Tentamenstress (9)

Anderhalf uur voor mijn tentamen. Vraag mij niet waar het over gaat. Iets met fiscale aspecten aan financiële planning. Een schijnbare studiegenoot (misschien wel klasgenoot, ik weet het echt niet), komt aan mijn tafeltje in de kantine waar ik de kwart over een zit af te wachten. Ik toon herkenning, noch interesse. Laat mij maar alleen, zo rol ik het beste.

De weeë smaak van een stokbroodje met iets van pesto-smurrie hangt nog in mijn mond. Ik ben vandaag eens niet mijn iPad vergeten, maar een fles water. Jammer, geen zin ok twee euro voor een flesje te betalen, ik heb de koffie nog niet eens weggewerkt. Anderen gaan bij de studie- of klasgenoot zitten, het lijkt er op dat het inderdaad een klasgenoot is.

Tentamen, owja, ik snap twee onderdelen gedeeltelijk, ik hoop het te redden. Weer een berekening maken, er zal vast wel weer iemand dood gaan of aandelen aan een kind schenken. Of vererven, ze zoeken het maar uit. Ik weiger mij nog verder voor te bereiden, ik heb er totaal geen zin meer in. Teveel gebleken. Ik kan dit niet, maar opgeven zal ik niet.

Achter mij doemt een gesprek over TBS-regelingen op. Ik wil er niet naar luisteren, maar ik moet. Te herkenbaar. Ik wil dit niet, ik kan dit niet, ik hoop er maar het beste van. Ik ben ook geen vermogensplanner, ik ben een fiscalist. Ik wil de trucjes niet eens weten, ik wil de fiscaliteit weten. Nou ja, het hoort er bij.

Het is misschien mijn aversie tegen vermogende mensen, ik weet het niet. De oneerlijkheid dat de mensen met geld altijd meer krijgen doordat geld geld maakt. Arm maakt vooral armer en hoewel ik er vagelijk tussenhang met mijn modale begroting, heb ik toch het idee da dit anders moet. De kameraad in mij ontwaakt even als ik achter mij weer een sterk verhaal hoor over een slim weggezet vermogen.

Ik wil dit niet, ik kan dit niet, ik hoop maar op het beste. Als een mantra dreunt het in mijn kop. Slechts verstoord door het zwaar Limburgse en Brabantse geleuter om mij heen, iemand die het concept van oordopjes niet snapt en de gespeelde vrolijkheid van de kantinemevrouw. Weg hier! Ik wil in iemands armen kruipen, even tegen iemand aanliggen en onderuit gaan in die armen.

Mijn huidige omgeving is misschien wel een van de plekken die het verst weg is van die armen, ik heb mij er naar te voegen, maar de koek begint op te raken. Ik wil dit niet, ik kan dit niet, dit is te veel. Ik berg mijn scherm op en trek mijn jas aan. Frisse lucht, even roken, even rust. De drukte is me even snel teveel. Al is het niet eens druk. Paniek begint zich ook van mij meester te maken en nerveus kijk ik om mij heen.

Paniek, niet voor het tentamen, dat zie ik wel verschijnen, maar een paniek in mijn lijf. Ik wil hier weg en overweeg weer terug te gaan. Weg van hier, weg van dit alles, vluchten. Vluchten, alleen maar vluchten.

Braaf blijf ik toch wachten tot kwart voor een, deel vijf van zes, we zijn er bijna!

Advertenties

One response to “Tentamenstress (9)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: