Onverklaarbaar

Zomaar uit het niets was het daar, een diepe angst die hem dieper trof dan alle andere angsten die hij had. Niet alle angsten, maar deze angst scoorde hoog op zijn lijst, misschien scoorde één of twee angsten hoger, maar deze zat ook heel diep.

Het was de angst dat hij zich zou afkeren van dat wat hem zo dierbaar was. Dat wat hij gewonnen had als in een loterij, maar dat wat hem weer afgenomen zou worden. Hij zou het zich niet laten afnemen, hij zou zich er daarvoor al van afkeren om met opgeheven, doch een hoofd vol verdriet verder te kunnen.

Het was hem vaker overkomen dat hem iets was afgenomen. De wolven bewonderden geen schoonheid, maar waren uit op bezit. Ze zagen wat hij had en kwamen het afnemen, zo werkte dat en wederom zou hij zich afkeren. Afkeren van dat waar hij zo aan hechtte.

Waarom hij niet ging strijden werd hem gevraagd. Hij wist het, maar dat hardop zeggen zou het waar maken en dat zou zijn verlies markeren. Hij streed niet, dat zat niet in hem, hij was geen strijder zoals de anderen, dat was hem te min. Niet dat het niet waard was om te strijden, jazeker was dat het hem waard, maar het strijden was het hem niet waard.

Zo trok hij verder, zo dwaalde hij rond. Zoekend naar dat ene dat hem bond, dat hem boeide en dat hem zo bekoorde. Ook nu zou hij het weer vinden en ook nu zou hij zich er weer helemaal voor geven. Hij wist dat, zo was het al zo vaak geweest en zo zou het weer gaan.

Ook dat zou hij weer verliezen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: