Overzien

Ik. Ja, ik begin weer met ‘ik’, want dit gaat over mij. Ik heb het idee dat ik overzicht heb. Nou ja, het weer terug heb. Ik kijk door het raam van de trein over eindeloze Friese akkers en zie de ruimte en ik merk dat die er ook weer in mij. Hoofd begint te komen. Slechts een week geleden ng totale paniek, wanorde en chaos in zowel mijn hoofd, als in mijn leven. Nu komt daar overzicht.

Nee, rust nog niet, daarvoor is er nog te veen. De rust die de Friese en Sallandse akkers uitstralen heb ik nog niet, niet de leegte, maar wel het overzicht. De ruimte om te zien wat er gaande is, de ruimte die ik nodig heb om snel en gezwind te kunnen bewegen om vooruit te komen. De ruimte waar ik zo naar verlang(de). Ik heb dat aan mijn Snoes te danken, die ik dan ook intens dankbaar ben. Het had ook iemand anders kunnen zijn, maar zij was het.

Maar ik merk dat ik weer ruimte heb. Ik heb zojuist mijn studie eens ingepland, wat ook een chaos was Tentamenrooster er bij, resultaten er bij en plannen maar. Moest sowieso vandaag, want de inschrijving van april eindigt vandaag. Owja en ook maar op het werk meteen twee weken verlof ingeboekt. Ik moet wel, want beiden tegelijk kan ik domweg niet aan. Zijn ze niet blij mee, zo vlak na de aangiftetijd, maar nu ik eerst even.

Ik voorzie twee weken kluizenaarschap en twee weken van totale rust met hier en daar een sprankje ontspanning. Zo heb ik het voor ogen. Het grootste obstakel is weggewerkt en ik moet nu vaart maken met een aantal dingen. Naast mijn ongeduld begin ik namelijk ook haast te krijgen met een paar doelen die ik mijn veertien jaar geleden heb gesteld.

Ik was een jaar of twintig en we hadden het over wat we later wilden worden. De vraag werd wat concreter en we waren aan het filosoferen over waar we op ons ,35e jaar zouden staan. Ja, toen was ik nog vol goede moed over mijn studie rechten en mijn eigen bedrijf, beiden zijn inmiddels een ver verleden. Wil ik mijn verwachtingen van de ikke van twintig nog waar maken, dan zal ik dus moeten opschieten.

Ik verwachtte op mijn 35e wel een net betaalde baan te hebben waarin ik iets kon doen met mijn juridische interesse. Hoewel ik niet bepaald een kinderwens had, verwachtte ik tegen die tijd ook wel een kind te hebben,,, en een eigen huis, op een leuke plek. Afgezien van die leuke plek s dat er dus van gekomen. Weliswaar anders dan ik toen dacht, maar kniesoor die daar op let. Owja… Die vriendin voor het leven en die leuke baan ontbreken.

Maar na even een tijd heel erg met mezelf in de knoop te hebben gezeten, ben ik er geloof ik wel uit. Mijn dromen van toen wr maar eens bij gepakt gisteren en daar eens mee wezen stoeien. Hoeveel zijn er al waar en hoeveel kan ik er nog realiseren. Wat moet ik daar voor doen en wat heb ik daarvoor nodig? Denk niet dat ik dat allemaal al weet, maar ik ga de voorwaarden maar eens scheppen, zo bedacht ik mij gisteren.

Als ik de voorwaarden schep, dan komen dingen vanzelf, zo is mijn gedachte. Ja, of niet, maar dan moet het niet zo zijn misschien. Of, anders bekeken: als ik nu de voorwaarden schep, dan hoef ik weinig moeite te doen om een kans te benutten of zoiets. We gaan het zien, eerst eens serieus bikkelen op een aantal terreinen. Laten we eens beginnen bij de makkelijkste: de studie. Komt de rest vanzelf.

Advertenties

2 responses to “Overzien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: