Carnaval

Het was stil in de woestijn en de jonge man had weinig te eten. Vlees noch vis vond hij. Het waren veertig dagen dat hij retraite moest en eigenlijk zinde het hem niks. Bes saai zo alleen in die woestijn, waarom was hij eigenlijk gegaan? Het was begonnen na dat gehannes met Johannes…

Ja, hij had gehoord dat die Johannes doopte, dat had niks met dope te maken, maar met water. Goedkoop ventje, die Johannes. Dan duwde hij je met je hoofd onder water en dan was je in Gods’ genade. Wel, dat was goedkoper dan een aflaat, hoewel he daar nog anderhalf millennium te vroeg voor was. Maar toch, wel interessant, je wist maar nooit.

De Farizeeërs en de Sadduceeërs hadden hem ook al ontdekt met zijn handeltje, maar die had Johannes wegegstuurd. Met dat addergebroed wilde hij geen zaken doen want als hij die zou dopen, sloeg die doop ook nergens meer op. Die konden beter vruchten gaan zoeken, daar had men meer aan, want veilig voor het oordeel was men toch niet. Hij riep ze nog na dat God nog beter uit stenen kinderen van Abraham kon verwekken dan dat zij veilig waren voor de audit van God.

Nu kwam daar ineens die Jezus aanzetten bij Johannes en Johannes wilde zelf liever door Jezus gedoopt worden. Jezus sprak tot hem dat hij maar moest opschieten, want met da geouwehoer kwam de gerechtigheid van God ook niet. Beetje ongeduldig figuurtje. Nou, die Johannes had geen zin in ruzie en doopte Jezus. Het was een soort van waterboarding, een ritueel da tweeduizend jaar later sdoor de CIA nog gebezigd zou worden, maar dan ineens martelen heette.

Ineens kwam er een duif aanvliegen en sprak een stem uit de hemel woorden waar de Commissie Deetman nog mee bezig is: “Dit is mijn geliefde Zoon, in hem vind ik vreugde!” Het was niet anders en deze stem uit de hemel flikkerde Jezus dus de woestijn in, zogenaamd om door de duivel beproefd te worden. “Mooi is dat!”; dacht Jezus en doolde wat rond in de zandvlakte zonder wat lekkers te eten te hebben. Had hij weer hoor!

Jezus doolde en doolde en dacht aan die lekkere maaltijden voordat hij gedoopt was. Waarom was hij toch naar die Johannes gegaan? Eigenwijs was hij weer geweest en nou had hij gewoon de straf Gods’ om zes weken vegetariër te zijn. Beproeving van de duivel, inderdaad ja. Hoe kon hij weten dat er tweeduizend jaar later mensen als Marianne Thieme zouden zijn die vrijwillig voor een leven zonder vlees zouden kiezen. Masochisten, zo dacht Jezus. Vaarwel vlees! Of beter gezegd in het Latijn: carne vale!

Dit was dus lijden, nou ja, als hij hiermee dan wereldberoemd kon worden, dan moest het maar. Verdorie tweeduizend jaar te vroeg geboren om aan Idols mee te doen, hoewel je daar ook alleen maar musical-artiest mee kon worden. Hij moest even aan die Andrew Lloyd Webber, die iets wilde schrijven. Misschien een ideetje voor later, zo dacht hij. Maar hij zou wel zien na die veertig dagen. Als anderen dat zouden doen, dan zouden ze ook eens weten wat het was om te lijden.

Ja, vasten door geen vlees te eten, wat een onzin… Eerst maar eens flink zuipen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: