Ticket to the tropics (Aan Mar)

Beste Mar,

Je zit op een eiland, wat fijn voor je! Wees er vooral blij mee en geniet er vooral van. Ik heb voor het eerst in tijden weer een blog van je gelezen en ik weet weer direct waarom ik daar al vrij snel mee gestopt ben. Ik kwam nu op je blog omdat we samen in dat automatisch gegenereerde vodje van Suus stonden, ik las even verder en kwam je blog over je eiland tegen. Ik brand niet graag af, maar wat een vertoning!

Je zit dus op je eiland, want je hebt je zogenaamd teruggetrokken. Nou meid, wat fijn! Dubbel kogelwerend glas en niemand komt er op, toch zijn er mensen met een open ticket, ik vraag me af hoeveel dat er nog zijn, maar daar gaat het mij even niet om. Waar het mij meer om gaat is dat je aan de ene kant zegt dat je je terugtrekt op je eigen eiland, terwijl je aan de andere kant reclame voor dat eiland loopt te maken waar menig D-Reizen of Sunweb nog aan kan tippen.

Want wat wil je nou? Je trekt je terug en aan de andere kant loop je in je blogs te hunkeren naar aandacht. Niet alleen op je ene blog, maar ook op dat rijmelarij-blog van je. Ik heb even terug zitten lezen en het is een schreeuw om aandacht, althans, zo komt het op mij over. Dat strookt niet met je beeld dat je probeert te schetsen van dat eiland, als ik zo eerlijk mag zijn. Wat moet je in godsnaam op een eiland als je juist aandacht wil? Het komt allemaal niet heel erg logisch over.

En verdomd, daar komt ook dat andere troeteltje van je om de hoek kijken; “Mijn voelsprieten had ik ingetrokken. Hoog sensitief zijn is niet makkelijk. En ómdat het niet makkelijk is, heb ik het daarom zo hard mogelijk geprobeerd het uit te zetten. En het lukte.” Lieve schat, voor zover ik in hoog-sensitiviteit geloof is het iets dat met gevoel te maken heeft. Gevoel kan je niet uitzetten en dat blijkt dat ook weer uit die gedichtjes van je. Er staat helemaal niks uit, dus waarom schrijf je het dan?

Ik kan het weten, ik zit aan de andere kant van het sensitief spectrum en ik heb al moeite met het uitzetten van gevoelens. Momenteel helemaal en daar komt ook een beetje mijn pissigheid over dit stukje vandaan. Alsof het zo makkelijk is, je gevoelens uitzetten. Tuurlijk meis, dat is een knopje en als je je terugtrekt, dan heb je geen gevoelens meer. Sodemieter even een eind op zeg met je feelings on demand. Flikker even op, naar een eiland of zo!

Wa je in mijn ogen doet is vooral aandacht vragen, aandachtsgeil noemt men dat. Nou wil ik je daar niet van betichten, maar je vertoont wel erg veel trekjes. Ergens rond je vorige verjaardag schreef je over vrienden van je die er niet voor je waren en dat je alleen 2.0-vrienden overhad. Je had een bewuste keuze gemaakt vond je toen om iedereen aan de kant te zetten en nu doe je dat weer? Waar gaat dit over? Ik zie een patroon en als ik heel eerlijk ben, vind ik het niet iets om heel trots op te zijn, zeker niet iets om van de daken te schreeuwen.

Waarom zou je dit zo openlijk, zo expliciet, met zoveel ophef doen? Waarom zo geforceerd? En verrek, de volgende dag post je een verhaal over vriendschap (waar heb ik dat verhaal eerder gelezen), waarin je het fenomeen ophemelt alsof het de Heilige Graal is. Voor mij is het dat, ik schreef het gisteren nog en ik zou geen vrienden met jou willen zijn als jij er blijkbaar zo mee omgaat. Zie daar mijn tweede ergernis aan dat eiland van je.

Zeg je nou weer alles vaarwel omdat JIJ zo nodig moet vernieuwen? Flikker je iedereen die een beetje kritiek heeft op jouw doen en laten gewoon van dat eiland van je af, terwijl je met je reclame wel weer nieuwe mensen aan het aantrekken bent? Wanneer flikker je die van boord eigenlijk? Zie even het verschil tussen de mensen die het niet accepteren omdat ze je willen behoeden voor misstappen en mensen die jou niet accepteren.

Mij mag je van je eiland afflikkeren als ik er ooit op heb gezeten, ik hou niet van eilanden, mij te beklemmend. Laat ik heel eerlijk zijn, ik ben allergisch voor dit soort gedrag. Alleen mensen om je heen te verzamelen die er voor jou toe doen. Er zijn namelijk ook mensen voor wie jij er wel toe doet, hoewel die mensen er voor jou niet toe doen. Mij hoef je dan ook niet op je eiland te verwachten, ik hoop voor de anderen voornamelijk dat het open ticket een retour is, want ze zullen het op een door jou gegeven moment nodig hebben, die terugreis.

Meis, je spreekt jezelf zo erg tegen en zegt dan ook nog eens dingen die mijn nekharen rechtovereind doen staan. Gevoel dat je kan uitzetten en voor de tweede keer sinds ik van je bestaan weet dat je je vrienden allemaal overboord gooit. Hoe denk je dat dat aankomt bij die vrienden, of kunnen die ook hun gevoel uitzetten? Ik ben gelukkig geen vriend van je, laat staan een BFF en ik heb er dus geen last van, maar zo erg op je eigen gevoel geilen en dat van anderen aan de kant schuiven met een simpel ‘sorry’? Lazer lekker op, zo werkt het niet.

Wat je allemaal doet interesseert me niet, het vindt voornamelijk buiten mijn zichtveld plaats en ik hoop dat het daar blijft. Blijf vooral naar aandacht zoeken, blijf vooral mensen overboord gooien en zink vooral met je eiland. Ik veroordeel je niet om je situatie, maar om hoe je er mee omgaat. Hou dat even uit elkaar, denk er eens v er na en doe er wat mee. Ik schrijf wat ik voel, dat is niet zo veel, ik ben niet zelfbenoemd hooggevoelig, maar ik heb zo mijn allergieën.

Succes met je eiland, succes met je (alweer) nieuwe vrienden en ga vooral zo door. Hou het alleen wel buiten mijn zichtveld, ik ben hoogallergisch.

Groet,

Poezenbeest

Advertenties

4 responses to “Ticket to the tropics (Aan Mar)

  • Lou-ter-Lou

    :-(
    moet dit?

    voor het allerallereerst zoek ik nu op wp naar een Dislike-knop…
    zonde.
    zonde dat je je blog voor dit soort gevoelens jegens 1 persoon gebruikt.
    je goed recht. maar ik vind ’t zonde.

    • Poezenbeest

      Het is niet de bedoeling een persoon zwart te maken, maar het gedrag aan de kaart te stellen. Er worden een paar ergernissen aangewakkerd zoals ik schreef. Daar reageer ik op en ja, dat is in dit geval hard. Het zijn ook ounten die bij mij hoog in het vaandel staan en dan de manier waarop er mee omgesprongen wordt, stuit mij tegen de borst. Helaas, dan heb je aan mij een kwaaie, zoals anderen overigens al eerder ondervonden hebben. Ik schrijf wat ik voel.

  • Paul Geertsma

    Niet weten waarover je lult en dan zo’n blog tikken.. Nee, dat siert je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: