Hallelujaloezie

Jaloezie, niets is mij zo eigen als jaloezie. Groen zie ik er af en toe van. Ik ken jaloezie, ik ben er een slachtoffer van. Niet alleen velt het mij, het velt ook mensen om min heen. Daar ben ik dan weer slachtoffer van soms.

Jaloezie is niet te bedwingen, jaloezie is altijd geven om iemand. Daar komt het altijd vandaan. Het hoeft niet verkeerd te zijn, in tegendeel, het is juist mooi, een blijk van liefde. Elke blijk van liefde is mooi, het kan alleen maar lelijk worden door wat je er mee doet.

Biet elke actie die uit jaloezie voortkomt is lelijk. Soms helpt jaloezie om verstandig te handelen. Even een stap terug of zoiets. Jaloezie kan een goede raadgever zijn, zoals angst een slechte raadgever is. Toch staan jaloezie en angst niet los van elkaar. Jaloezie is de vermenging van angst met liefde, kan het eigenlijk mooier?

Ik ben jaloers, ik mag het misschien niet hardop zeggen, maar ik weet dat het zo is. Wat het maakt dat het niet erg is, is dat ik er niet veel mee doe. Heeft ook weinig zin, het is voor mij eerder een signaal hoe veel ik om iemand geef als ik jaloers ben op mensen om diegene heen. Mooi toch?

Zo mooi kan jaloezie zijn. Het kan ook lelijk zijn, wat als ik de mensen om een ander heen (meestal betreft het een vrouw) iets aandoe? Dan wordt het lelijk, heel lelijk. Zo steek ik niet in elkaar gelukkig. Er zijn mensen die dat wel doen, dat is niet best.

Jaloezie kan tot waanzin drijven, de voorbeelden in het nieuws van passionele misdrijven of moorden zien we vaak genoeg. Ergens schuilt daar ook iets moois in, ware het niet dat als liefde en/of angst tot dood leiden er weinig moois meer valt te zien.

Nee, ik vind jaloezie mooi. Liefde moet de grondslag zijn, niet hebberigheid. Als ik iets (een dame) wil hebben, dan is dat wat anders dan dat ik wil liefhebben. De angst dat ik niet kan liefhebben drijft mij tot jaloezie, tot weinig anders. Het sterke besef dat ik niet kan claimen (en de gruwelijke hekel die ik daaraan heb) weerhouden mij van hebberigheid.

Jaloezie, zo verguisd, maar in zijn pure vorm eigenlijk wonderschoon. Ik ben blij dat ik regelmatig jaloers ben. Het betekent dat ik liefheb, dat het mij interesseert en dat ik de angst ken om mensen kwijt te raken. Goed, soms is het om de stomste redenen, dat geef ik toe, maar dat het er is, is mooi.

Ik schreeuw het met trots: IK BEN JALOERS!!!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: