De leraar

In de stoptrein van Zwolle naar Emmen valt hij op in de coupé. Zijn abonnement heeft niet de juiste chip, dus wordt er met de administratie gebeld door de conducteur. De man tegenover mij laat het gelaten over zich heen komen. 1191 CB, 8. De leraar komt van ergens uit de buurt van Amsterdam.

De leraar leest de zaterdagbijlagen van een krant, het is vrijdag, dus ze zullen wel van vorige week zijn, Hij leest ze rustig verder, elk artikel, elke zin. Als hij klaar is begint hij met de volgende. Geschiedenis, Kunst en Cultuur… Het papier trilt een beetje als hij het vasthoudt, de tekenen van ouderdom of teveel koffie en te weinig slaap.

Ik herken aan alles dat hij een leraar is. De manier waarop hij het meisje aanspreekt dat in Ommen uitstapt en daarbij de krant van het tafeltje afstoot. Een rustige toon, niet onvriendelijk, haast amicaal. Deze man is zijn leven gewend om met jonge mensen om te gaan. Zelfs de conducteur krijgt een uitleg op een manier die een leraar eigen is.

Zijn schoenen zijn sportief voor zijn leeftijd, niet zoals je vaak bij mannen van begin zeventig ziet, ook de broek is niet overdreven gekleurd of saai, maar een naturelle beige. Rib uiteraard met een grof patroon. Ontspannen kleding, de leraar is immers op reis.

Om zijn rechter ringvinger een simpele trouwring, misschien is hij weduwnaar, want waar is anders zijn vrouw als hij zo ver van huis is? Trouw draagt hij de ring nog steeds, als een altaar aan zijn dierbare vrouw met wie hij zoveel jaren samen heeft geleefd. De vingers zijn lang en mager, aan de ring te zien zijn ze ooit dikker geweest, een van de tekenen van rouw.

De bril die de leraar draagt, past bij hem. Geen dik en opvallend montuur, maar een dun, bijna overbodig montuur. Niet hip, wel degelijk en vooral deugdelijk. Ook zijn trui (moskleurig) en jas (idem) zijn vooral onopvallend en deugdelijk. Geen merk, gewoon goed.

Het witte haar heeft grote afstand van het voorhoofd genomen en slechts de achterste helft van zijn hoofd heeft nog haar. Een weelderige bos die ongekamd toch het hoofd bedekt. De scheidslijn tussen kaal en haar loop echt van oor tot oor over zijn gevlekte voorhoofd.

De leraar kijkt een van zijn krant op naar het meisje dat net schuin tegenover hem is gaan zitten. Ze is gothic gekleed en na haar even bestudeerd te hebben, keert hij met een glimlach terug naar de krant. Ze doet hem aan een leerlinge van vroeger denken, die punk was of zoiets. Dat dat nog steeds bestaat!

Generaties heeft deze leraar opgeleid, met elk andere idealen, maar zijn vak bleef hetzelfde al die jaren. Steeds weer de wereld willen verbeteren, maar niet de wereld willen kennen. Zo was het, zo is het nog steeds en zo zal het blijven.

Ik zit me ineens af te vragen welk vak hij gedoceerd heeft en besluit het hem te vragen. Hij kijkt mij verbaasd aan en voordat ik antwoord krijg, vraagt hij hoe ik weet dat hij leraar is geweest. Ik antwoord naar waarheid dat ik het in mensen herken, hij is verbaasd, maar antwoordt rustig dat hij wiskunde en maatschappijleer heeft gegeven, een vreemde combinatie, zo geeft hij ook zelf direct toe.

Dan is daar Hardenberg. De leraar controleert zijn horloge en de dienstregeling die hij thuis heeft uitgeprint. De trein is op tijd, dus hij ook. Of ik de krant wil hebben misschien? “Nee, ik moet schrijven”; zeg ik tegen hem en pak mijn telefoon. Vriendelijk zegt hij gedag en denkt zo het zijne, mij achterlatend met het mijne.

Advertenties

One response to “De leraar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: