Vluchten van alles

Ik ben er nog niet helemaal, dat heb ik gezegd toen het beter met mij ging. Ik heb pijnlijk gelijk en ben daar niet blij mee. Er s weer een deken van onrust over mij heen getrokken, een deken waar ik het benauwd van krijg, een deken waar ik heel erg angstig voor ben, een deken die ik van mij afgeschud dacht te hebben. Het is terug, het gevoel dat het allemaal zinloos is wat ik doe.

Dat klinkt als een zelfmoordbrief, maar zo dramatisch is het nog net niet. Gewoon een gevoel dat het allemaal geen zin heeft wat ik doe en dat het toch niet uitmaakt. Kutgevoel, dat zeker, ik kan er ook slecht tegen, want ik was er toch vanaf? Ik was er toch weer? Niet dus. Neem nou de tentamenweken van een paar weken terug. Zoals altijd worden die tentamens slecht gepland. Alles komt er tussendoor, maar daar kan ik de schuld niet aan geven. Zit je twee weken te zwoegen en te zweten, maak je zes tentamens, haal je er maar twee.

Daar reageer ik slecht op. Heb ik dan mijn best niet gedaan? Echt wel! Tuurlijk is het zwaar en vlucht ik dan, maar zo slecht heb ik het niet gedaan. Maar het gaat op een gegeven moment kapot, alles. Vooral mijn motivatie om verder te gaan. Niet voor niets heb ik de opleiding twee weken compleet genegeerd, ik wist dat dit er in kon zitten en ook daar ben ik van gevlucht. Andere dingen vroegen zo hun tol.

Een hele goede vriendin die ineens afscheid nam om redenen die ik half ken en vooral niet meer snap. Een zoon die tussendoor mijn volle attentie vraagt, een vriend die van alles moet weten, familie die van mij eist omdat ik er altijd ben. Ik heb het afgehouden, maar om nou te zeggen dat ik dat helemaal heb kunnen negeren? Nee. Maar het is niet de oorzaak van mijn falen. Dat is omdat ik het blijkbaar niet kan.

Dat niet kunnen is iets waar ik geen vrede mee kan hebben. Ik moet dit namelijk kunnen. Het niveau kan ik, de vakken kan ik. Presteren kan ik alleen niet als het nodig is. Kutsysteem dat met die tentamens. Als ik de kennis op het werk moet toepassen, dan zeggen zelfs de specialisten dat ik het goed doorheb, maar waarom op die verrekte tentamens dan niet? De concentratie is weg en nu ook de motivatie.

Geweldig, twee weken niet naar omgekeken, terecht zo blijkt. Theoretische vakken, dat kan ik. Geef mij een faillissement en ik leg uit hoe het werkt. Geef mij een beroepszaak en ik zeg je wat je moet doen. Geef mij een aangifte inkomstenbelasting en ik verfijn hem tot in de puntjes. Maar in Godsnaam, vraag mij hoe het werkt en laat mij het niet reproduceren. Ik ben geen rekenmachine, ik moet het hebben van het hoe, niet van het hoeveel.

Ik moet nog een jaar, als ik alles had gehaald dan had ik nu mijn laatste lessen gehad. Ik kan de motivatie maar slecht opbrengen. Ik ben er zo klaar mee, met alles, maar vooral met deze opleiding. Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik heb weer een dosis rust nodig, maar die bron is even opgedroogd, ik weet dat ook niet, maar het valt zwaar. Een hele dag weer.

Nimmer ben ik met zoveel tegenzin naar een bron van nieuwe kennis gegaan als vandaag. April was blijkbaar een slechtte maand voor mij, ik moet mijn geloof in mei stellen, maar dat wordt net als juni zwaar. Daarna mijn eigen maand: juli, ik hoop daar maar het beste van… Tot die tijd afzien, al weet ik niet waarvan, want alles moet blijkbaar door…

Zo geen zin in…

Advertenties

6 responses to “Vluchten van alles

  • Lou-ter-Lou

    de set-backs van ’t leven… wat ontzettend baaaalen zeg… nog een jaar, nog zoveel tentamens, wéér overnieuw beginnen… kan me helemaal voorstellen dat je het even helemaal gehad hebt… misschien nu toch even een week of wat op autopiloot, dat doen wat écht moet en hoofd leegmaken voor het overnieuw? *hele dikke knuffel geeft en cat even achter de oren kroelt…* (enne, april was niet helemáál slecht, vond ik…) X

  • centraaloplaadpunt

    6 tentamens in 2 weken is blijkbaar veel te veel voor je – is er geen mogelijkheid om ze te spreiden? Half jaartje geen studie en alleen tentamens (heb je ook rust in je hoofd op je maandagen) bijvoorbeeld?
    Ik wil graag helpen, maar weet (afgezien van een biertje aanbieden) niet zo goed hoe…

  • centraaloplaadpunt

    Oh ja! *knuffel*

  • daisyfee

    Lieve poes,
    Wat kan het leven soms moeilijk zijn…
    Herkenbaar, maar daar heb je niets aan. Een beetje zon oppikken? Ergens heen gaan waar je wat bij kan tanken? Dat is geen vluchten, maar goed voor jezelf zorgen. Juist zo belangrijk als je erdoor heen zit. Iets bedenken wat heel leuk en fijn is, alleen voor jou. Moeilijk, bijna onmogelijk als je het niet meer ziet zitten. Maar toch.. Ga je het proberen? Iets voor jezelf?
    Een dikke knuffel van d!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: