Een jaar later…

Afgelopen maand bestond dit blog een jaar. Heb ik niets aan gedaan omdat ik het geen feest vind, dit blog. Wel is het een feestje om te maken, te schrijven en bij te houden. Ook de reacties zijn een feest, zowel op dit blog, als o twitter en in het eggie. Fijn om te merken dat ik niet voor de kat z’n kut schrijf in ieder geval…

Ik merk meer dan ooit hoe een uitlaatklep dit blog is voor mij, dingen die ik niet opkrop, maar de ether in gooi en deel. Niet om een reactie te krijgen, niet om een vriendengroep of familie te laten weten hoe ik me voel of wat ik meemaak (de meesten van mijn vrienden lezen dit niet eens, laat staan dat ze weten dat dit bestaat), maar gewoon om van me af te schrijven.

Het is een manier om gedachtes niet alleen helder te krijgen, maar ook om ze op een rijtje te zetten, voor zover dat niet hetzelfde is. Maar voor iemand die zo ongestructureerd denkt is het erg fijn om een en ander op papier te zetten. Een erg omslachtige manier van mind mapping eigenlijk. Soms een mening, sms een gevoel, maar altijd een gedachte.

En ik hoor vaak van mensen dat ze het graag lezen, wel, dan hou ik daar rekening mee en schrijf dus ook een beetje voor het publiek. Althans, zodat het een beetje weg te lezen is. Qua onderwerpen laat ik mij zelden leiden door wie mij leest en wie niet. Ik ben wel blij met dat publiek. Soms krijg ik reacties waar ik verbaasd van sta. Oprecht, want het zijn mijn gedachtes en mensen herkennen die, gaan er tegenin of nuanceren en corrigeren. Vind ik wel fijn!

Over de kwaliteit krijg ik ook opmerkingen, vaak positief. Dat had ik dus niet verwacht toen ik er aan begon. Ik ben nooit een broodschrijver geweest, ik ben een vormgever, maar als ik de feedback zo eens bekijk, dan kan ik goed schrijven. Misschien is het dat ik mijn niveau gewend ben dat ik het net speciaal vind. Dat klinkt arrogant, maar is een beetje logisch. Ik weet niet beter, ik wist ook niet dat men dat goed zou vinden.

Nog steeds heb ik een beetje moeite met de positieve reacties op mijn stukjes. Anderen kunnen dat beter en ik rotzooi eigenlijk maar wat in de marge. Het voordeel is dan wel weer dat ik onbevangen schrijf. Ik moet niet, van niemand, voor niemand, alleen maar van mij af. Da houdt het prettig omdat ik mijn eigen gang kan gaan. Natuurlijk is het wel prettig dat mensen er plezier aan hebben, daar word ik zelf dan weer gelukkig van, maar voor hen doe ik het niet.

Wat ruim een jaar geleden is begonnen gaat voorlopig door, net zo lang tot het verwatert, tot ik er geen behoefte meer aan heb of tot het stopt. Geen idee hoe ver dat moment weg is, geen idee wanneer dat komt. Ik waardeer de reacties, of je het nou wel of niet goed vindt. Vaak zijn de laatste de beste, zoals Rianne die mij op de lengte van mijn stukjes wees. Ik hoor aan, overweeg en geef haar gelijk en neem het mee. Dank nog steeds.

Een jaar… Ruim zeshonderd berichten, ruim 22 duizend keer op geklikt, cijfers zeggen me minder dan de feedback. Zorgen jullie voor de feedback, ga ik door met schrijven, voor mezelf.

Advertenties

3 responses to “Een jaar later…

  • monvivre

    Goed om te lezen. Ik vind het ook erg leuk dat mensen mijn blogs lezen en waar dan ook reageren erop, maar ook al zou niemand dat doen, dan nog zou ik schrijven. Het is zo lekker inderdaad om m’n gedachten ‘op papier’ te zetten en dat het me helpt tijdens het schrijven of erna als ik zie wat ik geschreven heb. Dat kan niemand me afnemen. Dus ga jij ook vooral door, ik hou ervan!

  • charlotte

    leuk hoor poezekater,je hebt het talent om een roman te schrijven met humor,tragiek, spanning, en een een beetje thriller, heb je er wel eens over nagedacht ,om een boek te schrijven? koppie…. @oudkatje mrauwwwww ;-)

  • Aaltje

    Zodra er verwachtingen komen over je schrijven, kan je niet meer klakkeloos neerzetten wat je wilt.Je gaat het teruglezen vanuit het oogpunt van je lezerspubliek. Je weet dat er kommaneukers tussen zitten, je weet dat ze misschien te soft vinden of juist te hard te ongenuanceerd. Ik ben daardoor al mijn lust om mijn schrijven te delen kwijtgeraakt. Ik schrijf, ik lees het terug en wis.

    Ik heb een feedback voor jou, hou altijd in je hoofd dat je geen broodschrijver bent dat het jou uitlaatklep is, en dat je aan niemand verantwoording schuldig bent. Zolang je dat kan, kunnen wij je blijven lezen.

    Op naar jaar twee.
    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: