De wind van voren

Zal ik eens losbranden? Zal ik zeggen wat ik vind? Zal ik eens mijn scheur opentrekken en je de wind eens van voren geven? Zal ik het doen? Zal ik eens zeggen waar het op staat wat mij betreft? Ik denk dat je het niet trekt en in de verdediging schiet… Zal ik de Nero zijn die jouw stad afbrandt, die jij hebt opgebouwd? Ik ben de keizer, jij slechts een wolvenjong…

Ik ben de keizer, als Salamon zit ik op mijn troon en vel mijn oordeel. Weet dat ik mijn oordeel niet zonder reden vel en weet dat ik door mijn oordeel mijn gelijk haal. Je bent een wolvenjong en wat heb je er aan overgehouden, aan die tweeslachtige jeugd? Het slechtste van beiden werelden.

Van de wolf kreeg je de vernielzucht, de eeuwige zucht om kapot te maken wat mooi is. Wolven creëren niet, ze maken alleen maar stuk. De wolf maak minder leven dan dat hij ineemt, het is een wilde hond, een passieve jager die dichter bij de dood staat, dan bij het leven. Ik veracht de wolf hierom.

Van de mens kreeg je de zucht naar aandacht, het eeuwige horen van anderen hoe je bent. Je zou eens naar jezelf moeten kijken in plaats van anderen dat gemis aan vaardigheid te laten invullen. Als mens kreeg je verder de kunde mee om alles naar jouw hand te zetten. Verder kreeg je van de mens de unieke eigenschap mee die egoïsme heet.

De wolf en de mens hebben beide ook goede kanten, maar daar heb je verrekte weinig van meegekregen. Je sloopt en je zuigt, zonder even aan anderen te denken. Alleen maar jij, in dat bekrompen universum van je. Gevangen in keuzes van voorheen die je nam om van onzekerheid af te komen, maar wat bieden ze je nu? En wat doe je er aan?

Geen flikker blijkbaar. Je durft niet los te laten en te gaan voor wat je eigenlijk zou willen. Verrottend in je leven probeer je dat van anderen te leven, en verdomd, het lukt je. Alleen maar omdat je niet anders kan, niet kan wat je wil en daarom met elk been in een ander leven staat. Triest, maar ik heb geen medelijden.

Je bent een mens, in tegenstelling tot de wolf gaat die niet voor het gerief, maar voor wat belangrijk is. Dat is niet je gerief, dat zijn de mensen die afhankelijk van je zijn, niet die je afhankelijk van jou wil maken. Eis dat dan ook niet op, je hebt het al. Dat was jouw keuze, als die niet bevalt, doe dáár dan wat aan.

Ik kan er niets aan doen, ik zie het gebeuren en maak me daar behoorlijk kwaad over waar het mij raakt. Dat betekent niet dat ik daar weer wat aan moet doen, dat is niet mijn doel. Van mij zal je niet horen wat ik er over vind, dat mag je zelf gaan bedenken. Tot je echt aan dat komt wat mij aangaat.

Dan zal ik je verbaal tot de grond toe afbranden en zal ik je wijzen op je gebreken. Ik zal je zeggen wat ik van je vind en dat ga je niet leuk vinden. Je zal het ontkennen en je verdedigen. Ik zal toekijken hoe je dat doet, want pas dan zal ik echt weten hoe ik gelijk hebt. Je bent zoals jij bent en daarmee bewijs je mijn gelijk. Ik hoef alleen maar te zeggen wat jij bent en je zal je bewijzen.

Dan krijg je van mij even de wind van voren, een storm, zo mag je het dan best noemen. Nu zal ik je niks zeggen, ik hou mijn mond zoals zo vaak. Zo ben ik en daarmee zeg ik meer dan nodig is. Voel je vooral aangesproken en sidder onder mijn gelijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: