Meisje naast mij

Het meisje naast mij heeft een smartphone en koude vingers. Haar handschoenen liggen op haar schoot als ze aan het tikken is. Dat gaat niet met handschoenen aan op zo een touchscreen. Het meisje kan ook niet aan haar neus krabben, daar moeten de handschoenen ook voor uit.

Het zijn witte donzige handschoenen van grof wol, niet te strak of te sportief, nee, een statement van warmte. Ik weet niet of ze het zelf gelooft, maar belijden doet ze wel. Vroom gaan haar handschoenen weer aan nu ze haar bericht heeft verstuurd.

Haar stem is dan weer vol, niet snoezelig hoog, maar zuiver en warm. Ik denk dat ze kan zingen, als ze de conductrice om aandacht vraagt. Die krijgt ze niet, de norse gedrongen vrouw is te druk met kaartjes controleren.

Plots heeft ze wel de aandacht, na drie keer vragen of ze even iets kan vragen. Haar stem is zangerig als ze vraagt; “Als ik naar Bergen op Zoom moet…” Haar zij wordt met een verveelde stem door de conductrice afgekapt. Breda en overstappen, twee woorden, meer is ze de conductrice niet waard.

Zo enthousiast en vriendelijk als ze het vroeg, zo verveeld gaat ze weer onderuit zitten in haar spijkerbroek die veel te ligt is voor de tijd van het jaar. Met haar lange zwarte haren leunt ze weer tegen het raam en staart naar buiten. De Brabantse nacht in, die zo lang lijkt te duren dezer dagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: