Ze wil niet schrijven

Hoe moest ze dat nou doen? Schrijven over iets en iemand, een voorval, een gebeurtenis. Maar dan juist zodat de anderen niet zouden merken wat ze schreef, wat ze zei en wat ze bedoelde. De persoon in kwestie moest het ook maar niet weten, althans, niet direct. Maar ze wilde het wel schrijven, ze kon het niet. De onmacht, of was het frustratie?

De hele dag zat ze er al mee, ze moest het kwijt, ze wilde het vertellen. Tips vragen, nee, dat waren wel goede tips, maar daarmee ging ze het niet redden. Half begrepen was ook half onbegrepen. Ze wilde het gewoon duidelijk maken, maar niet te direct. Dat zou te zwaar zijn en de eer van een blog is een andere. Je zet er iemand publiek mee in de spotloghts.

Ze wilde zo graag schrijven, maar zoals zo vaak lukte het niet. In haar mailbox regende het blogs, de een nog mooier dan de ander, de een vanuit dieper dan de andere. Haar lukte het niet om zo te schrijven en jaloers en gefrustreerd las ze de mooie verhalen. Ze wist dat ze de juiste woorden toch niet zou vinden. De frustratie spatte bijna uit haar ogen, maar ze verborg het.

De juiste woorden, de juiste formuleringen, de juiste toon. Ze kon de juiste snaar niet vinden. Al een tijd niet meer en dat maakte haar boos. Boos op zichzelf, want ze moest het toch gewoon kunnen, dat schrijven? Het lukte haar niet, ze zat te dicht op haar emotie en die kon ze er niet uitlaten. Nergens niet, niet bij haarzelf, niet bij degene die ze zo liefhad. Zelfs zo een dierbaar moment kwam er niet uit.

Misschien moest ze maar schrijven over dat ze niet kon schrijven. Zal je zien, zou dat ook weer niet lukken. Weer een frustratie er bij. Zo oneerlijk eigenlijk. Maar de wens stierf pas als zij geschreven had. Niet het gevoel dat et allemaal niet meer hoefde, want zoals zo vaak, zou ze het bijltje er deze keer uiteindelijk ook niet bij neergooien. Hoewel ze het eigenlijk vaak wel wilde, maar toch ook niet.

Ik luister naar haar, ik ken haar, beter dan ze zelf wil eigenlijk en ik denk dat ze moet doorzetten. Het is een dierbaar moment, blijkbaar zo dierbaar dat het vastgelegd moet worden. Soms is het vastleggen alleen al genoeg om dat te doen wat ze wil doen: waardering laten zien. Het doet er soms niet eens toe hoe het verteld wordt, dat het verteld wordt is soms belangrijk.

Toch zie ik haar weerzin. De angst om het zo te vertellen dat het verhaal geen recht doet aan het moment. Dat het verhaal minder mooi is dan dat het moment was. het is zo moeilijk, ik weet het. Ik draag zelf ook de de last van het onder woorden krijgen van mooie momenten en ook ik schrijf af en toe niet. Zo moet ik vorige week nog neerzetten, maar het lukt me niet, ik kan geen recht doen aan dat moment.

Ze moet toch van mij schrijven. Vertellen om het te vertellen, want het vertellen is het waarderen laten zien. Ze moet schrijven, zoals ik zo vaak heb gezegd dat ze moet schrijven. Ze luistert naar me, maar schrijft niet altijd als ik zeg dat ze dat wel moet. Ik kan haar niet dwingen. Dan ineens komt er weer wat, al dan niet bloedmooi. Doet ze goed en doet ze mooi.

Schrijf!

Advertenties

One response to “Ze wil niet schrijven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: