Zondagochtendgevoel

De wind waait door de conifeer en de kat ligt in de vensterbank. Het is rustig in Nieuw-Weerdinge, afgezien van het geluid van het kind dat boven in de kamer de meest vreselijke auto-ongelukken aan het simuleren is.

Het is het gelukzalige zondagochtendgevoel, geen muziek zoals normaal, maar mijn blijdschap wordt gevoed langs digitale wegen. Het geeft de rust die als een warme deken mij tegen de kilte en guurheid van buiten beschermt. Ik voel het niet.

Niet alleen omdat ik binnen zit, maar ook juist van binnen. De omgeving heeft geen effect op mij, misschien de tonen van de stem van mijn zoon, maar de rest interesseert mij niet. Ik pak alleen de positieve signalen op.

Het gesprek met Snoes, mijn dierbare vriendin, maakt mij er niet minder vrolijk op, de letters vormen woorden die ik haar bijna hoor uitspreken. Ook zij trekken een warme deken over mij heen.

Het is een zondagochtend ver van huis, maar dicht bij waar ik wezen moet. Niet moeten omdat het moet, maar omdat het zo moet zijn. Het hoort. De zondagochtend waarop ik mij klaarmaak om weer huiswaarts te keren, drie lange uren, die mij niet gaan boeien.

Het lijkt een ultieme zondagochtend, rustig, de muziek en de koffie ontbreken, had ik kunnen regelen, maar erg is het niet. Het is zondagochtend, de ochtend dat niks hoeft. Ik niet, ik ben een zelfstandig en opgevoed mens. Mijn zoon nog niet, die komt daar nog wel eens…

Nu even hem aan het werk zetten: aankleden, tandenpoetsen, haren borstelen en zijn troep opruimen… Het is immers zondagochtend…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: