Zwartrijder

Het is een metafoor voor zoveel andere dingen. Of het nou eerder weggaan op het werk is, een overtreding maken in het verkeer of geld uit de portemonnee van je ouders halen. Owja… ook alle vormen van fraude… Hij gaat zo vaak op…

Een collega van mij kwam er mee aanzetten en hij klopt, maar hij klopt toch ook niet. Hij klopt omdat de mens zo in elkaar steekt, maar hij klopt niet omdat het… nou ja.. gewoon, omdat het zo niet hoort.

Ik zit in de trein en ik heb keurig betaald voor mijn kaartje. Nou mag ik geen kaartje meer zeggen, want ik reis ‘op saldo’, ik heb dus een tientje betaald om te reizen en de NS moet nog maar zien of ze afgerekend krijgen. Uiteraard doe ik dat, want mijn reis is maar €6,50 of zoiets.

De trein is best vol nog, een vrijdagavond en op weg naar Amsterdam, het vroege uitgaanspubliek en de late forens zitten in deze trein. Onder de eerste groep zullen zwartrijders zitten, onder de tweede groep is de kans kleiner, de baas betaalt toch.

Statistisch gezien zijn er van de tweeduizend reizigers in deze trein veertig zwartrijders, het percentage schommelt al jaren rond de 2% in de trein. Veertig mensen dus die niet betalen voor dezelfde reis waarvoor ik wel betaal. Geeft niet, ze krijgen een boete… toch?

Nee, en dat is de frustratie van de betalende reiziger. Er wordt deze rit namelijk niet gecontroleerd door het NS-personeel. Daar zit de pijn, want waarom zou ik wel betalen en zij niet? Het maakt toch niet uit als ik niet betaal, een sanctie volgt er toch niet en het bespaart mij weer een pakkie shag.

De onvoorspelbaarheid van de controles in de trein en mijn rechtvaardigheidsgevoel zorgen er voor dat ik toch wel betaal, maar erg prettig voel ik me er ergens niet bij. Ik zit wel relaxter dan de zwartrijders, maar ik had ook een baal shag kunnen kopen in plaats van voor de kat z’n kut te betalen voor een reis waarop ik toch niet gecontroleerd word.

Wringend eigenlijk. Ik wil me best aan de regels houden, maar dan moet iedereen het doen en moeten degenen die het niet doen ook bestraft worden. Dat is een principe waar zelfs ons strafrecht op gebaseerd is. Mensen willen dat. De betalende treinreiziger voelt zich eerder genaaid als hij niet gecontroleerd wordt.

Raar, want je betaalt niet voor de controle, maar voor het vervoer en vervoerd word je, dat dan weer wel. Toch zijn er dus veertig mensen in deze trein die dat niet doen en je wil net als hen eigenlijk ook gratis reizen. Zonder controle betaal je eigenlijk voor niets…

“Goedenavond dames en heren, uw vervoersbewijzen alstublieft!”; klinkt het in de stiltecoupé. Ah, gelukkig, toch niet voor niets betaald!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: