Herboren

’s Ochtends had ze al bij hem aangedrongen dat hij haar verhaal moest lezen. Hij kende haar verhalen wel, hij had ze gelezen en dingen herkend. Erotisch noemde ze haar verhalen. Dat waren ze in zoverre dat de verhalen over seks gingen. Dit verhaal moest hij lezen, juist hij, of hij ook, vond ze leuk…

Het was niet het tijdstip om erotische verhalen te lezen, half tien en zijn dag begon. Die stond in het teken van het huwelijkse vermogensrecht en andere droge zaken waar een erotisch verhaal niet in paste. Hij beloofde haar het te lezen als hij bevrijd was van denken.

Hoewel het verhaal al die ochtend opgezocht was, las hij het inderdaad pas aan het einde van de dag. Misschien zou het hem opvrolijken, ergens herinnerde haar verhalen hem altijd wel aan iets. Deze keer had hij een vermoeden, omdat ze hem weer van die vragen had gesteld.

Haar stijl was beschrijvend en niet pornografisch in de zin dat het verhaal er niet toe deed, maar dat het enkel om de seks ging. Nee, haar verhalen waren verhalen, geen platte beschrijvingen van een neukpartij, maar verhalen met een kop, romp en staart.

Dit keer over een vrouw die bij een man op visite was en aan het einde van het bezoek belandden ze in een vrijpartij die in neuken eindigde. Het verhaal erachter was dat dit haar eerste keer was na haar ex en haar verbazing dat het zo simpel was.

Het drong tot hem door dat dit hem meer boeide dan hoe haar slipje doordrenkt raakte en hoe hij haar binnendrong. Die beelden kende hij wel uit zijn eigen verleden, net als porno boeide dit hem ook niet. Typisch iets wat je niet aan anderen moet overlaten, maar wat je gewoon zelf moet doen, dat neuken.

Toch deden de woorden hem wat en tussen zijn benen voelde hij wel het warme gevoel van een opkomende erectie. Hij dwaalde af naar ergens eind jaren negentig toen hij met zijn toenmalige vriendin ook dit soort spontane momenten had. Veel en vaak, glorietijden, beter zou het niet meer worden daarna tot nu toe.

Het was een soort van vervoering die het verhaal in hem teweeg bracht. Niet alleen de herinneringen aan prettige momenten, maar ook de emotie die uit het verhaal klonk. Ergens een cosmetische selectie die hem niet aanstond, maar hij wel begreep. Zo gingen die dingen.

Maar het was ook haar gevoel van het weer kunnen, een herboren gevoel dat hij zelf ook zo vaak had gehad. Steeds weer na een relatie en dan de lange tijd die het duurde, maar vooral dat gevoel van bevrijding. Het sprak hem aan. Herboren had ze het in de titel genoemd, ja, zo kon je het ook noemen, hij vond de andere woordgrap leuker.

Hij meldde dat hij het gelezen had, zonder oordeel, zonder een gesprek er over, zonder compliment. Hij had het gelezen, dacht er wat over na en zweeg. De trein naar huis was hem in slaap aan het wiegen en zoveel behoefte aan gesprekken had hij niet, zeker niet met deze verbinding.

De warmte in zijn kruis was onderhand wel weggetrokken, die had niet lang standgehouden. De glimlach op zijn gezicht was er echter nog, die verraadde aan de buitenwereld dat hij in de leukere gedeeltes van zijn geheugen aan het graven was.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: