Mama is boos…

Telefoon, een nummer dat begint met 0591… Dat ken ik, want ik ben de hele dag al aan het bellen met Emmen, maar waarom zouden die mij op mijn privé-nummer bellen? Ik neem op en het is geen collega die mij over het zoveelste beslag belt dat gelegd is…

Het is mijn zoontje die huilend aan de telefoon zit en meteen schiet ik van de rol van regelaar van allerlei centenkwesties in de rol van opvoeder en vader. Meneer had het bont gemaakt bij zijn moeder en die was klaar met hem. Er zijn lelijke dingen gezegd daar over en weer.

Het is vanmiddag uit school begonnen met schoenen die stuk waren. Nog geen week oud, dus terecht dat mijn ex even flink over de zeik is. Zou ik ook zijn eerlijk gezegd en los dat dit de spreekwoordelijke druppel is, is het op zich al genoeg reden om boos op hem te zijn.

Ik hoor mijn zoon aan en probeer uit de verhalen en tranen van een achtjarige de feiten te achterhalen. Lastig, want meneer vertelt zijn kant van het verhaal, maar als hij vertelt hoe mijn ex heeft gereageerd, weet ik genoeg, hij heeft het erg bont gemaakt. Zij reageert soms bits, maar om te reageren zoals zij heeft gereageerd, dan moet je ver gaan.

Ik ken mijn zoon en ik ken zijn moeder, het is flink loos. Zij is boos en hij verdrietig. Beide logisch en beiden begrijpelijk. Alleen is er het verschil dat hij niet begrijpt waarom zij nou zo boos is en zij niet begrijpt waarom hij zo doet. Dat laatste snap ik ook niet, vandaar mijn begrip wel voor haar.

Ik kalmeer eerst mijn zoon en ga dan uitleggen. Ik denk wel te weten waar het over gaat en dat het niet alleen de schoenen zijn. Hij is gewoon slordig met spullen van zichzelf en van anderen. Nu zijn schoenen van een week oud kapot, maar het is al eerder misgegaan. Ik noem een DS waar een knopje het niet meer van doet en een iPad waar nu krassen op zitten.

Het vader-zoongesprek duurt een half uur, later op de avond weer. Ik blijf hem uitleggen waarom zijn moeder zo boos is en dat hij moet gaan nadenken. Ik probeer hem hints te geven en leg het toch maar uit. Als ik hem vraag waar hij over moet nadenken, dan weet hij het niet. Toch maar weer een keer.

Dan zegt hij ineens dat het ligt aan zijn hoogbegaafdheid en ineens word ik een beetje boos op hem. Dat is het excuus niet waarom hij slordig is, want ik was het als kind niet en andere kinderen zijn het ook niet. Ik bespeur een excuushouding in hem met hoogbegaafdheid, die ik weiger te accepteren. Kan ik slecht tegen, maar dat is voer voor een ander blog.

Die kleine heeft het nog niet door, hij zal een rotavond hebben, maar ik hoop zo dat het hem iets leert. Zijn moeder heeft het beste met hem voor, dat weet ik, maar het is ook frustrerend. Het klopt dat het er uit komt en ik snap haar ook zo. Ik ga er niet tussen staan, maar sta naast mijn zoon en leg hem zijn moeder uit. Leg hem uit wat er misgaat en waar zij zo boos om is. Daarmee sta ik ook naast haar, omdat we dit ook samen moeten doen.

Het arme joch met zijn verdriet, onkundig hoe dingen in elkaar zitten en hoe je met spullen moet omgaan. Hij moet het nog leren, maar daarom mag je als ouder nog wel boos zijn. Boos op een kind dat niet begrijpt dat het frustrerend kan zijn als nieuwe schoenen kapot zijn. Hij heeft nog een lange weg te gaan.

25 jaar ouder en ik ben er soms ook nog niet… Succes vanavond lieverd! Leerze…

Advertenties

One response to “Mama is boos…

  • monvivre

    Mooi beschreven! Hier kunnen een hoop gescheiden ouders wat van leren…. niet de andere ouder afzeiken of neerhalen maar samen de opvoeding op je nemen ondanks dat je niet meer samen bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: