Het kartonnen huisje

Het was zaterdagmiddag en het kleine sportautootje reed de lange weg naar het park op. Aan het begin van de lange oprit slagbomen met zo een automatisch pasjessysteem. Het pasje verschafte toegang naar het park en de slagboom ging omhoog. Links, nog een keer links, weer rechts en ng een keer links manouvreerde het autootje zich naar een veldje dat als parkeerterrein bedoeld was.

Het waren allemaal dezelfde huisjes aan het veld, ze vormden een soort van hofje met in het midden een speeltuin. Nu het winter was, viel er weinig te spelen in de speeltuin, niet alleen door de drassigheid van het veldje, maar meer omdat de speeltuin in een vennetje veranderd was. De glijbaan leek het kleine broertje van de glijbaan bij het zwembad en de wipkip was veranderd in een wipmeerkoet.

Het huisje had een puntdak, wat meer voor de vorm was, dan voor de nuttigheid, want een systeemplafond in de kamers maakte van het huisje een woondoosje. Net dat het er niet gezellig was, de standaardinrichting had vooral iets zomers en gaf ook een sfeer zoals je die van dit soort huisjes mag verwachten. Deugdelijk, niet veel op aan te merken en oor iedereen acceptabel.

Het waren dit soort vakantiehuisjes die je overal wel kon vinden en de poes was met schoolkamp ook wel vaker n dit soort huisjes geweest, het riep herinneringen op aan toen hij dertien was, met werkweek naar Zeeland. Toch was hij er nu niet om op vakantie te gaan, maar om iemand te bezoeken. Die was in het huisje terecht gekomen en het bleek maar weer waarvoor dit soort huisjes zich allemaal lenen.

Het kartonnen huisje bood die avond vooral onderdak aan twee mensen, de poes en de antilope, die elkaar te lang niet gezien hadden. Het was weer tijd om elkaar te zien en het kartonnen huisje was eigenlijk niet groot genoeg voor de avond. Het spatte er zoals elke keer weer vanaf; de lol, de tranen, de verhalen, de vragen en de zoete woorden die niet uitgesproken werden, maar wel aankwamen.

De avond groeide in het bordkartonnen huisje daar op het drassige veldje en zo ook de gesprekken. Heftige emotie, heftiege lol, heftig diep ingaan om elkaars woorden en dan weer een platte flauwe grap. Ze genoten daar tussen het spaanplaat en de plastic deurlijsten. De ruis op de tv, veroorzaakt door een slecht signaal en waarschijnlijk dito bedrading deerde hen niet. Het was behang bij hun gesprek en bood in de kleine woonkamer wat meer kleur.

De enige kleur naast het grenen van de vloer, de muren en de meubeld, was geel. Gele gordijnen, beiden hadden ze een hekel aan geel. Niet eens zozeer om een reden, maar om de kleur zelf. Toch deerde het niet. De lange bank bood ruimte aan hen beide om languit te liggen, wat ze dan ook deden en de buitenwereld kon even de kolere krijgen.

Het bordkartonnen huisje maakte ook niet uit, het huisje kon ook de kolere krijgen op da moment. Het had een villa uit Dynasty kunnen zijn, of het paleis van de koningin, of een hoekpand ergens in het centrum, ze zouden toch wel deze avond hebben. Het huisje stond meer symbool voor iets dat was. Voor beiden een soort van vakantie, een plaats om te rusten, een toevluchtsoord.

Eigenlijk deed het kartonnen huisje precies waar het voor bedoeld was, daar op een drassig grasveldje met in het midden een wipmeerkoet.

Advertenties

3 responses to “Het kartonnen huisje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: