene druk. Ik blijf aan de gang met dat boek. Niet eens een leuk boek, althans, ik vind het niet leuk geschreven. Maar wie ben ik? Ik ben er voor de vorm. De vorm van het boek. Plaatjes, letters, nog meer plaatjes. Een kijkboek.

Het boek gaat over een museum, een herinneringsmuseum. Een ‘reminiscentiemuseum’ waar ouderen met al dan niet verregaande staat van ontbinding van de herinnering geconfronteerd worden met voorwerpen uit hun verleden. Ik hou van het verleden. Hun verleden, het is niet mijn verleden, maar hun verleden. Plaatjes van Sunlightzeep en GLORIA (De Beste en Goedkoopste Huishoudzeep, ZUINIG IN GEBRUIK) van Stoomzeepfabriek het Klaverblad NV.

Dat soort dingen, die ik niet meer ken. Mij zegt het niets, maar aan de vorm zie ik dat het oud is. Letters die ik nooit zou gebruiken, die ik niet eens meer kan vinden. Ik weet hoe er toen vormgegeven werd, ik heb het nog geleerd. Lode letters in een zethaak. Als de letters niet bestonden, dan snijden, mal maken, gieten en drukken maar! Ik zie de afbeeldingen en ik geniet.

Het verhaal is van de professor hoe je zo een museum opbouwt. Ik ben er een aantal keer geweest, ik kom er ook best graag. Zijn verhaal is alleen niet boeiend. Niet boeiend geschreven, hoewel ik het hele verhaal wel vaak vertel. Simpele filosofie van die man. Een beetje met een academisch sausje. Eigenlijk gewoon boerenverstand. Maar goed, een filosofie die ik wel waardeer. Die om zeep wordt geholpen.

Waar ik mee bezig ben is een zwanenzang. De laatste reminiscentie van een filosofie die wordt ingehaald door cijferdenken en boekhouders met een kriudeniersmentaliteit. Weer een mooi stukje Nederland dat verloren gaat aan rekenen in plaats van denken. Einde oefening voor de professor. Het boek blijft. Nieuwe vorm, nieuwe uitgave. Nieuwe vorm.

Owja, ik ga maar eens verder met die vorm. Haast en zo, moet snel af. Ze hebben geen geduld, maar waar ken ik dat toch van. Zit al zeven uur op dat boek. ongezoend. Maar maar doorgaan. Dit is mijn vak, mijn echte vak. Met de bloedlepel ingegoten. Ik heb er pap van gegeten. Ik kan het ook. Soms wel eens trots op. Waarom deed ik hier ook alweer niks meer mee?

Hoofdstuk 7: Een ruimte voor het museum zoeken….

Advertenties

One response to “Boek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: