Twee minuten

Dodenherdenking, toch ieder jaar weer speciaal. Vorig jaar niet gegaan dus, toen zat ik ineens in Schevenngen. Het jaar daarvoor in een rampade terecht gekomen door paniek op de Dam. Nu weer een poging wagen. Weer naar het Weteringscircuit, naar het monument voor de gevallen man, ergens achteraf. Vanuit daar de Stille Tocht, de enige waar ik wel aan meedoe. Op een paar keer na al sinds mijn twaalfde.

In massa stilstaan, ik ben er niet zo van, maar voor deze maak ik een uitzondering. Zit in de familie. Niet alleen de Dodenherdenking, maar ook het leed dat herdacht wordt. Eigenlijk het enige dat ik heb meegekregen van mijn familie aan moeders’ kant. Veel leed eigenlijk wel. Maar goed, dat heb je als je uit een Joodse familie komt. Ik vind dat erg genoeg om eens per jaar eens bij stil te staan. Letterlijk.

Het is niet aan mij om dat verhaal te vertellen, maar ik ken het en dat is voor mij reden genoeg. Kort gezegd zou ik zes ooms of tantes moeten hebben aan die kant, het is er maar ééntje. Er bestaat zoiets als een kamptrauma en dat is erfelijk. Daarom probeer ik daar toch iedere keer weer te staan. Niet als plicht, maar omdat ik wil. Voor wie zou ik het anders moeten doen. Toch moet ik daar staan. Stilstaan en denken.

Ik denk dan aan de verhalen die ik ken van mijn familie en aan de algemene verhalen. Ik dwaal af en raak in een trance. Ik alleen tussen duizenden mensen met alleen het gefladder van duiven en het tikken van touwen tegen de vlaggenstokken. Van de eerste tonen van het volkslied word ik dan weer wakker om na twee of drie woorden in te vallen. Is ook de enige plek waar ik het volkslied meezing, al weet ik niet waarom.

En er zal wel weer een discussie losbarsten over wie wel en niet correct stil is. Wat mij betreft allemaal prima. Doe wat je er mee wilt doen, zo’n Dodenherdenking. Wees stil of ga gewoon door met wat je aan het doen bent. Sta er even bij stil of negeer het. Wat ik wel van anderen verlang is dat ze mij niet storen in mijn stilte. Gewoon, omdat ik ze wel nodig vind. Verder is het een keuze, een vrijheid en ik geloof dat ik daar van de overheid bij stil moet staan. Ze zoeken het maar uit met hun vrijheid. Ik kies mijn eigen stilte.

In stilte.
Gewoon, omdat ik dat vind.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: