Maastricht en de gouden pen

Gisteren naar Maastricht om een vriendin van het werk te halen. Ik was toch al in het zuiden, dus dat kon makkelijk. Via twitter was ik afgelopen jaar al twee keer in Sittard geweest, maar verder heb ik in Limburg (of Limbabwe) weinig te zoeken. Het was dan ook al erg lang geleden dat ik voor het laatst in Maastricht geweest was, zonde, want het is een erg mooie stad.

Een van de laatste keren dat ik er was, was ergens eind jaren negentig, met carnaval. Vanuit de scholieren- of studentenvakbond kwam de uitnodiging en zo zijn we als Amsterdammers toen afgedaald naar het zuiden. De herinnering is vooral van een leuk weekend, verder is de herinnering om begrijpelijke redenen vaag.

De echte herinnering aan Maastricht, die gisteren dan ook naar boven kwam, is die van nog langer geleden. Ik zal een jaar of zes geweest zijn, indruk heeft het wel gemaakt dat ik het nu nog weet. Vooral de gouden pen, het was de eerste keer dat ik een gouden pen had en Maastricht staat voor mij synoniem aan de gouden pen.

Mijn moeder ging zo eens in de zoveel tijd met ons drie op stap in het kader van de cultuur in onze opvoeding, maar er zat meer bij. Vanuit Hoorn pakten we dan de trein en gingen op weg naar een stad om een museum te bezoeken en een stadswandeling te maken. Mijn moeder was een goede gids omdat ze erg veel wist en het nog leuk wist te vertellen.

Zo gingen wij dus een keer naar Maastricht, we gingen een museum binnen en kregen daar op een satirische manier les in de kunst. Ik weet niet meer welk museum het was. Daarna door de stad sjokken en mijn moeder die ons de geschiedenis van de stad uitlegde.

Kerken waren favoriet, zeker de katholieke kerken, omdat daar alle Bijbelverhalen werden verteld op een manier dat je ze leuk vond. Had je weer een Mariabeeld en dan liet mijn moeder ons de verschillen zien tussen vMiddeleeuwse beelden en beelden van na de Gouden Eeuw. Ik herken het nog steeds.

In Maastricht kan je op elke straathoek wel iets van oude meuk vinden en uiteraard kenden wij de hele serie Van Nul Tot Nu en Asterix, dus we wisten bet wel wat. “Rare jongens, die Romeinen”; was dan ook onze reactie als we op de St. Servaas liepen of langs een stapel stenen die generaties na de Romeinen hadden vergeten op te ruimen.

Dat de ramen zo klein waren in die tijd omdat ze niet konden bouwen, dat zo een rivier handig was tegen de vijand, maar ook als riool, dat je aan de kerk kon zien welke Christenen hier woonden en wonen, dat de straten zo smal waren omdat er toch geen auto’s doorheen hoefden, we leerden het allemaal.

Gisteren liep ik even door Maastricht en natuurlijk is er in een kwart eeuw wel het een en ander veranderd. Het enige dat ik meteen herkende van toen waren de bogen in het plafond van het stationsgebouw. Verder misschien de kerk aan het Vrijthof (?), maar verder vooral de herinnering.

Na afloop moesten we nog vier uur met de trein, dus moesten wij ons vermaken. We liepen naar de kantoorboekhandel en mijn moeder kocht een kladblok en pennen, want wij wilden ineens tekenen na al die kunst gezien te hebben. Naast een set kleurstiften, kocht mijn moeder ook drie goudkleurige pennen, omdat wij dat nog nooit hadden gezien. Pennen die echt goud schreven! We waren in onze nopjes, alledrie.

Maastricht, ik kom er te weinig, besef ik na gisteren.

Advertenties

One response to “Maastricht en de gouden pen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: