Holle klank in je stem

Als een fossiel sta je versteend in de zijdezachte brei die mijn hoofd bevolkt
Geen schim, maar een duidelijk afgetekende vorm van iets dat is geweest
Nerven, plooien, ja zelfs haren zijn te zien in de afdruk die je achterliet
Toch blijft er net als in een fossiel een leemte achter waar eens jij was

Jij zegt mij waar je bent en ik wil best die kant op kijken naar jou
Ik hoor je stem uit een richting waar ik niks kan zien als ik zoek
En enkel in mijn gedachten leef jij nog voort als een legende
Wat waar was, wat mooi was en wat vooral in het verleden was

Ik kijk al niet eens meer om toch niets meer te zien
Een leegte met slechts een holle klank in je stem
Soms zoek ik nog even naar een glimp van jou
Maar ik ken het antwoord reeds en ik stop met vragen

Ik stop met zoeken en verval in zwijgen
In de hoop dat jij nog eens een keer wat zegt
Dat ik schrik als je stem ineens dichtbij is
En ik je adem dan ineens in mijn oor voel

Jouw warmte zoals voorheen
Gewoon dichter bij mij voelen
Alsof het jou en mij interesseert
Wat wij zoals doen en laten

Mij boeit het nog
Hoe het met je gaat
Dat is en dat blijft
Hoewel meer latent

Verwatering
Vriendschap
Was geweest
Ongewild

Ooit
Was
Het
Wij

Advertenties

2 responses to “Holle klank in je stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: