Inge is niet slecht in verhalen vertellen, het verhaal dat ze vertelt is gewoon slecht.

Regelmatig spreek ik af met Inge. Zij heeft dat nodig en ik vind het vooral gezellig, so far, so good. Inge heeft een lange geschiedenis van psychologen en psychiaters achter de rug, want ze schijnt geestelijk niet helemaal in orde te zijn. Ik zie dat iets anders en dat komt door het verhaal dat ze mij keer op keer vertelde. Het verhaal was al niet leuk om aan te horen, maar het wordt steeds minder leuk.

Inge heeft in haar jeugd iets te veel meegemaakt om het een jeugd te noemen. Geestelijke mishandeling, seksueel misbruik, fysieke mishandeling, dat soort verhalen. Geen wonder dat Inge zich anders gedraagt en ja, dat kan je een mentale afwijking noemen, je kan ook zeggen dat ze vol trauma’s zit. Ik ben geen deskundige, maar mijn boerenverstand zegt gewoon dat ze vol zit met van alles en dat dat haar mentaal stoort als vrouw zijnde.

Achteraf verbaast het mij niets dat Inge na haar jeugd steeds voor de verkeerde mannen koos: een agressieve vent die haar constant in elkaar roste, een junk, een loverboy, een vent met een zware midlife crisis… De dames kunnen het rijtje foute mannen vast beter afmaken dan ik kan, maar noem het op en zij heeft er iets mee gehad. Ik begrijp dat niet omdat ik een heel andere jeugd heb meegemaakt, maar ik kan het wel snappen.

Inge en ik hebben al tijden gesprekken, veel over haar en wat er allemaal is gebeurd. Ookal valt ze in de herhaling, ik luister omdat zij het kwijt moet. Ze zegt ook dat ik de enige ben bij wie ze het kwijt kan. Haar familie is te betrokken, vriendinnen zijn haar afgenomen en op het werk kan ze met dit soort verhalen niet aankomen. Het is waarschijnlijk ook omdat ik luister.

Alleen maar luisteren, want met de meeste verhalen kan ik domweg niks. Geen antwoord geven, geen oplossing bieden, niet vertellen hoe ik daarmee ben omgegaan, simpelweg omdat dit soort verhalen (gelukkig) te ver weg van mij staan. Blijkbaar is een luisterend oor zonder oordeel dat wat ze zoekt, en ook iemand op wie ze kan vertrouwen. In mij blijkt ze beiden gevonden te hebben.

De laatste weken is het contact tussen mij en Inge even wat meer en de verhalen worden ook erger. Blindelings vertrouwend op en in mij vertelt ze nu de details, de namen en rugnummers en precies wat haar herinneringen zijn. Niet leuk om aan te horen dat iemand die mij dierbaar is, dit allemaal is overkomen. Aangedaan is een juister woord, want uit ‘overkomen’ spreekt een soort van lijdzaamheid, terwijl ze er helaas middenin zat.

Het contact tussen Inge en mij is anders geworden. De gesprekken worden intenser dan voorheen en nu ook afgewisseld met vrijpartijen en gierende huilbuien, een haast absurdistische combinatie waarvan zij zegt dat ze het doet zoals ze het doet. Blindelings geeft ze zich aan mij over, in het vertrouwen dat het goed is en ik accepteer het als een delicaat detail. Blijkbaar gaat het zo.

Ze legt haar verhaal bij mij neer, zonder zich af te vragen wat ik er mee zal doen, zonder zich af te vragen wat ik er van vind en zonder zich af te vragen wat het mij doet. Hoeft ook niet, want als ik iets uit mijn eigen verleden heb geleerd is dat ik een hoog absorptievermogen heb. Ik denk dat ik dit ook wel kan opbrengen, maar het is en blijft een heftig verhaal. Ik heb inmiddels ook de stille getuigen mogen zien, het maakt het er allemaal niet minder waar om.

Het komt er ineens allemaal uit en als ik Inge niet beter zou kennen, dan zou ik samen met het leger psychologen en haar familie ook zeggen dat ze iets los heeft in haar geest. Helaas voor de diagnostici weet ik dat dit gewoon opgekropt verdriet is. Ik voel de rillingen als ze huilt en ik zie de twinkeling als ze even een moment beseft dat ze liefheeft en ook dat kan ontvangen. Ze is helaas te oprecht en haar verhaal is te waar om mooi te zijn.

Inge overleeft omdat ze teveel van het leven houdt, hoe dat haar ook kapot lijkt te willen maken, maar ze doet het toch. Ik kijk naar haar en vraag mij ernstig af waarom ze niet verbitterd is, zoals zoveel anderen met een slecht verhaal als het hare of minder erg. Zij niet en misschien omdat ze daarom ‘gek’ is. Ze overleeft vrolijk verder. Ik huil om Inge, ik lach om Inge en ergens geniet ik ook van Inge.

Advertenties

4 responses to “Inge is niet slecht in verhalen vertellen, het verhaal dat ze vertelt is gewoon slecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: