Drive

Tegenwoordig komt de mail van mijn werk binnen op mijn telefoon. Niet dat ik zo belangrijk ben, maar omdat ik het wel makkelijk vind. Het kan, het mag (in mijn werk het meest belangrijk) en het werkt (voor mij belangrijk. Maar ik schrik nu toch wel een beetje van mezelf…

Het is woensdagavond, na het werk even een biertje gedaan, vier maar, de man, dat dan wel. Ik zit in. De trein naar Amsterdam omdat dat van mij gevraagd wordt en ja, er zijn mensen voor wie ik alles aan agenda’s en planningen vrij maak en ga. Deze ook dus.

Maar waar ik van schrok was een mail vanuit Apeldoorn. Niet van de verzekeringsmaatschappij, maar van de Centrale Administratie. Ik heb een paar weken geleden een verzoek gedaan om een verrekening op een aanslag ongedaan te maken. De klant (ja, zo noem ik jullie) zit in een schuldsanering en er mocht helemaal niet verrekend worden. De mens achter het sofi-nummer zit nu in de problemen omdat het geld dus verrekend is.

Ik krijg de mail van mijn collega uit Apeldoorn en vind dat die nogal laat aan het werk is. Nou ja, dat doen sommige van mijn collega’s, dus dat was niet eens waarvan ik schrok. Zijn mail was meer in de strekking of het door mij aangegeven bedrag wel correct was en hoe hij dat moest uitbetalen, aan de regio of aan de klant.

Aangezien wij met nummers werken, noemen wij uit geheimhoudingsoverwegingen zo min mogelijk namen, aan nummers hebben we meer. In zijn mail dus een sofi-nummer. 1602… De rest hoeven mijn lezers niet te weten, maar ik zag het nummer en herkende het dossier ook aan het bedrag.

Hoewel ik in deze toestand geen beslissingen mag nemen over verrekeningen, heb ik de mail voor morgen maar alvast getypt. Ik weet dat zijn berekening logisch is, maar dat er hier niet voor niets om zeshonderd euro minder te verrekenen gevraagd. Blij dat collega’s meedenken, dat wel. Ik weet ook precies waar het geld heen moet (naar wat ik ‘mijn bankrekeningnummer’ noem, maar wat het rekeningnummer van de regio is).

Ik word daar een beetje eng van. Ik doe de schuldsaneringen sinds begin dit jaar en ik herken klanten al aan hun sofi-nummer. Als ik me bedenk dat ik een kleine zeshonderd klanten heb, dan is dat best freaky. Aan de sofi-nummers (ik moet zeggen burgerservicenummers) kan je namelijk weinig zien qua naam of geboortedatum. Het is een volledig anoniem nummer wat dat betreft.

Toch kan ik er wel een beetje iets aan aflezen, maar dat is ervaring. Zo is iemand met 072 als beginnummer waarschijnlijk bejaard en iemand met 6455 een gastarbeider uit Oost-Europa die net in Nederland is, maar de nummers die met een 1 beginnen stammen uit 1984, allemaal zo ongeveer. Toch herken ik dit dossier.

Ik reageer alvast in concept, ik regel, ik lees het morgen nog even na, controleer mijn geheugen en maak waarschijnlijk dezelfde beslissing die ik nu niet mag maken. Ik vind dat freaky, zo niet beangstigend. Het duidt op iets te veel interesse in je werk en in je klanten.

Lastig, moet dit wel of moet dit niet? Moet ik dit toelaten of ga je hier geheid kapot aan? Ik had het laatst nog met iemand over teveel opgaan in je werk. Doe ik dat nu? Ik begin dat dus te vrezen. Moet ik niet meer afstand nemen van mijn werk, van mijn klanten, die (anders komen ze niet op mijn scherm) stuk voor stuk in een penibele situatie zitten?

Even ben ik geschrokken hiervan en ik word er serieus bang van. Is dit nog wel gezond? Klopt dit nog wel? Ik moet het daar maar eens over gaan hebben. Misschien ga ik er teveel in op, misschien ben ik er te veel bij betrokken. Misschien…

Eerst maar even naar de tram, er zit iemand in de kroeg op me te wachten… Morgen weer verder over denken misschien.

Advertenties

3 responses to “Drive

  • @draeckensteijn

    Beste kater,

    Laat dit niet los. Dankzij jouw blog heb ik nu mijn mening herzien over de overheid. Stereotypen als “je bent geen mens, slechts een nummer…” en “het zijn robots die het niet interesseert wat er met je gebeurt” waren ook mij niet vreemd.

    Nou was ik sinds ik je heb ontmoet mijn mening al aan het bijstellen, maar nu weet im dat er in ieder geval 1 man WEL betrokken is. En er zijn er vast meer daar.

    Fijn.

  • centraaloplaadpunt

    Ja: je bent betrokken, en ja: dat is goed.
    En nou kappen met het lezen van je mail om dergelijke tijden!

  • meneerpatrick

    Ooit heb ik midden in de nacht een mail van iemand beantwoord… die persoon reageerde daar meteen weer op. Blij, enthousiast en vooral verrast. Maar eigenlijk was dat wel een beetje te… Je bent betrokken in je werk, dat is alleen maar goed. Probeer echter wel een lijntje tussen werk en privĂ© te houden maar zolang jij er geen moeite mee hebt… who cares?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: