Eindje fietsen (the day after)

Mijn benen voelen groot, mijn benen voelen geweldig. Het voelt alsof er twee keer zoveel bloed als normaal door mijn benen giert, alsof ik met mijn benen de aarde kapot kan stampen. Kracht, immense kracht straalt er vanuit mijn benen, die kunnen de hele wereld aan!

Welke gek besluit er nou als zijn agenda leegvalt om op een zaterdagmiddag onvoorbereid te gaan fietsen? Van Den Haag naar Amsterdam zonder enige training of voorbereiding, zonder warming-up. Gewoon, koud op de fiets stappen en rollen maar? Ik dus. Was nodig en het bovenstaande gevoel is het resultaat.

Iets in mij zegt me dat ik vandaag terug moet gaan fietsen, weer de zestig kilometer langs obscure plaatsnamen als Aalsmeer, Vrouwentroost, Kudelstaart, Leimuiden, Burgerveen, Oude Wetering, Roelofarendsveen, Leiderdorp, Voorschoten en Leidschendam. Iets anders zegt me dat ik halverwege in the middle of nowhere om zal vallen en dan een lichtelijk probleem heb.

Maar mijn benen oelen geweldig aan, niet klaar voor weer zo een tocht, maar wel alsof ze de wereld aankunnen. Ik ken dat gevoel nog van de vorige keer en ik hoop dat ik deze keer ook niets van spierpijn of zoiets zal hebben. Ik voel gewoon het gif dat in mijn spieren zit losweken en als zuur door mijn dijen stromen. Het doet iets met me!

Voor iemand die niet zo erg van het sporten is, is dit een hele prestatie, maar ik moet er niet mee overdrijven, dat weet ik ook wel. Maar ik ben best trots op mezelf. Ik voel gewoon dat het goed is en ik krijg nu de energie die ik zocht. Die je niet van rusten krijgt, die je niet van weet ik veel wat krijgt, die je alleen krijgt van energie verbruiken.

Gisteren was mooi en er zal zeker herhaling volgen. Ik krijg de smaak te pakken en verbaas u niet, waarde lezer, als u mij eerdaags weer op de fiets ziet zitten. Weer een hachelijke onderneming, voor een renner een kippeneindje, maar voor mij hachelijk. Weer ergens heen, waar ik normaal nooit de fiets voor zal pakken. Utrecht, Breda, Amsterdam, ergens binnen die cirkel.

Vandaag maar even niet, of misschien toch wel. Ergens is dit verslavend, ik zou zo weer terugfietsen, als ik de verleiding van de trein te pakken kan weerstaan. Ik snap wat mijn zus en zwager hebben overgehouden aan twee jaar rond de wereld fietsen en waarom mijn zus dinsdag bijvoorbeeld even op en neer naar IJmuiden ging fietsen vanuit Amsterdam en vrijdag naar Hoorn. Gewoon, om het fietsen.

Misschien dat ik het vandaag doe, misschien ook niet. Ik weet niet of het verstandig is, maar het lijkt me erg prettig. Zoals zoveel slechte gewoontes. Alhoewel dit dan een goede gewoonte is. Ik zou er meer van moeten hebben, dat soort goede verslavingen… Kan ik tenminste onbezorgd doorgaan met mijn slechte gewoontes!

We gaan het meemaken… Voorlopig is het plan de trein.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: