Het station

Treinen komen en gaan op het station. Het is het begin van een prachtige metafoor, als zou ik vandaag niet weten waarvoor ik de metafoor nu weer zou kunnen gebruiken. Het klinkt alleen zo mooi, het beeld van komende treinen en vertrekkende treinen. Ik stel mij dan zo voor hoe het vroeger was, op een station als Den Haag Hollandsch Spoor, dat er toen ook al was…

Als er nu een trein vertrekt, dan zuigt die als een spons het perron leeg. Slechts een enkeling blijft achter, die wordt door de volgende trein meegezogen met weer een nieuwe lading reizigers. Iedereen is onderweg en niemand blijft achter, het afscheid is al genomen voordat de stad verlaten is. De traditie van mensen op de trein zetten en pas bij het fluitsignaal van de conducteur een laatste kus geven is verdwenen.

Vroeger was reizen nog iets bijzonders, een vriendin van mij vertelde dat ze met haar kinderen dit weekend met de trein was geweest. Het is een uitje waar de volwassene zich weinig bij kan voorstellen, maar als kind is het toch een hele belevenis. Je stapt zomaar een trein in, die speciaal voor jou stopt en dan zit je ineens in een rijdende kamer. En het gaat hard joh!

Voor veel mensen is de trein een gewoon iets geworden, waar meer ongemak uit straalt, dan een avontuur. Wat ooit een belevenis was, is nu een noodzakelijk kwaad. Treinreizen kan iedereen, dus waarom zou je je bezoek nog op de trein zetten, een vluchtig afscheid in de auto voor het station moet afdoende zijn. Zo’n iemand gaat geen avontuur aan, nee, die moet nog even met de trein.

Ik haal beelden op uit mijn geheugen die ik ooit heb gezien, het zijn Polygoon-beelden van een perron vol mensen die afscheid nemen en mensen die uit het raam van een trein hangen. Als de trein vertrekt proberen er een paar mensen mee te rennen, maar door de drukte op het perron lukt dat niet. Een zee van mensen zwaait de reizigers uit en verlaat daarna het perron. Het is een mooi beeld van een trein die vertrekt vanaf een vol perron.

Treinen komen nu en storten het perron vol, maar de trappen werken als afvoerputje en het perron stroomt leeg. Een helft heeft zijn bestemming bereikt, de andere helft stroomt de trein in en het verschil met die zwart-witbeelden in mijn hoofd is dat de treinen nu van lege perrons vertrekken. Geen afscheid meer, ja, hier en daar een enkeling, maar veel is het niet.

De treinen komen en gaan, het station stroomt steeds weer vol en loopt net zo hard weer leeg. Afscheid wordt er nauwelijks meer genomen, het zijn andere tijden, net wat u zegt, maar de treinen rijden nog steeds…

Advertenties

One response to “Het station

  • Aaltje

    treinen rijden nog steeds, maar ook hier is de “boemeltrein” vervangen door een sneltrein.

    Het moet ineens allemaal in een razende vaart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: