Geamputeerd (ov-chipkaart 3)

Disdag kwam ik, laten we het bescheiden houden, niet meer geheel nuchter van geest en gestel thuis, toch had ik te tegenwoordigheid van geest om de post op te pakken en daar zat een brief bij zonder logo op de envelop. Gelukkig voelde ik iets hards van 55 bij 85 millimeter in de envelop zitten…

Jawel hoor, een ov-chipkaart! Drie weken heb ik het bijna zonder moeten doen en nu heb ik hem weer! Het voelt alsof een geamputeerd been weer is aangegroeid kan ik zeggen. Zo blij als een kind met Sinterklaas en een kat in een melkfabriek! Eindelijk weer zonder zorgen gaan en staan met het ov!!!

Voor mij is dat echt een beperking, niet zonder na te denken het ov in en uit kunnen stappen en de afgelopen drie weken waren dan ook een kleine hel voor mij. Steeds als ik met de trein ging moest ik denken aan een kaartje kopen, zorgen dat ik dat niet verloor en daarna nog bewaren ook. Vreselijk gewoon! Ik wil gemak, geen gedoe!

Nou, nu met mijn nieuwe chipkaart zou ik dat ook wel willen, maar nee, er wordt voor mij gewaakt! Zo is het automatisch opladen niet geactiveerd ‘voor mijn veiligheid’. Ik vraag me af wat het hoger doel van deze betutteling is, maar er is vast over nagedacht. Ik onderga het maar en loop eens langs een loket met de kaart, de Brief en een paspoort.

Op internet moet ik de nieuwe kaart ook overzetten uiteraard. Niet dat zij (TransLink Systems en de NS) even in mijn accounts (waarom twee eigenlijk?) kijken en alles kverzetten. Zou te makkelijk zijn, zou de kleine meid zeggen. Nee, makkelijk als water uit de kraan, zo werd de ov-chipkaart door Aart Staartjes ons aangesmeerd.

Had Meneer Aart niet even kunnen zeggen dat die kraan een Zambiaanse kraan was, waarvoor je nogal wat moeite moet doen om er water uit te krijgen? Maar goed, als het ding eenmaal werkt en gekoppeld en geactiveerd en geshizzled is, dan is het ook makkelijk moet ik toegeven. Maar om dat zover te krijgen, vergt doorzettingsvermogen. Gelukkig heb ik dat wel als ik vind dat ik gelijk heb.

Nou is het ook wel dat ik een beetje merk dat ik afhankelijk van dat ding ben geworden. De drie weken dat ik zelf mijn reiskosten moet voorschieten (ik krijg ze terug van de NS) ben ik ruim 200 euro kwijt, tegen 90 euro voor dat Dal Vrij-ding. Als ik gewoon los was gegaan, geen tentamens had en gewoon mij vrij had gevoeld, dan was dat bedrag nog hoger geweest… Ik ga het ooit eens bijhouden…

Maar ik heb mijn kaartje weer terug, ik kan weer gaan en staan waar ik wil… Vandaag zelfs vrijwillig naar Noord Brabant, een mens moet wat. Maar wel weer fijn hoor… *bliep-bliep* maak ik mijzelf treinfählig en met een zelfde nonchalance reken ik niks af bij de NS… Flat rate-reizen, ik vind dat fijn!

Ik voelde me echt geamputeerd, best wel schokkend eigenlijk… Misschien ben ik wel verslaafd aan treinreizen, kan dat?

Advertenties

4 responses to “Geamputeerd (ov-chipkaart 3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: