Stationskoffie

Ik loop over het perron met de koffie in mijn hand. Door de bodem van de beker voel ik de koffie klotsen op de maat van mijn stappen. Links van mij komt een trein met veel kabaal binnen, rechts komen reizigers in beweging. Het ontgaat mij en ik zie er niks van. Mijn gedachtes en mijn blik zijn in het verleden.

Op mijn netvlies is het beeld gegrift van een glimlach die wordt vertolkt door twee gesloten ogen. De wimpers licht op elkaar gedrukt en toch stralen de ogen een blik uit die ik niet zal vergeten. Veel meer van je gezicht dan je ogen zie ik niet en dan verdwijnt het beeld, want ik heb mijn ogen ook gesloten, intens genietend van jouw blik.

De rest van de herinnering ervaar ik door mijn lippen. Ik voel ineens weer de warmte van jouw lippen tegen de mijne en proef in mijn mond weer jouw smaak. Zo sterk als de herinnering is, zo groot is mijn vreugd dat ik dit moment met jou gedeeld heb. Een simpele kus zoals ik ze zo vaak heb gehad en gegeven. Toch is het de herinnering aan jouw ogen die mij nu even te binnen schiet.

Met mijn ogen even gesloten loop ik verder over het perron. Ze kunnen een kanon naast mij afschieten, ik geniet van jouw gesloten ogen en de smaak van je lippen in mijn geheugen. De herinnering is een simpel token aan iets dat wij samen gedaan hebben, aan iets dat wij samen beleefd hebben, aan iets dat jij misschien sneller vergeet dan ik.

Het was de kus die ons samen bond, die ons even één maakte, al was het niet voor langer zo bedoeld, het was even één. Samengesmolten in een moment waar het alleen maar om dat draaide wat was. Geen verleden, geen toekomst, alleen maar het nu. Ik proef weer de warmte en zie weer je gesloten ogen voor mij. Een perfecte herinnering die ik dan toch weer bij mij draag.

Ruw wordt het beeld verstoord door een paaltje dat ik met mijn gesloten ogen niet had gezien en dat mijn lijf wakker schudt. Ik open mijn ogen, maar over het beeld dat ik zie heen, zie ik nog steeds de blik in jouw gesloten ogen voor mij. De warmte die ik vervolgens op mijn lippen voel is niet de jouwe, maar dei van een bak stationskoffie en de schelle smaak van de koffie verdrijft de smaak van jouw lippen van de mijne.

Dan is het beeld weg, maar het gevoel blijft. Een mooie herinnering aan een harmonieus gevoel van even samen één zijn. Met een tevreden glimlach op mijn gezicht zet ik mij aan mijn stationskoffie, starend naar dat beeld op mijn netvlies van jouw gesloten ogen.

Advertenties

One response to “Stationskoffie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: