Spelen op het randje

Soms speel ik op het randje. Daar is het leuker spelen, meestal. Soms is het gewoon om de spanning, soms is het gewoon omdat het daar prettiger is. Spelen op het randje is leuk, omdat je weet dat je de grens hebt bereikt. Omdat je weet dat er iemand anders is die er op aan het letten is dat je niet over het randje gaat.

Over het randje gaan kan leuk zijn, vaak is het verstandiger om er niet overheen te gaan, hoe verleidelijk het ook is aan de andere kant van het randje. Maar het randje is er niet voor niets. Het randje is er met een reden. Het is een grens, of het randje van de afgrond. In het eerste geval heb ik al eens geschreven wat ik er van vind, in het tweede geval is de val lang en kom je hard neer.

Het randje is soms onzichtbaar, zo onzichtbaar dat je er al overheen bent voor je het weet. Dan heb je misschien niet beseft dat je over het randje heen zit of niet eens dat het randje er is. Soms kan je bewust een heel klein beetje over het randje gaan zitten, wat je vroeger ook deed, net met het puntje van je teen nog op het randje, want dan was je er niet overheen gegaan.

Het randje is leuk, er overheen gaan kan ook leuk zijn, maar net niet ver genoeg dat je valt. De spanning tijdens het niet vallen, de spanning van het nèt niet vallen. De spanning van het op het randje leven, of, zoals de Engelsen dat zo stoer zeggen, living on the edge. Ja, dat klinkt wel spannend en ruig.

Ik was laatst een spelletje aan het spelen, ook op het randje. Ja, ik wist wat er aan de andere kant van het randje was en ja, ik wist best dat dat leuk was. Verstandig was het niet, dat wist ik en dat wist mijn speelkameraardje ook. Nee, niet verstandig, maar het randje was leuk. Zo net met het puntje van je teen. Bijna er overheen, naar daar waar het leuk was. Alleen was de val zo diep toen we even over het randje keken.

Toch plagen en even doen alsof we over het randje gingen, bijna, maar toch niet. Balanceren, hoewel dat balanceren eigenlijk ook al over het randje was. Ja, een erg leuk spelletje en heel erg leuk om te spelen. Het spelen zelf was misschien leuker dan over het randje gaan. De spanning, van het randje, de spanning van het spelen. Gewoon mooi gespeeld.

Soms denk ik wel eens dat het randje er alleen maar ligt om op te spelen, dat het verder geen doel dient, dat het eigenlijk alleen maar fatsoen is waarom ik niet over het randje zou gaan. Soms is het randje er niet alleen om op te spelen, maar stelt het randje echt iets voor. Dan heeft het randje een reden. Als je dan op het randje durft te spelen, dan is het het leukst, zeker omdat je weet dat je op het randje moet blijven, er echt niet overheen mag.

Leuk, spelen op het randje, zou ik vaker moeten doen, maar dat is dan weer over het randje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: