Het glas

Het stond er nog, het glas van de avond ervoor. Een stilleven van goed gezelschap en goede gesprekken. Van een avond drinken, niet eens om de sfeer, frisdrank dus. Het was meer dan alleen een stille getuige van de avond ervoor, het was ook een verklaring van zijn laksheid in opruimen.

Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Zijn hoofd was niet opgeruimd. het zat vol met dingen die nog gedaan moesten worden, losse eindjes die nog vastgebonden moesten worden, of wat je dan ook met die losse eindjes doet. Mensen die aan hem vroegen. Zijn beloftes na te komen die hij niet gemaakt had.

Afmaken, een boek, posten, moeilijke dossiers op het werk, de afwas die niet af was en de was die dat ook niet was. Zoveel dingen om af te maken en zoveel mensen om nog te bezoeken. Familie, hield hij niet van. het huis opruimen en ja, ook dat glas.

Snel moest hij iets hebben, achterin de kamer, daar had hij het laten slingeren. Net als vroeger in zijn kamertje wist hij ook altijd alles te vinden, moeders moest het niet opruimen, want dan was hij het kwijt. Even snel pakken, wetend waar het slingerde. Ja, daar lag het, hij zag het al liggen.

Hetglas, een snelle beweging en het glas viel op de grond. Scherven, ze brengen geluk zegt men. Hij verloor zijn evenwicht in verbazing dat het glas daar stond, terwijl hij wist dat hij het daar had laten slingeren. Hij had het zelf leeggedronken uiteindelijk. Wankelend mikte hij met zijn voet precies op een grote scherf.

Het glas, voor het eerst deze avond had hij warme voeten. Kwam door het glas. Het bloed werd door zijn sok opgezogen als een spons en het gaf een warm gevoel aan zijn voeten. Zwaluwstaartje, gisteren was er nog iemand die dat kon. Zout in de wonde, had hij het er net niet nog over gehad? Ja, bakje zout water maar even… AUW!

Het water kleurde roze, een diepe snee. Door het glas. Dat glas wat daar stond en wat nu op de vloer lag. het lag er nog steeds, misschien morgen ook nog. Zoals het er gisteren ook morgen nog zou staan. Glas, helder.even een fractie van een seconde niet meer stil. Ook geen getuige, maar dader. Of een leidend voorwerp dat een voorwerp doet lijden.

Niet aanstellen, hij was een vent! Nou ja, hij deed alsof als het nodig was of werd verlangd. Nu even niet, gewoon een mens. Het glas had hem even een mens gemaakt, niet met zijn beide voeten op de grond, want die ene deed pijn. toch weer even zichzelf. Owja… afdrogen, ‘verbinden’, of juist niet, lucht. Had zijn hele lijf nodig. Gisteren nog gekregen, nu weer verdwenen.

Goed, een teken voor rust, nog een sjekkie en dan naar bed. Eerst even het glas opruimen, hij kon zich wèl twee keer stoten aan hetzelfde. Dag glas! Dag stille getuige! Het scheelde weer iets om af te wassen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: